İlkbahar demek; tabiatın uyanışı, toprak-hava ve suların ısınması (Cemre’nin düşmesi) demek, karların erimesi, derelerin coşması, tohumların çatlaması, ağaçlara su yürümesi, çiçek ve yapraklarını açması; insanların ve hayvanların kan dolaşımının hızlanarak, üreme ve çoğalma güdülerinin depreşmesi demektir…
İşte bu yüzdendir ki; “Mart Kedileri”nin damlara çıkıp, alttakinin de üsttekinin de canhıraş bağırmaları, kuşların ağaç ve teller üzerinde sevişmeleri, alamış köpeklerin sürülerle dolaşmaları, balıkların yumurtalarını dere başlarına bırakmaya koşmaları, güzel gözlü eşeklerin iplerinden boşanıp, sakız çiğnermiş gibi yaparak karşı cinslerine koşmaları da, hep bu Bahar zamanına rastlar…
Kutup bölgelerinde yaşayanlar hariç, bütün ülkelerin gazetelerinin “Üçüncü Sayfaları”na baktığınızda; kadın-erkek cinayetlerinin en çok arttığı, sevgililerini en çok değiştirdikleri günlerin, hep Bahar günlerine rastlamasının bir tesadüf olmadığını, hep bu Bahar dürtülerinden kaynaklandığını kendi gözlerinizle görünüz…
Belki biliyorsunuzdur; bizim Akdeniz Bölgesi’nin Yılanbalıkları, yumurtalarını bırakarak, nesillerini devam ettirmek için, Cebelitarık Boğazı’ndan geçip, Atlas Okyanusu’nu aşarak, Brezilye kıyısındaki Rio De Janerio ile Sao Paulo önlerindeki denizin üç bin metre derinliğine yumurtalarını bırakıp, orada hayatlarına son verirler… Yumurtadan çıkan yavrular, aynı yolun tersini kat ederek; Atlas Okyanusu’ndan geçip, Cebelitarık Boğazı’ndan geçer, Akdeniz kıyılarına dağılırlar… Balıkçılar, uydularla takip ettikleri bu yavruların bazılarını yakalayıp, havuz balıkçılarına satarak, Yılanbalığı üretimi yaparlar…
Ton Balıkları da, Büyük Okyanus’tan geçip, Bering Boğazı’nı aşarak, Kuzey Buz Denizi Güneyindeki Alaska Bölgesi akarsularına yumurtalarını bırakıp, orada ölürler… Yumurtalarından çıkan yavrular, aynı yolu takip ederek geri dönerler…
Bu yolculukları sırasında birçoğu, denizdeki ve karadaki avcılara yem olurlar…
Baharla birlikte, her türlü canlının yavruları, avcılar tarafından kolay hedeftir: Çalı dibindeki Keklik yumurtaları veya yavruları, otlar içindeki Tavşan yavruları, Tilki, Yılan ve Yaban Kedilerinin geçim kaynağı durumuna gelir… Keza, evler arasındaki Serçe ve Kumru yavrularının birçoğu da, mahallenin şer Kedileri tarafından acımasızca avlanırlar…
Daha dün, karşı apartmanın dış tahliye borusu çatalına yuva yapıp, iki yavru büyüten Kumrular, uçmak isterken yere düşen yavrularını, bu yavruları uzun süredir izleyen Kara Kedi’nin ağzından alamadılar… Anne ve baba Kumru, ünleri çıktığı kadar bağırarak, şer Kedinin üzerinde sürekli uçarak, yağmurlu ve rüzgârlı soğuk gecelerde çok büyük zahmetlerle büyüttükleri yavrularını kurtaramadılar. Ben salak da, mutfakta ele geçirdiğim birkaç kuru soğanı kaparak aşağı fırladım, üçüncü kattan aşağı inene kadar, kedi yavrunun yarısını yemişti bile…
Sonra duvar üzerine üzgünce oturup düşündüm; “Ulan, elindeki kuru soğanları o şer Kediye atsan ne olacak, atmasan ne olacak? Yavruyu zaten öldürmüş!.. Zati hayat böyle; o kuş yem olmamak, yaşamak için uçacak-kaçacak, Kedi de bir fırsatını bulursa onu yakalayıp yiyecek, yaşam da böyle devam edip gidecek… İlâhi kural böyle konulmuş, sen kimsin ki bunlara engel olabileceksin!?” dedim.
Ah dostlar; şu Baharlar iyi - güzel de, bu kötü görüntüler olmayıverse daha iyi olmaz mıydı?
