“Çağ Baba” da Yabancı Mezarı Çıktı?

Yüksekliği yaklaşık 6 metre, içi ise 3 metrekare olan, tavanı kubbe şeklindeki piramit mezarın yazıtında eski Yunanca şu ifadeler yer alıyor: "Siz beyaz dişli hayvanlar; her zaman size öngörülen yerde kalın. Çünkü ben en yukarıda her şeyi gözetleyeceğim ki, hiçbir korkak adam gelip de mezara zarar vermesin. Çünkü bu, savaşta ölen Diagoras isimli bir adamın ve örnek çocuklar yetiştirmesiyle kocasına sadakat anlayışıyla herkesten üstün, babasının Aristomakha olarak isimlendirdiği Tanrılarla kıyaslanası karısının mezarıdır…"

Marmaris’e bağlı Turgut Köyü Muhtarı Naci İşler; “Biz eskiden beri orayı “Çağ Baba Türbesi” bilerek, gidip gidip dualar ediyor, hayır yemekleri düzenliyorduk. Meğerse bir eski Yunanlı savaşçının ve eşinin mezarıymış” dedi… (Hürriyet/ 13 Mayıs 2013.)                                   Yahu bu kaçıncı yanılgımız bizim!? Geçen yıllarda (ismini vermeyeyim, ayıp kaçar) Orta Anadolu İllerimizden birinde “Kocakulak Hoca Türbesi” haberi çıktı. Yanındaki ağaçlara bağlanan bezler, yapılan dilek duaları, verilen hayır yemekleriyle, çok meşhur bir yatır haline gelmiş; koca bulamayan kızlara, kız bulamayan oğlanlara, çocuğu olmayan ailelere, çocuğu üniversite sınavlarına girenlere umut olmuştu…

Her nedense, bir aklıevvel insanımızın merak edip, bir gece türbe mezarını açıp da, orada koca bir eşeğe ait kafa ve ayak kemiklerini bulunca; oranın bir yatır değil, bir eşek mezarı olduğunun, “Kocakulak” lâkabının da bu eşekten ötürü gelmiş olabileceğinin ayartına varabilmişler ve çok üzülmüşlerdi…

Bir gün TV’lerde gördük; yine oralara yakın bir İlimizdeki köyün insanları, yapıları çok değişik kayalara kıçlarını sürterek, o kayalardan ‘cinsel güç’ aldıklarına inandıklarını; çocuğu olmayanların da, aynı şekilde sürtünerek, kısa süre sonra çocuk sahibi olduklarını söylüyorlardı… O mübarek kayaların Padişah Macunu veya Viegra hapı etkisi yarattığına bir türlü aklımız yatmamış, habere çok gülmüştük… Bizim eski masallarımız ve destanlarımız da çok abartılıdır. Gerçi inanmak işimize geliyordu ama, bu kadar da atılmazdı ki canım… İşte bir örnek: “Oğuz Kağan Destanı…” “...Günlerden bir gün, Ay Kağan'ın gözü parladı, doğum sancıları başladı ve bir erkek çocuk doğurdu. Bu çocuğun yüzü gök gibi parlaktı. Ağzı ateş kızılı, gözleri elâ, saçları ve kaşları kara idi. Perilerden daha güzeldi.

Bu çocuk anasının göğsünden bir defa süt içti, bir daha içmedi. Çiğ et, aş ve şarap istedi. Dile gelmeye başladı. Kırk gün sonra büyüdü, yürüdü, oynadı. Ayağı öküz ayağı gibi (kuvvetli), beli kurt beli gibi (ince), omuzları samur omuzu gibi, göğsü ayı vücudu gibi (kuvvetli) ve bütün vücudu tüylü idi. Yılkı güder, ata biner, av avlardı. Günlerden, gecelerden sonra yiğit (delikanlı) oldu…”                                                                                                 İşte gördünüz mü bizim destanları? Anasını bir defa emmiş, daha birkaç günlükken çiğ et istemiş, aş ve şarap istemiş! E hazır bulmuşken, bir de karı isteseydi bari, tövbe tövbe…         40 gün sonra büyümüş, yürümüş, oynamış, ormanda avlanmaya başlamış… O zamanın ormanlarını ve devasa yırtıcı hayvanlarını bir de siz düşünün artık? Hani yeri geldiğinde biraz atılır, büyütülür, benzersiz özellikleri anlatılır ama, bu kadar da desteksiz atılır mı sayın okuyucular!? Bizim bütün işlerimiz niye böyle? Halen de böyle, yazık!... Sakin KOŞAR…