Yerel gazetelerimizden, rahmetli büyüğümüz Çetin Erim ağabeyimin “Yatağan Gazetesi”nde ilk yazım, 10 Kasım 1997 yılında yayımlandı ve tabii ki yazımın konusu, kurtarıcımız ve kurucumuz Yüce Atatürk ile ilgiliydi… Birkaç ay sonra ‘Başyazılar’ olarak, gazeteyi yıllık denetime gelen Vali Yardımcısı ile Muğla Gazeteciler Cemiyeti Başkanı rahmetli Ünal Türkeş’in dikkatini çeken yazılarım nedeniyle, benimle tanışmak istemişler…
O günlerde marka ayakkabı ve eşofmanlar satan “Koşar Spor Giyim Mağazamız” vardı, Çetin ağabey beni gazeteye çağırtıp, tanıştırdı… Ünal Türkeş; “Bu güzel yazılarını benim ‘Devrim Gazetemde’ de yazar mısın? Siyasi - Mizah türünde yazan çok az sayıda yazar yetişiyor, ben senin yazılarına bayıldım!” dedi…
Ben sevinçten havalara uçtum; “Tabii ki yazarım üstat, bu teklif benim için şereflerin en büyüğü, gelecek hafta üç-beş yazı elinizde olacaktır!” dedim… 1998 yılı başından beri, “Gülelim-Düşünelim” adlı köşe yazılarım, tam 20 yıldır da aralıksız olarak Devrim Gazetesi’nde sürekli yayımlanıyor… Daha sonra zaman zaman Milâs Önder, Köyceğiz, Beşkaza, Dalaman Gazeteleri yazılarımı yayımladı, şimdi de Yatağan Demeç, Devrim ve Özgür Milâs Gazetelerinde aynı logoyla sürekli yazıyorum…
Türk insanımız mizaha yatkın olduğundan, hepimiz birer Nasrettin Hoca, birer Hacivat-Karagöz, biraz da ‘Münasebetsiz Memet Efendi’ torunları olduğumuzdan olsa gerek, mizah yazılarını sürekli keyifle ve merakla okuyoruz!.. Geçmişten bugüne Aziz Nesin, Mustafa Ekmekçi, Hasan Pulur ve günümüzde de Bekir Coşkun, Yılmaz Özdil, Emin Çölaşan, Melih Aşık, Selahattin Duman gibi köşe yazarlarının en çok okunun köşe yazarları olması boşuna değil tabii!.. Halk onları seviyor ve hangi gazeteye giderlerse, o gazeteyi satın alıyorlar!..
Naçizane bendenize de zaman zaman okuyucularım sorarlar; “Yahu bu kadar çeşit çeşit konulu, bu kadar şu gariban ve mizah dolu yaşamımızı yansıtan konuyu nereden buluyorsun da, her gün bunları yazıyorsun!? Senin başka işin yok mu Allahaşkına!?” derler…
Aslında ben bir şey yapmıyor, konu da aramıyorum; “Her gün birer azizlik, birer hafiflik yapsınlar da, benim köşeme konuk olsunlar” diye dualar da etmiyorum ki!? O konular benim ayağıma kadar hep kendi ayaklarıyla geliyorlar!.. Bunları iyi gözlemleyip, iyi tahlil edebildikten sonra, bu ülkede ‘Mizah’ konusu bulmaktan kolay ne var?
Örneğin; Şu Suudi Arabiyya Konsolosluğu’na evlenmek için gelip de, bir daha tozunu göremediğimiz Cemal Kaşıkçı cinayeti vardı ya? Bizim Hatice Cengiz adlı bir Türk kardeşimizle evlenecekti ya? Meğerse Cemal Kaşıkçı’nın, Mısırlı Hanan Atr (50) adlı kadınla bir yıl önce evlendiği ortaya çıkmış, iyi mi!? Bunca bizim üzüntümüz, kaybettiğimiz zengin enişte adayımızdan ötürü Suudilere kızgınlığımız neye yaradı? Şimdi buna güler misin, ağlar mısın?
Mahalle parkında bir çocuğun bisikletini çalan hırsız, elini-yüzünü yıkamak için gittiği cami avlusunda da, çaldığı bu bisikleti başkalarına çaldırmış!.. Deliye dönen hırsız, hemen en yakın karakola gidip şikâyetçi olmuş… Adam hakkında araştırma yapan polis, onun zati 16 hırsızlık olayından ötürü arandığını tespit edip, kendi ayağıyla gelen bu hırsızı içeri tıkmış, iyi mi !? E şimdi söyleyiniz, böyle olayların her daim yaşandığı ülkemizde mizah yazarı olunmaz da, ya ne yazarı olunur bakayım!?
Geçenlerde bizim Takma Dişli Müdür İsmet, kahvede ‘Dalton Kardeşler’ adlı gurupla konken oynuyordu… ‘Sinek’ olarak bana bir kahve söyledikten sonra, gırgırına dedi ki; “Yahu yazar, senin nefesin kuvvetlidir, bir dua okuyuver de, bana bir ‘okey’ gelsin” dedi… Ben bir dua okuyormuş gibi yapıp, yüzüne doğru üfledim; tesadüf bu ya, iki dakika geçmedi, yerden bir okey çekti!.. Ben “nereye koyacak okeyi” diye bakarken, ne yapsa beğenirsiniz? Okeye baktı baktı da, fark edemediği okeyi, işe yaramaz bir taş olarak yere attı, iyi mi!? Bizler gülmekten yerlere yattık!.. Şimdi siz bana söyler misiniz, bu ülkede mizah yazarı olunmaz da, ya ne halt olunur, ha!?
