Osmanlı'nın gerileme devrinde Fransa, Osmanlı'ya bir iyilik yapmak ister. Padişaha der ki “sizin kalkınmanız için, hesaba, hendeseye önem vermeniz gerekir. Orduya yeni düzen vermelisiniz. Onları eğitmek lazım. Bu konuda size yardımcı olmak isterim. Size öğreticiler göndereyim.
Sultanın danışmanları şöyle düşünür: “Ama Müslüman baskıya gelmez. Savaşta onları hediye ile teşvik etmek gerekir. Alışmadıkları savaş fenlerini onlara öğretmek doğru olmaz.”
Yenilginin birinden kurtulup diğerinin kucağına düşen Osmanlı ordusunun ıslahı için Fransanın yaptığı yardım önerisine verilen red yanıtına bakınız:“ Savaşta yenmek yenilmek Allah'ın iradesine bağlıdır.”
Ne demek ister bu kişi? “Ordunun eğitilmesi gerekmez. Salın orduyu bayıra, Allah cümlesini kayıra. Allah'ın izni olursa yeneriz. Değilse yeniliriz.”
Nitekim, Tanrı izin vermemiş(!) Kırım elimizden gitmiş.
1771'de 150 bin askerimiz 60 bin Avusturya askerine yenilmiş. 114 top ile 150 sancağı onlara bırakmışız. Demek Allah izin vermemiş. Tanrı bizden biraz daha namaz, biraz daha oruç, ne bileyim hayır hasenat mı istemiş. ? Bilmeyiz.
Bir başka hikâye de şöyle:
Padişah 3.Mustafa Prusya kralı Frederick'ten 3 güçlü müneccim istemiş. Bu dönemdeki yenilgilerin nedenini kavrayamayan devlet erkanının düşündüğü son çare güçlü müneccimler bulmakmış.O sıralar müneccimlik önemli bir meslek… Sarayda her padişahın bir müneccimi var. Bunlar, olayları çok önceden haber veren öngörü sahibi (!) kişiler. Bir ülkeye savaş açılacaksa önce müneccimin görüşü alınır. Yenecek miyiz,yenilecek miyiz? Müneccimin başvuracağı en bilimsel (!) yöntem, istiareye yani rüyaya yatmaktır. Rüya olumluysa kararını verir: “Sefere çıkıla.”
Prusya kralı, padişahın bu gülünç müneccim isteğini şöyle yanıtlamış:
“Size üç tavsiyede bulunabilirim:
1- Tarih okuyun, başkalarının deneyimlerinden yararlananın. 2-Orduyu yeniden düzenleyin, savaş olsun olmasın, savaş varmış gibi, eğitim yaptırın.3-Hazineyi parayla doldurun.
Bu nasihat padişahın hoşuna gitmemiş.Öyle ya Tanrı izin verirse zafer kesindir. Padişah 3. Mustafa'nın akıl almaz boyutlu şaşkınlık öyküleri arasında öyleleri vardır ki başlı başına bir şaşkınlık belgesidir. Örneğin, Çeşme limanında demirlemiş olan Osmanlı donanmasının bir Rus baskınıyla yok edilmesi… “Baltık Denizindeki Rus gemileri Çeşme limanındaki donanmamızı nasıl olur da yakar. ?” Sultan'ın coğrafya bilgisi Adriyatik denizinden ötesine geçmemektedir. Kabak, Venedik elçisinin başında patlar. Rus gemilerini “Avrupa karasından Adriyatik denizine siz indirdiniz ki Çeşme'ye baskın yaptılar” diye adamı hayli sıkıştırırlar. Zavallı Padişah Cebelitarık boğazından, İberi yarımadasından haberi yok.
Bunları şunun için yazıyorum. Bir devletin en büyük güvencesi ordusudur. Ordunun önemini kavrayamayan devletleri yönetenler hiçbir şeyden habersiz cahillerdir., Onlar orduyu mahkemelerde, zindanlarda çürütürler.. Onlara göre ordu beslemek gereksizdir. Usulen ordu besleyen ülkeleri yönetenler, kendi varlık nedenlerini orduya borçlu olduklarının farkında değildirler. Bunu bilmeden, eratından subayına kadar, tüm ordu mensuplarına tepeden bakarlar. Oysa aslında ordu bir bakıma devlet demektir. Ordusu olmayan, hatta güçlü bir ordusu olmayan devleti kimse itibara almaz. Öte yandan Ordudan korkmanın da bir anlamı yoktur. Sultan 2. Abdülhamit, ihtilal yapar korkusuyla donanmayı Haliç'e demirletmiş, gemileri işe yaramayacak biçimde çürütmüştür. Gene de 31 Mart(13 Nisan) 1909 da Hareket Ordusu'nun elinden kurtulamamıştır. Tüm korkaklara duyurulur.
