--Geçenlerde eve Doğalgaz sistemini döşettikten sonra, banyo duvarları dibindeki döküntüleri süpürürken, duvarda küçük bir nokta gördüm. Gözlüğüm yanımda değildi ama, tıpkı bir Sivrisineği andırıyordu. Kaçırmamak için sağ elimi gerip, sineğe öyle bir Anadolu şamarı aşkettim ki, duvar sanki 5,7 şiddetinde deprem olmuş gibi sallandı… Aynı anda ortalık kana boyandı ve ben de danalar gibi “Eyvah çiviymiş, avucum parçalandı!” diye avazım çıktığı kadar bağırdım!..
Gürültüye koşan komşular halimi görünce kimisi kolonya almaya, kimisi kâğıt havlu, kimi de sargı bezi bulmaya koştular… Kanı durdurup, ne olduğunu sorduklarında; “Duvarda sivrisinek vardı, onu vurdum, meğerse küçük bir çivi başıymış” deyince ağızlarını tutarak dağıldılar…
Benim halime gülmek için kaçtıklarını sanmıyorum ama, ağızlarını tutarak niye gittiler, işte ben onu pek çıkartamıyorum?
--Yıl 1978 Yaz ayları ve bendeniz de tam 27 yaşımda idim… Köyden beş arkadaş benim arabaya doluşup, Gökova’ya gittik. Akşamüzerine kadar denize girip iyice yüzdük. Sonra çıkıp, ağaçlı yolun sonundaki balık lokantası sahibi “Hasan’ın Yeri”ne gittik. Trança balığı söyleyip, bir güzel kafaları da çektik. O zamanlarda nerede böyle sıkı trafik denetimi, nerede böyle güdük maaşlar ve geçim sıkıntısı…
Yorgunduk, geç vakit dönerken, yeni yapılmakta olan Sakartepe’nin ortasındaki virajı döndüm, yavaş gidiyordum, karşıma dik bir yamaç çıktı, durdum… Arkadaşlara dönüp; “Yol bitti arkadaşlar, herkes insin” dedim. Çoğu uyuyan arkadaşlar etrafa bakınınca bağırdılar; “Ulan salak, ne yol bitmesi, sen virajı tam dönmeden yamaca dayanmışsın, işte yol sağ taraftan devam ediyor ya!” diye bağırdılar. Sağa doğru baktım, doğruydu, yol devam ediyordu… Bu sefer onlara; “Arkadaşlar, ben yıllardır hep sol taraftan gidiyorum, sağda da bir yol olduğunu nereden bileyim?” deyince, hemen beni direksiyon başından aldılar, arkaya attılar. Meğerse yorgunluktan ve sarhoşluktan bir miktar uyumuşum, iyi ki gaza basmamışım!..
--Daha 11 yaşında iken, babamın tek kırmasını ve bir tane fişeğini çalıp, ovaya indim… Bizim tüfeğin de, tütün değneği kadar uzun namlusu vardı… Büyük bir ceviz ağacına yaklaşınca, tepesinde koca bir Üveyik kuşu gördüm, böğürtlenler arkasından yaklaşıp, iyice nişan alarak ateş ettim. Ben geri doğru, tüfek de ileri düştü… Hemen kalkıp, cevizin dibine koştum. Dikkatlice aradım, koca Üveyik kuşu ortalıkta yoktu, yerde parmak kadar bir incir kuşu yatıyordu…
Neye niyet, neye kısmetti? Öndeki koca kuşu vuramayıp, arkadaki küçücük kuşu vurmak her babayiğit avcının yiyeceği bir halt değildi… Benim avcılık, işte böyle bir kazayla başlamıştı…
--Yıl 1971 Haziran ayı idi. 10 Temmuz’da yapılacak düğünümüz için Muğla’ya kesim görmeye gittik. Babamın asker arkadaşı “Ulalı Ali”nin mağazasında gelin eşyaları alıyorduk. Rahmetli Kayınvalidem birden ortadan kayboldu. Sonra öfkeyle bana gelip; hadi çabuk yukarı gel, buranın çalışanları benimle hiç konuşmuyorlar” dedi.
Ben de hemen kızdım, iki adımda üst kata çıktım, Kayınvalideme sordum; “Kim seninle konuşmuyor, göster bakayım?” dedim. Bana iki delikanlıyı gösterdi, ama onlar da alçıdan yapılma, öylece duran “Manken” gençlerdi…
Sakin KOŞAR… 