Arapçadan dilimize girmiş olan Tatil; “Kanun gereğince, dinlenmek ve eğlenmek amacıyla çalışmaya ara verilmesi” demektir…
1980 darbesi sonrasındaki hükümetler sırasında alışkanlık haline getirilen ve Bakanlar Kurulu Kararı ile gelenek haline getirilen bu “Tatili Birleştirme, Uzatma” alışkanlığı, günümüzde de hâlâ sürdürülmekte, bunun yararları-zararları da hâlâ tartışılmaktadır…
Öncelikle şu tatil sayısını kabaca bir belirtelim: Bir yılda 52 hafta var ve haftada iki gün tatil olduğuna göre, “52 x 2 = 104” gün zati kafadan tatil yapılıyor… 4 gün Kurban Bayramı, 3 gün Ramazan Bayramı, 1 gün İşçi Bayramı, 1 gün 30 Ağustos Zafer Bayramı, 1 gün Cumhuriyet Bayramı, 1 gün 23 Nisan Çocuk Bayramı, 1 gün de Yılbaşı Tatili olmak üzere, toplam 12 gün de buradan tatil yapılıyor… İlköğretim, Ortaöğretim ve Üniversitelerin en az 15 gün sömestr tatilleri oluyor… Hemen hemen her kurum ve şehrimizin birer “Kurtuluş ve Kuruluş” günleri var, o şehirler birkaç gün de bu kutlamalar nedeniyle pek iş yapmıyor… Yani, yılın zati 365 gününün tam 132 günü tatille geçiyor, geriye kalıyor 233 çalışma günü…
Bu rakamlara göre bizler neredeyse iki gün çalışıp, bir gün tatil yapıyoruz arkadaşlar!.. Bu ülke öyle kalkınmış, borcu-derdi olmayan, gelişmesini tamamlamış bir ülke değil!.. Son yıllarda tarım ürünlerini bile dünyanın 136 değişik ülkesinden “ithal eder-satın alır” halde, üretemez bir ülke haline gelmişiz… Hal böyle iken, sadece 233 gün çalışıp da 132 gün tatil yapmak bizim neyimize Allahaşkına!?
Şimdi diyorlar ki; “Efendim, bu 9 günlük tatilde bütün sahil kentleri doldu-taştı, bütün oteller, apartlar ve pansiyonlar yüzde/yüz doluluğa ulaştı… Bankacılar, lokantacılar, marketler, benzin istasyonu sahipleri, balıkçılar ve sahil işletmecilerinin yüzleri güldü, ekonomi canlandı” diyorlar…
İyi de kardeşim, zati normal zamanda maaşlarıyla kıt-kanaat geçinen büyük çoğunluk; “Çoluk çocuğa, konu-komşuya ayıp kaçmasın, biz de onlar gibi gidip biraz eğelenelim” diyerek bu uzun tatil yüzünden yollara düştü… Yollarda, iskelelerde, havaalanlarında, köprü ve tünellerde, gar ve garajlarda büyük yoğunluk yaşandı, yine kanlı trafik kazaları yüzünden 150 civarında insanımız yollarda öldü, yüzlercesi de yaralandı!.. Sağ-salim evlerine dönenler ise, kredi kartlarından harcadıkları (olmayan) paralarını, Kış boyunca hangi harcamalarını kısıp da, nasıl ödeyecekleri telâşına düştüler bile!.. Dolar almış başını gitmiş, enflasyon rakamları azmış durumda, faizler fırladı, ama hepsinin maaşları yerinde sayıyor!.. Bu yetmemiş gibi, çocukların ‘okul-yol-kira-yurt-dershane’ masrafları kapıya dayandı!.. Herhalde 9 gün gezip eğlenen insanlarımızın çoğu, eminim ki şu anda başlarını elleri arasına almış; “Tatil senin neyineydi ulan, zati ne kazanıyordun da, neyini oralarda harcadın dallama herif!?” diye saçlarını-başlarını yoluyorlardır…
Bizim Muğla’ya bu 9 günlük tatilde, daha doğrusu Bodrum-Marmaris-Fethiye-Datça’ya 10 milyon yerli, 2 milyon da yabancı turist ile 1,5 milyon da araba gelmiş… Muğla, nüfusuna göre zati en çok araca sahip bir İldi, İlçeleri ve köyleriyle birlikte nüfusumuz da bir milyonun biraz üzerinde… Böyle bir yerleşim yeri, bir anda 12 milyon dışarıdan geleni, yani nüfusunun tam 12 katı nüfusu nasıl kaldırabilir!? Bu kısa sürede ve hazırlıksız bir halde, bunlara nasıl iyi turizm hizmeti verildi acaba? Ne hizmet verenin ne de hizmet alanın çok memnun kaldığını hiç zannetmiyorum!.. Böyle ortamlarda olsa olsa “Kap-Kaç Turizmi” olur, gerisi hikâyedir!..
Yine 9 gün tatilde, yine Kurban Bayramında güya gezip eğlenmeye giderken, 150 insanımızı yollarda KURBAN verdik!.. Umarız bu konu ve tatil hakları uzmanlarca iyice araştırılır, önümüzdeki yıllarda bu kötü anılar yeniden yaşanmaz!.. 