Bundan 60 yıl kadar önceki yıllardı… Köylerden kasabalara ve şehirlere, tozlu yollardan yaya, eşekle, atla, faytonla veya 3 - 5 saatte bir geçen cip ya da sık sık hararet yapıp yol kenarında dinlenen burunlu ‘Magurus’ otobüslerle gidilirdi… O yıllarda bir şoför bulmak, yavrulayan katır bulmak kadar zordu!.. Hele hele sigortalı, maaşlı şoförler, devlet kapılarından başka hiçbir yerde bulunmazdı… Askerliğinde ‘Cemse’ kullananlar bile, çırayla aranırlardı…
Merkezi bir köy olan, Osmanlı döneminde ‘Nahiye’ olma mertebesine ulaşmış Bozüyük’te de, sadece köyün ağalarından Selahattin Bey’in 1951 model kısa belli bir cipi vardı… Onunla da, şayet o gün bir şoför bulabilirlerse, Yatağan ve Muğla pazarlarına giderken, sadece ağalar sülâlesinden ve yakın dostlarından birkaç kişi binebilirdi… O günlerin en moda alışkanlıkları da; Pazar günü Bozüyük’te merhum Gırobalı Mehmet dayımın, Çarşamba günleri Yatağan’da merhum Yusuf Kocabıyık amcamızın lokantasında, Perşembe günleri de Muğla’daki Sabah Lokantası’nda, erkenden meşhur “Muğla Kebabı” yemekti… O kebap yenmeden başka hiçbir işe bakılmazdı…
Köyde tütün dikme işlerinin iyice kızıştığı Yaz aylarıydı… Perşembe günü sabah erkenden kalkan köyün üç kardeş ağasının en büyüğü olan “Ömer Ağa”, daha fazla Muğla Kebabı yemek için, sabah kahvaltısını bile yapmadan evden çıktı… Hızlı adımlarla kardeşi Selahattin Bey’in evine vardı… Ortalıkta kimseler yoktu… Hemen kâhyanın yattığı küçük eve yöneldi, onu uykudan kaldırıp sordu: Kâhya; “Selahattin Bey bugün Muğla’ya gitmeyecek, Yarbaşı mevkiindeki 60 dönüm tarlaya tütün dikilecek. Bir şoför bulursanız, siz cipi götürün” dedi… O yıllarda ağalar tarlaya atla gider, şemsiye ile gezer, tütün dikimini gölgede izlerlerdi…
Ömer Ağa telaşla evine döndü, kendi kâhyasını gönderip, Dal Yusuf’un askerden gelen oğlu, cemse şoförü Mehmet’i çağırttı… Ağa çağırır da gelinmez mi? Mehmet koşarak geldi… Hiç cip kullanmamıştı ama, eli-ayağı titreyerek Cipi çalıştırdı, kimseyi beklemeden yola çıktılar!..
Acemi şoför Mehmet temkinli ve yavaş gidiyordu, Ömer Ağa ise ön koltuğa kurulmuş, erkenden yetişeceği kebabın en yağlı yerini nasıl yiyeceğini iştahla, ağzı sulanarak düşünüyordu… Bozarmut’u geçtiklerinde, biraz yavaş gittiklerini fark eden Ömer Ağa; “Oğlum biraz hızlı gitsene, kebabın yağlı tarafını kaçıracağız yahu!” dedi… Mehmet biraz hızlandı, ama tedbiri elden bırakmıyor, her yerine terler basıyordu…
Pisi (Yeşilyurt) yolunu geçince, Ömer Ağa yine celallendi; “Oğlum biraz daha hızlı gitsene, erkenden ve bolca kebap yiyebilmek için, sabah kahvaltı bile yapmadım, günah değil mi bana!.. Hadi bas bakayım!..” dedi… Acemi Mehmet, Ömer Ağanın korkusundan gazı kökledi, Pisi yolunun yukarısındaki virajlarda direksiyon kontrolünü kaybedip, cipi devirdi!.. İkisi de yere yuvarlandılar, ama şanslarından kimseye bir şey olmamıştı… Ömer Ağa kalkıp, tozlarını silkelerken; “Ne yaptın oğlum Mehmet? Hadi cipin devrildiği bir şey değil de, bana kebabın en yağlı tarafını kaçırttın yahu!” demez mi?
Yerden şapkasını alıp, tozlarını silkeleyerek giyen Mehmet, ölümden kıl payı dönmenin öfkesiyle; “Senin kebabına da, yağlı tarafına da, zorlu boğazına da başlarım şimdi!.. Ben köye dönüyorum, ne halin varsa gör be Ağa!..” diyerek yokuş aşağı köye dönerken, bir daha şoförlük yapmayacağına dair de yemin-billâh ediyormuş… Ömer Ağa ise yol kenarına çıkıp, Muğla’ya giden bir aracı zorla durdurup, kebabın yağlı tarafına yine yetişmiş…
İyice doyduktan sonra hesabı ödemek için kasaya yanaşmış… Aaa!.. Sırtındaki yeleğinin yarısı yokmuş!.. Cüzdanı ve bütün parası da yeleğin o kayıp tarafındaki cebindeymiş!.. Durumu lokantacıya anlatmış, lokantacı tanıdık olduğu için; “Bu sefer sizden para istemez be Ağam, bu kebaplar da bizden olsun!” demiş… Lokantacının yardımıyla bir cip kiralayıp, hemen kaza yerine koşmuş… Bakmış ki; yeleğin paralı olan tarafı, cipin kapı tokmağında asılı duruyor, içindeki kalın cüzdanla, rüzgârda dalgalanıp duruyormuş…
Bunlar size masal gibi geliyor değil mi? Ama hepsi gerçek ve yaşanmış bir olaydır!.. Çoğu büyüğümüz ölmüş olsa da, o şoför hâlâ aramızda yaşıyor, ama hâlâ hiçbir arabayı kullanmıyor!.. Allah çok daha uzun ömürler versin inşallah!..
