Bozüyük, eski okulu ile yazdığım yazımın devamıdır.
Yaz dönemi geçip eylülde okullar açılınca yaşımda 7’ye girmiş olacak ki köyün girişindeki yeni yapılan Eren Çöğürü mevkiindeki yeni okul binasına okul yazın sonunda taşınmış okul kaydımı da babam buraya yaptırmış. Okullar açılınca okulun bahçesinde toplandığımızı İstiklal Marşının okunduğunu hatırlıyorum okulun müdürü Köy Enstitüsün den mezun rahmetli, Süreyya Buğday konuşmalar yaptı. Zil çalıp, birinci sınıf yazan sınıfa girdik oturduk. Hatırlamadığım bir öğretmen ilk dersimize girdi. Konuşmalar yaptı, bilgiler verdi. Aramızdan birinin Sınıf Başkanı olmamızı istedi. Derslerine düzgün çalışan, okula düzgün gelen arkadaşlarınızdan bir arkadaşınızı Sınıf Başkanı seçeceğiz dedi. Aday olanlar kara tahtaya çıksın dedi. Ben de, bir iki kişi de kara tahtaya çıktık. İsimleri kara tahtaya yazdı. Açık oylama yapılarak öğrencilerin parmak sayılarına göre beni arkadaşlarım Sınıf Başkanlığına seçtiğini hatırlıyorum. Bu okul beş derslikli, öğretmenler odası, müze odası, çalışma odası olarak yapılmış, içinde geniş bir koridoru olan güzel bir binaydı. Dışarıda da kız ve oğlan öğrenci tuvaletleri ve öğretmenler tuvaletleri mevcuttu. 20 dönümün üstünde geniş bir arazi ve etrafı tellerle çevriliydi.
2-3 derken 4. Sınıfa geçtim. Okulumuzun Müdürü SÜREYYA BUĞDAY ve okulda öğretmenlik yapan Köy Endüstrileri mezunu MUSTAFA KARADAĞ öğretmenlerim beni bir gün dışarda içtima ve yoklamadan sonra Müdür odasında beni ve, S.S, L.K, S.C, K.C kız arkadaşlarımla birlikte Müdür odasına çağırdılar, seni okulumuzun Gazete Kolu Başkanlığına getiriyorum. Bu yazıları güzel olan çalışkan arkadaşlarında sana katiplik edecekler, her gün köyümüzden, çevremizden, duyduğumuz, gördüğümüz haberleri derleyerek yazacaksınız, ülkede olup biten önemli haberleri de her gün okula getirteceğimiz bir gazeteden haber alıntıları yaparak, her sabah birinci derste gazeteyi hazırlayıp teneffüse çıkıldığında okunmak üzere gazete hazır olacak dediler. Beşimizi de bir telaş sarmıştı, ben edebiyatı çok severim, öğretmen kompozisyon ödevi verdiğinde kompozisyonu döktürürdüm. Diğer 4 arkadaşımda öyleydi, derslerine çok iyi çalışırlar, benimde onlarında yazıları çok güzeldi. Resmide çok iyi yapardım. Resimde, edebiyatta en yüksek notlardan biri benimdi. Diğer belirtiğim kız arkadaşlar da öyleydi sanki birbirimizle yarışırdık. Okul müdürümüz SÜREYYA BUĞDAY Gazeteyi nasıl yapmamız gerektiğini bize izah etti. Köyden 7 de yatağana giden minibüse sipariş verilmiş ve gelen gazete her sabah biz içtimadayken geliyor, resim, şiir makaleleri Cumartesi ve Pazar gününden derleyip. Pazartesi sabaha hazır ediyorduk. Hızla görev bölümü yapıyorduk, buraya kadar ne var? Diyeceksiniz. işte asıl serüven de burada başlıyor. Köyde her gün SÜREYYA SAVRAN sinemasında film oynuyor. Hafta arası öğrencilere yasak, Cumartesi akşamları serbest. Serbest olsa da filmler ailelerimiz tarafından denetlenip seçildikten sonra gönderiliyorduk. Öğrenciler için okul yasağı bitiğinde aile yasakları geliyordu, Hafta sonu köyde bazen düğünler olurdu. İşte bazı öğrenciler için bütün iplerin koptuğu andı. Koskoca köylülerin gittiği bu düğünlerden kendimize yasak olmasına rağmen alıkoyamazdık. Tabi pazartesi okuldaki sorgu, sual ve cezaları düşünmeden hafta sonu kimler ne cezalar işlemişse dışarda içtima da önce mahkeme kurulur, öğrencilerin içindeki ispiyoncu dediğimiz öğrencilerin ispiyonuyla hesaba çekilirdik. Bütün öğrencilerin doğru eğri bu kabusuydu, eğer ismimiz zikredilip merdivendeki o büyük boşluğa çekilmediysek dünyanın en mutlu çocuğu olurduk. Eğer ismimiz söylenip merdiven başına çekildiğimizde biliyorduk ki kulaklarımız çekilecek, bazen sillenin nereden geldiğini bilmeden şaplaklanacağız, bazen de elimizin avcumuzun içine cetvelin kenarı ile acımasızca vurulacağını çok iyi bilirdik. Zil çalıp içeri girdiğimizde hepimiz bir oh çekerdik. Birinci aşamayı geçmiştik, şimdi bizim ikinci kabusumuz okul gazetesini bir derste hazırlayıp okulun dışındaki okul panosuna süratle asmamız gerektiğinden müze odası dediğimiz çalışma odasına geçip gazeteyi hazırlıyoruz. Köyden yazabileceğimiz hiçbir haber değeri olabilecek bir yazı bulamayınca, ilçeden gelen Hürriyet Gazetesini alıp o çocukluk halimizle bir başyazı bulup yazmamız isteniyor, beş arkadaş aramızda konuşup karar verip yazıları yazıyoruz.
Bir gün ilçeden gelen Hürriyet Gazetesinde iri puntolarla bir başlık atılmış!
Başlıkta, Falan yerdeki, filan 14 kişi, 16 yaşındaki filanca kızı kaçırarak Tecavüz etmiş, iğfal etmiş, ırzına geçmiş!
Hep beraber herhalde Türkiye’nin en önemli bir haberi ki, Hürriyet Gazetesi Manşetten iri puntolarla bu haberi yazmış, bizde 9-10 yaşlarındayız. Tecavüzün, iğfalin, Irza geçmenin anlamını bile bilmiyoruz.
O sıralarda televizyon daha ülkede yok, sadece çok zenginlerin evlerinde varsa birer tane Radyo var. Köyden gazete okuyanların sayısı bir elin parmakları kadar. Biz de okul gazetesine iri puntolarla bu haberi yazdık. Altına da Adımızı, soyadımızı yazıp beş kişi imzaladık. Okulumuzun giriş kapısının solundaki camekan içindeki panoya astık. Öğrenciler dersteyken Okul Müdürü SÜREYYA BUĞDAY’a Müdürüm gazete hazır diye gazete kolu başkanı olarak tekmil veriyorum. İkinci dersten itibaren normal derslerime devam ediyorum, Müdür SÜREYYA BUĞDAYA tekmilimi verdim. Gazeteyi görmek için denetime giden müdür, birde ne görsün Okulumuz için en büyük skandal! Önce beni, sonra katip olan kız arkadaşları müdür odasında tek tek sorguya aldı. Sorgudan çıkan kimseyle konuşturulmuyor, yüzü duvara gelecek şekilde, 5 er 10 ar metre aralıklı ceza bekleyişinde sessizce duruyoruz. Müdür odasında önce tek tek kızları sorguladı, içerden çıkan kıpkırmızı bir surat ağlamaklı, hepimiz şaşkındık ne olmuş olabildiği konusunda hiçbir bilgiye sahip değildik içeri çağrıldım çeride müdür ve diğer öğretmenler tam bir konsey gibiydi müdür SÜREYYA BUĞDAY; bu ne biçim bir haber? Bunu nasıl yazarsınız? Sizde hiç utanma duygusu da mı yok? Ben olup biteni hala anlayamadığımdan şaşkın şaşkın, Müdürüm; koskoca Hürriyet Gazetesi yazmış, önemli bulmasa, koskoca TÜRKİYE’ye bunu okutur mu? Müdür o sinirle o stresle yapmacık bir şekilde güldü, Tekrar bana sordu? Tecavüz, iğfal, ırza geçmek ne demek? Ben korkarak, çekinerek bende bilmiyorum müdürüm. Arkadaşlarımda bilmiyor, Kötü bir şey mi yazmışız dedim. Müdür sonunda bizim kelime özürlü olduğumuzu, samimi olduğumuzu anlamış olacak ki bize hiçbir ceza vermedi. Hepimizi çağırdı ne anlama geldiğini izah etmeye çalıştı. Bundan sonra çok dikkatli olmamızı öğütledi bu ve benzeri bilmediğimiz kelimeleri sözlüğe bakmadan asla yazmamamızı tembih etti.
Biz artık beş kişi okul gazetesini hazırlayan beş arkadaş okulun kahramanıydık. Hemen o yazdığımız yazıyı panodan alıp korka korka başka bir yazı hazırlayarak panoya astık. Bundan sonrada herhangi bir hatta yaptığımızı hatırlamıyorum. İlkokulu bitirdik. Bu beş arkadaş ve diğer mezun olan arkadaşlarım öğrenim nedeniyle yollarımız ayrıldı. Hepsinin de sağlıklı mutluluk içinde yaşadıklarını biliyorum. Bazıları birer okul bitirip meslek sahibi oldu, Bazıları da ilkokuldan sonra okutulmadı. Yada okumak istemediler. Buradan kendilerine sağlıklı ömürler diliyorum.
Bu güne kadar bizlerin yetişmesinde emeği olan başta ilkokul Müdürümüz Merhum SÜREYYA BUĞDAY, Merhum MUSTAFA KARADAĞ, AFET DEMİRALAN, CEMİLE öğretmenimize, sonraki dönemde Ortaokul, Sağlık Koleji ve Üniversite Öğretim Görevlileri Öğretmenlerimin, Vefat Edenlerini Rahmetle, Sağ olanları Saygıyla, Hürmetle anıyorum.
Gazeteciliği çekirdekten başlayan fakat bir yazı kazasına uğurlayan biriyim desem yeridir.
Esen kalın Saygılarımla.
