Güzel Anadolu’mun doğası, havası, insanları bir başkadır!.. Sabırlıdır, mütevazıdır, misafirperverdir, esprilidir, hamarattır, ama kelini kaşıyan olursa, ölümüne mücadele etmekten de hiç çekinmez!.. Trakya’sıyla, Kıbrıs’ıyla, Türkî Cumhuriyetleri’yle, dağıyla, ovasıyla, deniziyle, nehriyle bir başkadır benim memleketim!.. Zati ünlü şair ve edebiyat öğretmenim Özbek İncebayraktar da; “Sevdan ile sarhoş oldum Türkiye’m/ Adını duydum bir hoş oldum Türkiye’m!” diye bunun için böyle diyordu…
Okumuşundan cahiline, esnafından memuruna, işçisinden çiftçisine, emeklisinden dul ve yetimine, bizler hep birbirimize benzeriz… 50 ile 100 yıl öncesinin gazete ve dergilerine bakıyoruz, 150 ile 200 yıllık gazete ve dergilere bakıyoruz; hepsinde de ana konular “geçim derdi, pahalılık, savaş, terör, rüşvet, mizah, yalan, saltanat, kabadayılık, torpil…” Bugünkü gazete ve dergilere bakıyoruz, durum yine aynı… Eskiye göre değişen tek şey “artan nüfusumuz, hızlı iletişim-ulaşım, giyim-kuşam, saç ekimi ve bakımı, kadınların çalışma hayatında daha çok görülmeleri…” filân…
Peki eloğlu işleri nasıl, bizler nasıl hallederiz, hiç düşündünüz mü? Ben biraz kafa yordum, işte sonuçları: Meksikalılar, hile ve kalleşlikle işlerini yaparlar… Japon ve Almanlar planlayarak yaparlar… İsviçre ve İsrailliler ‘işin kârlılığına’ bakarak, İngilizler viskilerini yudumlayarak, İtalyanlar çalarak, Türkler ise; “Hemen hallederiz abicim” diyerek, ama o işi bir türlü de halletmezler…
Mübarek Ramazan Ayı’nın 20 gün öncesinde Temel’in en büyük danası hastalanmış. İlçenin en ünlü Veterinerlerini çağırmış, hepsi de ağız birliği etmişçesine, dananın en çok iki gün sonra öleceğini söylemişler. Çaresiz Temel bir koşu gidip, komşu köydeki yaşlı Hoca’ya danışmış; “Ha ben şimduden dua edup, oruç tutmaya başlasam, Allah danamı bana bağuşlar mu?” demiş… Hoca da; “Allah’tan umut kesilmez Temel oğlum; çocuklara hayır et, oruç tut, belki danan kurtulur?” demiş…
Temel Ramazan öncesi hemen oruca başlamış, çocuklara çerez-şeker dağıtmış, ama dana 15 gün sonra ölmüş… Çok üzülen Temel ellerini havaya açıp; “Ha püyük Allah’um, Hocanın deduğunu yaptum ama, danam öldi!.. Haçan ben enayu değilum; Mübarek Ramazan’dan 15 gün orucumu düşer, çocuklara yaptığım hayrı ölmüş büyüklerime sayar, ölen danamı da Kurban Bayramu ‘kurbani’ olarak kabul etmenu isterum!..” demiş…
Şimdi bizim ahaliden bahsedip de, kendimizi hicvetmezsek ayıp kaçar!.. Efendim biz ‘Köşe Yazarları’ olarak, genellikle ülke sathından haberleri toplayan, bu iş için büyük enerji ve efor sarf eden ‘Haberci’ arkadaşların sırtlarından geçiniriz!.. Kimisi köşesindeki yoruma mizah katar, kimi şiirlerle süsler, kimisi dellenir, taraflı olarak nalına-mıhına çakar, kimi uzun, kimi kısa yazar!.. Bu işin lezzetli bir yemek pişirmekten pek farkı yoktur! Sonuçta, yazdıklarını en sürekli okutan-yediren ayakta kalır, iştah kaçıran ve mide bulandıranlar da yok olur giderler…
Ben emekli kulunuz da 1997’den beri her gün yazıyorum; istek üzerine de İlçe gazetemden ayrı 6 gazeteye daha yazılarımı gönderiyorum… Allah’a şükür, ocakta bu yemeği hiç yakmadık, lezzetini kaçırmadık, mide bulandırmadık ki, halen yazmaya devam ediyoruz…
Yazımızı merhum Ümit Yaşar Oğuzcan’ın “Bu Adamı Tanır mısınız?” adlı bir hicviyle bitirelim:
“Her mecliste bulunursun/ Bir bakışta bilinirsin/ Boyuna sallanır başın/ Meydanda otuz iki dişin!/ Öpecek bir el ararsın/ Her taşın altında varsın/ Seni köpek, seni kuyruk/ A sahtekâr, a dalkavuk!..”
Ahalimizin dününü ve bugününü anlatmaya çalıştık… Sahi, yıllar önce Ümit Yaşar’ın dediği adamlardan, bugünlerde de çevrenizde mevcut mu, tanıdıklarınız var mı?
Sakin KOŞAR…
