Biraz abartılı, biraz efelik kokan Egemizin en ünlü türkülerinden biri şöyledir:
Sen salın gel, ben boyuna bakayım,
Ah vur ataşı gâvur sinem, kor yansın,
Arkadaşlar uykulardan uyansın,
Uzun olur gemilerin direği,
Ah çatal olur, efelerin yüreği…”
Soğuktur suları Hasan, bir tas içilmez,
At martinini Debreli Hasan dağlar inlesin,
Drama mahpusunda Hasan, dostlar dinlesin!..
Mezar taşlarını Hasan koyun mu sandın?
Adam öldürmeyi Hasan, oyun mu sandın?
At martinini Debreli Hasan, dağlar inlesin,
Drama mahpusunda Hasan, dostlar dinlesin…”
Ak gerdanın altında çiftedir benler,
Al kınalı parmaklarda o beyaz eller,
Yolcuyu yolundan anam, eyleyen dilber.
Dalga dalga, dalga dalga dalgalanıyor,
Hatçemi görenler anam, sevdalanıyor,
Alçaklara duman çökmüş, yükseklere buz,
Gel sarılıp kaçalım, ince belli kız…”
Otlaya, karnını doyura,
Gördüğü işi hayıra,
Yoranın da avradını…” diyordu Kazak Abdal…
“Telli sazdır bunun adı,
Ne ayet dinler, ne Kadı,
Bunu çalan anlar kendi,
Şeytan bunun neresinde?” demişti Aşık Dertli…
Çağımızın en büyük ozanlarından olan Âşık Veysel ise:
“Raşit çoktur adın gibi
Hiçbir tat yok, tadın gibi,
Yontulmadık odun gibi,
Uzatmış boyunu Raşit…” diye celâlleniyordu…
Ruhsatî ise :
Özünü benzettim ayıya,
Kendi eştiğin kuyuya,
Düşesin Seyit Efendi…” diyerek kafa buluyordu, kızdığı Seyit adlı biriyle…
Yavrusunu sinek kapmış gördün mü?
Amanin yandım,
Amanin amanin amanin yandım,
Tiridine tiridine tiridine bandım,
Bedava mı sandın, para virdim aldım!
Sabahleyin erken çifte giderken,
Öküzüm torbadan düştü, gördün mü?
Sabah ezanını okurken aman aman,
Müezzin minareden uçtu gördün mü?
Amanin yandım…”
