Ne diyordu gönül adamı, Anadolu sevdalısı, halkın sevgilisi Yunus Emre;
“Aşkın aldı benden beni/ Bana seni gerek, seni/ Ben yanarım dün-ü günü/ Bana seni gerek, seni// Ne varlığa sevinirim/ Ne yokluğa yerinirim/ Aşkın ile avunurum/ Bana seni gerek, seni// Sûfilere sohbet gerek/ Ahîlere ahret gerek/ Mecnunlara Leyla gerek/ Bana seni gerek, seni…”
Prof. Adnan Erzi’nin 1950’de bulduğu bir belgeye göre; Yunus Emre Hicrî 720 yılında, Milâdî 1320 yılında 82 yaşında iken öldüğü; 1238 yılında da, Sakarya Nehri yakınlarındaki Emre Köyü’nde doğduğu kayıtlara geçmişti… Prof. Fuat Köprülü de “İlk Mutasavvıflar” adlı eserinde, Bolu veya Sivrihisar mevkiinde doğup, Sakarya kıyılarında bir karyede yetişmiş olduğunu yazar… Bazıları da onun Karamanlı olduğunu söylerler… Ama en doğru kabul edilen bilgi, Sakarya Nehri kenarındaki Emre Köyü doğumlu olmasıdır. (Kaynak: Av. Yusuf Ziya İnan-Atatürk’ün Doğumunun 100. Yılında Yunus Emre- kitabı, sayfa 33-34…)
1299 yılında Söğüt’te kurulan Osmanlı Devleti, Anadolu Türklerinin yetiştirdiği halk ozanı ve din adamlarından çok büyük destek gördü… Tabii ki en büyük desteği, Devletin kurucusu Osman Beyin kayınpederi de olan Şeyh Edebali’den gördü… Tarih kitaplarımız pek yazmazlar ama, bu Kuruluş’ta 61 yaşında olan, şiirleri güzel Anadolu’mda artık herkesçe ezbere bilinen Yunus Emre de, Osman Beye en büyük desteği vermiş Türk büyüklerindendi!.. Onun etkisinde kalarak Söğüt’e göç eden birçok Türk, nüfusun birden artmasına sebep olarak, kısa zamanda devletin de büyümesine vesile olmuştur!..
Son yıllarda sınırlarımızda gelişen olaylar, Doğu’daki bitmeyen terör, tarımda ve sanayide yeterli üretim olmadığından ithalatın artması nedeniyle çoğalan iç ve dış borçlarımız, sürekli kavga halindeki siyasilerimiz yüzünden, ülkemiz gerçekten çok zor günler geçiriyor!.. Neredeyse gülmeyi unuttuk!.. Buna çare için birliğe, bütünlüğe, birbirimize karşı saygı ve sevgiye ihtiyacımız var!.. Bunu yapacak yeni Hz. Mevlânalara, Yunus Emrelere, Şeyh Edebalilere, Nasrettin Hocalara şiddetle ihtiyacımız var!..
Ne diyordu Yunus Emre;
“Şol Cennet’in ırmakları/ Akar ‘Allah’ deyu deyu/ Çıkmış İslâm bülbülleri/ Öter ‘Allah’ deyu deyu// Kimi yiyip, kimi içer/ Hep melekler rahmet saçar/ İdris Nebi hülle biçer/ Diker ‘Allah’ deyu deyu// Aydan arıdır yüzleri/ Misk, amberdir sözleri/ Cennet’te Hûri kızları/ Gezer ‘Allah’ deyu deyu…”
Bir başka şiirinde de;
“Bu dünyanın cefası çok/ Kimi aç gezer, kimi tok/ Şol mizanda sevabı çok/ Gelenlerden eyle bizi// Bakma dünyanın varına/ Düşüp daim Hak yoluna/ Berâtını sağ eline/ Alanlardan eyle bizi// Müminlere rahmet ola/ Münafıklar mahrum kala/ Yunus gider doğru yola/ Gidenlerden eyle bizi…” diyordu… Okuyan kesim için de;
“İlim, ilim bilmektir/ İlim kendini bilmektir/ Sen kendini bilmezsen/ Ya nice okumaktır?// Okudum, bildim deme/ Çok tâat kıldım deme/ Eğer Hak bilmez isen/ Abes yere yelmektir!..”
Şu dili, şu hitabeti, şu öngörüyü ve bir de şu bugünlerdeki halimize bir bakar mısınız? Yaşadıklarımızı gördükçe “Bize yeni Yunus Emreler gerek, yeni!” demeyip de, ya ne yapacaktım sayın okuyucularım!?
