-- Yıllar önce İlçemizin bir köyünde hararetli bir Muhtar Seçimi vardı. Aday sayısı üç taneydi ve herkes mevcut muhtarın yine seçileceğinden emin gibiydi…
Tam seçim akşamı, iki yeni muhtar adayı gizlice “asgari müştereklerde” birleşip, bir tanesi öbürünün lehine adaylıktan çekilerek, ötekini destekleme kararı aldılar. Tabii ki sizler, bu “asgari müştereklerin” mahiyetinin neler olabileceğini bilirsiniz…
Mevcut muhtarın bu olanlardan hiç haberi olmadı, kendisinden son derece emindi ve o gece pek de çalışmadı. Ertesi günkü seçimde, büyük bir oy farkıyla yeni muhtar adayı seçildi…
Seçildi ama, seçim sonrasında muhtarlık mührünü elinden almak için, eski muhtarı hiçbir yerde bulamadılar. Hemen jandarmaya haber verdiler. Gece yarısına doğru kayınbiraderinin damında, samanların arasında eski muhtarı yakaladılar.
Eski muhtar yakalanacağını anlayınca mührü yuttu. Jandarmalar tartaklayıp, muhtarı kusturdular, ama mühür bir türlü geri çıkmadı…
Karakola götürüp, sabah “büyük hacetini” giderene kadar başında beklediler. Eski bir kap içine hacetini yaptırdılar, muhtarın yuttuğu mühür nihayet kaba düştü, askerler sevinçle Çavuş'a haber verdiler. Mührü, muhtarın kendisine bol sabunla yıkatıp, yeni muhtara haber verdiler. Vaziyeti gören yeni muhtar; “Vallahi de, billahi de ben bu adamın kıçından çıkan mühürle muhtarlık yapmam; bunu bir zabıtla imha edin, ben Ahiköy'e gidip yeni mühür kazıtacağım” deyip gitti… Seçimler yine yaklaştı, aman birbirinize mukayyet olun diye bunları yazıyorum…
-- Merhum Özal'ın Başbakan olduğu 1986 yılı Yaz aylarında, Bozüyük Köyü Muhtarlığı, Pınarbaşı su kaynağının tepesini delip, ikinci sulama suyu kuyusu açtırmıştı. Bu kuyu sayesinde “Göçmen Kırı, Yarbaşı” mevkilerindeki araziler sulanacaktı.
Bazıları bu işe karşı çıkmış; Pınarbaşı su kaynağının çok zarar göreceğini, asıl suyun sahibi olan sebze bahçelerinin suyunun kesileceğini söyleseler de, kimse onları tınlamamıştı…
Kuyunun açılışına Özal'ın yetim yeğeni Bakan Hüsnü, iki Muğla ANAP Vekili, zamanın Valisi ve Kaymakamı ile kalabalık bir halk topluluğu katılmıştı.
Konuşmalardan ve folklor ekiplerinin oyunlarından sonra, açılış kurdelesini kesmek için Bakan Hüsnü ve protokol, küçücük kuyu damı içine doluştular. Halk da sanki orada ayı oynuyormuş gibi, merakından kuyu damına doluşunca, orada izdiham yaşandı. Bu arada yüksek sesle bir küfür duyuldu: “Ananı s...yim!..”
Bakan arkasına baktı kıpkırmızı oldu; Milletvekilleri bozuldu, koruma polisleri bir kişiyi koltuklayıp, ağzını da kapatarak, hemen kuyu damı dışına, havada uçurarak çıkardılar, kelepçe taktılar: Bir de baktık ki, bizim çok sevip – saygı duyduğumuz, zati 55 kiloluk olan merhum şoför Halilibrahim Şımşırık ağabeyimizdi bu ve sapsarı kesilmişti…
Bizler korumalara yaklaşıp, bu insanın kimseye zarar veremeyeceğini filân söylesek de, dinlemediler. Hemen yanlarına, parti yönetiminde olan Turgut Avcı ile köyümüzün elektrikçisi Necdet Karaman geldiler. Turgut Avcı; “Bir yanlış anlama olmuş arkadaşlar, bu arkadaşımızın tiki vardır; karnına dirsek vuran birine anında küfreder! Burada kimseye bir kastı yok, kalabalıkta dirsek atmışlar, o da tiki dolayısıyla istemeden küfür etmiş, lütfen bırakın köylümüzü” dedi de, öyle salıverdilerdi…
-- 1960'lı yıllarda orman yangınları çok yaygındı. Yangınlar, tam da köylünün tütün işinin en yoğun olduğu sırada çıkar, günlerce devam eder, jandarma ve ormancılar, bulduğu köylüyü yakalar dağa yangın söndürmeye götürürlerdi…
Göktepe'deki büyük yangında; kadın elbisesi giymiş altı genci tütün çapası yaparken, üç kişiyi de çay içindeki söğütler arasında saklanırken yakalayıp, Askerî Cemse'ye atmışlar. Bunların biri de çayda saklanan bizim Nalbant Hüseyin imiş. Bahçeyaka Köprüsü'ne varınca, Nalbant Hüseyin askerlere; “Şimdi ben kaçsam, vallahi beni yakalayamazsınız” demiş…
Bu söz onbaşının gücüne gitmiş; “Hadi kaç bakalım, seni on adımda yakalarım” demiş.
Hüseyin, köprüden aşağı atlayıp, Kızılcağız Ovası'ndan Bozüyük'e doğru kaçmaya başlamış, mısır tarlası içinde izini kaybettirmiş. Onu yakalamak için diğer askerler de araçtan inince, Cemse'deki diğerleri de ovaya kaçıp, kurtulmuşlar.
Askerler o öfkeyle, gece köyün yolunda pusu kurmuşlar ve tütüncü amelelerini kaldıran babamı yakalamışlar. Ormancı Mustafa; “İsmail ağabey köyün birinci azasıdır, onu bırakın” demiş ama, babam ne dese beğenirsiniz: “Öyleydi ama, ben dün azalıktan istifa ettim” demez mi? Sen misin öyle diyen, hemen Cemse'ye almışlar, yangına götürmüşler…
Herkes yangından canhıraş kaçarken, şu olmadık yerdeki dürüstlüğünü görüyor musunuz?
Rahmetli 15 gün sonra; parçalanmış elbiseleri, tepesi yok fötr şapkası, kapkara ve yamyam zenciler gibi bir suratla eve geri dönebilmişti…
