Hani eskiden beri yaygın bir görüş vardır; “Büyük devlet adamları, büyük edebiyatçı ve sanatçılar, hep dünyanın en bunalımlı yıllarında ortaya çıkarlar” denilir ya? Bu bir dünya savaşı, büyük salgın hastalıklar, kuraklık ve açlık yılları, büyük ekonomik bunalımlar veya önü alınamayan yangın-sel-deprem-tsunami-tufanlar olabilir…
Bugün dünya klasikleri arasında eserleri olan yazar ve şairlere bakınız, “Yüzyılın Adamı” seçilen büyük devlet adamlarına bakınız, tıpta ve teknolojide büyük buluş yapanları izleyiniz, hepsi de böyle zamanlarda ortaya çıkmışlardır…
I. Dünya Savaşı, Mustafa Kemal Atatürk gibi bir dehayı ortaya çıkartmıştı… Bitmeyen İngiliz işgali ve sömürüsü, Hindistan’da Mahatma Gandi’yi yarattı… II. Dünya Savaşı’nı insanlığın başına belâ eden Alman Adolf Hitler, İngiliz Lider William Churchill’i ve Amerikalı ünlü komutan General Petton’ı ortaya çıkardı… Bizim Kurtuluş Savaşımız; Mehmet Akif Ersoy, Nazım Hikmet gibi şairleri; Halide Edip Adıvar, Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Hüseyin Rahmi Gürpınar, Ömer Seyfettin gibi yazarları yaratmıştı…
Hiç hoşlanmadığımız, haz etmediğimiz askeri darbeler sonrasında da bazı tiyatrocular, şairler ve yazarlar çıkıp, topluma yeni yön ve şekil vermeye gayret ettiler… Bunların başında Yaşar Kemal, Aziz Nesin, Uğur Mumcu, Attila İlhan, Ümit Yaşar Oğuzcan, Muammer Karaca, Kenterler, Zeki Alasya-Metin Akpınar, Müjdat Gezen, Levent Kırca gibi isimler sayılabilir…
Ayrıca, sahnelerde “Evet-Hayır” yarışma programlarıyla Erkan Yolaç gibi, “Huysuz Virjin” karakteriyle Seyfi Dursunoğlu gibi, şovmen Orhan Boran ve “Nokta ile Virgül” gibi değişik ve halkı eğlendiren, güldürürken de düşündüren sahne etkinliklerinin öncüleri oldular… Bugün 80’li yaşlara gelen Huysuz Virjin, sahnelerde tam 60 sene “Katina’nın Elinde Makası” adlı tek şarkısıyla vaziyeti idare etti, ama halktaki sevgi-saygı ve ilgisi hiç eksilmedi, Yılbaşı akşamı yine Kanal-D TV’de sunucuydu, yine aynı şarkısıyla izleyici rekorları kırdı…
Son yıllarda bu Türkiye, artık böyle sanatçıları, yazar ve şairleri, hele hele mizah ustalarını hiç üretemez oldu!.. Biraz kafasını kaldıran, kendini hapislerde buluveriyor!.. İyi ki elimizde bir Cem Yılmaz’ımız var, sadece onunla idare edip gidiyoruz… Bu millet neredeyse gülmeyi unutacak yahu!.. Sinemalarla tiyatrolar birer birer kapanıyor!.. Ağırlığı olan, senaryosu sağlam, yıllarca arkası aranan eserler sahnelere ve perdelere konulamaz oldu!.. Bu durum ülkemiz için hayra alâmet bir gidiş değildir!..
Biz Muğlalıların 1960’lı ve 1970’li yıllardaki tek eğlencesi, her yılın 20 Ağustos – 20 Eylül tarihleri arasında kurulan “İzmir Enternasyonal Fuarı” eğlenceleri idi… Tam da tütün işlerinin azalmaya başladığı tarihlerde İzmir Fuarı’na gider, yerimizi “Şeref Oteli”nden ayırtır, ekonomik durumumuza göre üç gün-beş gün orada eğlenirdik… Gündüzleri yabancı ülke teknoloji pavyonlarını gezer, hayvanat bahçesinde eğlenir, salıncaklara-atlıkarıncalara biner, yorulunca 25 kuruş atılan makinelerde dinlenir, akşam da ya tiyatrolara, ya da gazinolara giderdik… Tiyatrolardan Nejat Uygur, Kenterler, Deve Kuşu Kabare, M. Karaca Tiyatrosu gibi onlarca seçenek vardı… Gazinolarda Zeki Müren, Hamiyet Yüceses, Müzeyyen Senar, Bülent Ersoy, Orhan Gencebay, Emel Sayın vardı… Cebine güvenen de, gece saat 24.00’dan sonra pavyonlara giderlerdi… Bendeniz de bir gece meşhur Numune Pavyonu’na gitme gafletinde bulundum, dışarıda 2,5 liraya satılan bir şişe biraya, orada tam 50 lira ödeyince, bir daha kapısından bile geçmedim!..
Neyse, eski yıllarda bu ülke sanatçı, yazar, şair ve bütün tarımsal ürünleri falan, yani her şeyi üretirdi… Son yıllarda hepten “tüketim toplumu” olduk… Bu durum bir gün bizi de toptan tüketir de, bakalım bu gidişin sonu nereye varacak??? 