“Şakaklarıma kar mı yağdı, ne var!?
Benim mi Allah’ım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Neylersin, ölüm herkesin başında.
Uyudun da, uyanamadın olacak.
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak.
Taht misâli, o musalla taşında!..”
Ölüm üzerine en çok şiir yazanlardan biri olan ünlü şairimiz Cahit Sıtkı Tarancı; bir bölümünü aktardığım “35 Yaş” adlı şiirinde ölümü işte böyle anlatıyordu…
Orhan Veli Kanık üstad da ölüm için;
“Ölüm Allah’ın emri/ Ayrılık olmasaydı…” diyordu…
Bozüyüklü GENCEL ailelerinin hayattaki en yaşlı son büyüğü olan, Merhum Osman Gencel’in eşi; Birsen, Yaşar, Baki ve Nurullah’ın annesi; işadamı damadı Hamdi Yücel Gürsoy’un, Av. Sema Gencel, Emekli Öğretmen İffet Gencel ve Bankacı Makbule Gencel’in kayınvalidesi olan 1929 doğumlu Fatma GENCEL; 22 Eylül 2013 Pazartesi gecesi rahatsızlandı, damadına ait Özel Yücelen Hastanesi’nde tedavisi sürerken, aynı gece 85 yaşında vefat etti…
Cenazesi 23 Eylül 2013 Pazartesi günü öğleyin Bozüyük Beldesi Şehir Mezarlığı’ndaki eşinin mezarı yanına defnedildi…
Cenazeye Muğla Valisi sayın Mustafa Hakan Güvençer, Muğla Garnizon Komutanı, eski ve yeni Milletvekilleri, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Rektörü, Muğla ile Yatağan merkez ve çevre Belde Belediye Başkanları, daire amirleri, işadamları ve siyasiler yanında, herkese pek nasip olmayan çok kalabalık bir halk topluluğu katıldı, Bozüyük de tarihi günlerinden birini daha yaşadı. Bir köylü ananın cenazesi, ilk defa böylesine devasa bir kalabalıkla kalkıyordu…
Ortanca dayım Osman Gencel’in eşi olan Fatma Gencel yengem; çocukluğunda çok zeki, çok çalışkan bir öğrenci olmasına karşın; o dönemin gözü kör olasıca fukaralığı ve babasını çok erken kaybetmesi yüzünden okuyamayıp, heder olup giden güzel Anadolu’mun o güzel insanlarından biriydi…
İlkokul yıllarında kendi yazdığı ve kitaplarından ezberlediği mükemmel şiirler, daha düne kadar hafızasındaydı ve zaman zaman bizlere de okurdu…
Dayımla evlendikten sonra, o yılların tek geçim kaynağı olan tütün üretimine koyuldular. O yıllarda bir aile ancak 7 ile 8 dönüm tütün dikerken, dayım ve yengem 12 ile 15 dönüm tütün işlerler, daha fazla üretim yaparlardı. Bunun sebebi ise; köyde iki eliyle birden tütün kıran tek insanın Fatma yengemin olmasıydı… Bu hırsının sebebi de, çocukluğunda yaşadığı kendi yoksulluğunu çocuklarına yaşatmamak, her yıl yeni araziler almak, kimseye muhtaç olmadan hepsini de yüksek okullarda okutabilmekti…
Nitekim bunu başardılar, garibanlık yıllarında ilk çocukları olan kızları Birsen ablamı, başarılı işadamı Hamdi Yücel Gürsoy ile evlendirip; üç oğlunu birden yüksekokullarda okuttular ve topluma örnek birer insan olarak yetiştirdiler… Fatma yengem; bizim öğrenciliğimizde de hep ilk başvuru kaynağımız, köydeki tek canlı kütüphanemizdi. Düzgün Türkçesi, iyi matematik bilgisi, buldukça hep okuduğu gazeteler sayesindeki genel bilgi birikimi ve ezberindeki şiirlerle, gazlı kandiller önünde yaptığımız ev ödevlerine çoğu akşam yardımcı olurdu… Sadece bu değil; yengem hem kendi çocuklarının, hem de bizim koruyucu meleğimiz, her konuda bizi haklı çıkaran, büyüklerimize bizi ezdirmeyen bir avukatımız gibiydi!..
Köy okulumuza gelen bayan öğretmenlerin de en çok uğradıkları kişi oydu. İkramı sever, nüktedan, hazırcevap, misafirperver, güzel hitabet gücüyle herkese kendini sevdirirdi…
Bir anısını anlatmadan geçemeyeceğim: 1970’li yıllarda Isparta-Eğridir Kemik Hastanesi’nde fizik tedavi görüyordu. Ziyaretine gittiğimde gördüm ki, odası bayan doktordan geçilmiyordu. Yengeme bunun sebebini sordum, bana dedi ki; “İlk geldiğim günlerde kendi bayan doktorum Eğridir pazarından gelmiş, burada her şeyin çok pahalı olduğunu yaka silkerek anlatıyordu. Zati ben de bundan şikâyetçiydim. Doktora dedim ki; ‘Doktor hanım, buranın adı ne? ‘Eğridir’ değil mi? Eğer insanları dosdoğru olsalardı, buranın adını da ‘DOĞRUDUR’ koyarlardı değil mi? Hiç şikâyet etmeyelim o zaman’ dedim. Doktor gülmekten yerlere yattı, bunu diğer doktorlara da anlatmış, sonra hepsi benim odamdan çıkmaz oldular” demişti… Saygıdeğer Fatma yengem; anılarını anlatmaya sayfalar yetmez ama, biz seni hiç unutmayacağız, unutturmayacağız!.. Ailecek herkese sabır ve metanet diliyor; toprağın bol, mekânın Cennet olsun inşallah diyorum; sen rahat uyu, e mi?
Şairin dediği gibi; ölüm Allah’ın emri ya, ah şu ebedî ayrılık olmasaydı!..
