Bu yaşa geldim, bir kahvehane işleten adamın böyle bir söz sarf edebileceğini aklımın ucundan bile geçirmezdim, ama sonunda bu da başıma geldi dostlar…
Adı Kahveci Cemil… 61 yaşında ve Samsunlu… İzmir-Karşıyaka Şemikler semtinde bahçeli bir kahvehane işletiyor, iyi mi?
Hafta başında, Karşıyaka’ya yerleşen çocuklarımın ziyaretine gitmiştim. Sabah kahvaltısından sonra evden, biraz etrafı gezip birkaç gazete almak için çıktım. Gazeteleri aldım, bahçeli kahveye oturdum. Biri gelip ne içeceğimi sordu? Ona; “Az şekerli bir kahve” dedim… Adam tuhaf tuhaf yüzüme bakıp; “Ben kahve yapmasını bilmem kardeş” demez mi?
Ben; bendenizi burada yeni ve biraz keriz buldu, herhalde şaka yapıyor sandım? Oysa adam ciddiymiş. Ona; “Yahu, bir kahvehane işleten nasıl kahve yapmayı bilmez, müşterilerin bu durumuna ne diyorlar?” dedim. Bana hınzırca gülüp; “Burada herkes bu huyumu bilir, gider kendileri yaparlar kahvelerini” demez mi? Tam bir Karadenizli ve çok da sempatikti…
Ben biraz bozulup; “Bu yaşa kadar bu kolay işi nasıl öğrenemedin?” deyince anlattı: “Beni askerde ocakçı yaptılar. Komutan gelip bir orta kahve istedi. Ona da kahve pişirmeyi bilmediğimi söyledim, bu sefer emretti ve gitti… Ben kahveyi yapıp götürdüm, daha ilk yudumda kudurdu, bana öyle bir tokat attı ki; gözlerim yuvalarından fırlayacaktı sanki. Fincanı göğsüme çarpıp, odasından kovdu. İşte o günden beri ne kahve pişiririm, ne de o kahveyi içerim! Size çay vereyim mi?” dedi…
Ben güzel çayını içerken, üç tekerlekli arabasıyla poğaça, börek, simit satan, çok acayip şişman biri geldi. Ağzından hiç sigarayı düşürmüyordu, onun da adı Sivaslı Mustafa Usta imiş… O da ilginç huyları olan biriymiş… Poğaça, simit, börek isteyenlerin bazılarına bunları vermiyor; “Ben seni sevmiyorum, sana vermem!.. Niye öyle bakıyorsun, senin bakışını beğenmedim, sana simit yok!..Sen börek yerken ağzını şapırdatıyorsun, börek yerine zıkkım ye, e mi!?” diyor, fakir ve bu işten evine ekmek götüren biri olmasına rağmen, dilediğine satış yapıyordu…
“Sabah sabah iyi bir yere dükkân açtım galiba? Bunlar ne garip insanlar yahu?” diye düşünürken, Kahveci Cemil yanıma gelip oturdu: “Aslında burası benim değil, iki emekli arkadaş kiralamışlar. Emekliler ikinci iş için dilekçe verecekler, maaşları azalacak” diye duyunca, buradan kaçtılar. Kahve kapanmasın diye de, benim başıma yıktılar burayı. Onları kıramadım, çünkü ne zaman dara düşsem, hemen bana yardım etmişlerdi. Bir gönüllü gelse, ben de kaçıp kurtulacağım, bu işler benim harcım değil kardeş” dedi…
Öğleden sonra Menemen minibüsüne binip, Bornova tarafına giderken, arkadan bir yolcu bağırdı: “Üst geçitte dur, ben hemen inip geleceğim, orda dur!..” diye bağırdı. Minibüs şoförü o trafik kalabalığında sağ sinyali verip, zorlukla yol kenarında durdu… Bekliyor ki, bağıran adam insin… Adam bir türlü inmiyor… Şoför sordu; “Kardeşim insene, dur diye bağırdın ya!?” deyince, elindeki cep telefonunu gösteren adam; “Ben size dur demedim ki; Bornova içindeki üst geçit altında arabasıyla bekleyen benim haylaz oğlana söyledim ben o sözü!..” demez mi?
Aman aman!.. Bana İzmir - Mizmir lâzım değil!.. Sayın Kemal Kılıçdaroğlu’nun; “Milyoner Ali” dediği İzmir AKP adayı; “Sayın Binali Yıldırım Karşıyaka’ya propaganda yapmaya geliyor” dediler, hemen memlekete döndüm… Bunca yaptıklarından sonra, hâlâ “Şunu yapacağız, bunu satacağız” türündeki lâflarını, bu yaşta midem kaldıramıyor ve acilen Yatağan’a döndüm… Hoş bulduk dostlar…
