Tütün ve içki yasaklarını koyup, en büyük cezaları uygulayan Padişah IV. Murat’tır… Bunları yasaklamıştır ama, ülkenin en büyük tütün ve içki tiryakisi de, maalesef Padişahın ta kendisidir!..
Daha 11 yaşında iken, Padişah I. Mustafa’nın yerine 1623 yılında tahta geçti. Annesi Kösem Sultan ile Sadrazam Kemankeş Ali Paşa ve Tabanı Yassı Mehmet Paşa yardımıyla ülkeyi yönetti. 17 yıllık padişahlığı sonrasında içki ve tütün sağlığını bozdu, 1640 yılında öldü, yerine de Padişah (Deli) İbrahim tahta geçti…
Daha şehzadeliği sırasından tanıdığı Bekri Mustafa ile dostluğu olduğu rivayet edilir, bu yüzden birçok fıkraya da konu edilir…
Fıkra bu ya; bir gün mahalle halkı Bekri Mustafa’yı içki illetinden kurtarmak için, daha önce eğitimini gördüğü imamlığa döndürüp, Küçük Ayasofya Camii’nde göreve başlatırlar… Birkaç gün sonra, kendisi gibi sarhoş bilinen birinin cenazesi getirilir. Namazı kılınıp, duaları bitince, İmam Bekri Mustafa tabuttaki adamın baş tarafına eğilip, sessizce bir şeyler söyler. Bütün cemaat, tabuttaki mevtaya ne söylediğini merak eder, ama kimse bunu soramaz?
Birkaç cenazede de aynı şeyleri yapınca dayanamazlar, Bekri Mustafa’ya sorarlar, kendisinden şu ilginç cevabı alırlar: “Bunda saklanacak bir şey yok aslında. Aşağıya varınca, oradakilere de ki; ‘Bekri Mustafa’yı bile imam yaptılar, siz şu dünyanın ne hale geldiğini anlayın da, orada olduğunuza şükredin’ diye aşağıdakilere arzuhalimi ve selâmlarımı gönderiyorum” demiş…
Eski İstanbul’da şimdiki gibi taksiler yok, kimsenin özel arabası da yoktu. Çok içenleri evlerine ücretle taşıyan “Küfeciler” vardı. Zati günümüzde bile çok sarhoş olanlara “Küfelik olmuş” denmesinin sebebi de, taa oralara dayanır…
Bir gün Bekri Mustafa da yürüyemeyecek kadar sarhoş olunca, yanındakiler ona bir Küfeci bulmuşlar ve evine göndermişler. Bir süre gittikten sonra, yol kenarında düşe-kalka yürüyen bir sarhoş görmüş, Bekri Mustafa kahkahalarla gülmeye başlamış.
Zati çok kalıplı olan Bekri Mustafa’yı taşıyan Küfecinin canı burnunda olduğundan kızmış ve Bekri Mustafa’ya; “Ne gülüyorsun bre küfelik adam, zati canım burnumda, utanmıyor musun!?” deyince; Bekri Mustafa Küfecinin ensesine vurup, yerde yatanı gösterip buruk bir dille; “Ulan şu adamın halini görmüyor musun, adam küfelik olmuş, hâlâ yürümeye çalışıyor salak! Ne mal adamlar var şu dünyada yahu, buna gülünmez mi be adam, ha ha haaa…” deyip, eve kadar gülmeye devam etmiş…
Belki bilenleriniz vardır; IV. Murat 1633’teki fermanında demiş ki; “Sokakta, evde, dükkânda, bahçede içki içmek yasaktır, yakalananın tez boynu vurula!..”
Sandalcının biri devamlı denizde içki içmeye devam etmiş. Padişah bunu duymuş ve Sadrazamını da alarak, tebdili kıyafetle, normal bir vatandaş gibi kayığa binmiş. Adam hareket edip, biraz denizde açılınca içki içmeye başlamış, Padişah sormuş; “İçki içmek yasak değil mi efendi, ya yakalanırsan?” deyince, o da cevap vermiş; “Karada yasak, denizde yasak değil ki” deyip, IV. Murat ve Sadrazamına da içki ikram etmiş, onlar da içmişler.
Biraz sonra; “Ben Padişah IV. Murat’ım, bu da Sadrazamım” demiş. Kayıkçı Bekri Mustafa’dır ve şöyle demiş; “Hadi lan sen de; birkaç yudum içki verdim, biriniz kendini Padişah sandı, biriniz de Sadrazam! Ulan testiyi verseymişim eğer; biriniz kendini Allah, biriniz de Peygamber olduğunu iddia edecekmiş” diye terslemiş.
Karaya çıktıklarında işin aslını öğrenince de kayıkçı; “Dedikleriniz doğruymuş, cezamız da belli, artık buyurun ağalar cenaze namazıma” demiş. Ama bu açık yürekli adamı seven IV. Murat, onun canını bağışlamış…
Sakin KOŞAR…
