Her yıl Kutsal Ramazan’da değişmez ülke haberlerden biri daha şöyleydi: “İstanbul Mecidiyeköy'de bulunan Trup Towers'daki kafelerde oturanlar, eli taşlı bir grubun saldırısına uğradı. ‘Oruç tutmadıkları’ iddiasıyla kafelerde oturanlara saldıran grup; ‘Oruç tutun oruç, Yezid'in oğulları" diye bağırdı. Gazeteci Elif Ilgaz da olay sırasında oradaydı ve şöyle dedi: ‘Trump Towers'ın altındaki kafede otururken, 3-4 kişi elinde kaldırım taşlarıyla, oruç tutmadığımız için bize saldırmaya kalktı. Güvenlikçiler uzaklaştırdılar ve bunların buralarda sık görülen serseri tiplerden olduklarını söylediler’ dedi…” (Cumhuriyet Gazts.)
Tam burada size Muğlalı bir şairimizin yazdıklarından bahsedeceğim, çünkü yeri geldi: “…Bu şiir, Mutlu Çelik adındaki emekli bir emniyet müdürüne aittir.Uzun yıllar önce Fatih Altaylı Hürriyet Gazetesi’nde çalışırken köşesinde yayınlanmıştı. Pek güzel bir şiir sayılmazdı. Fakat verdiği mesaj bakımından halkın ilgisini çekmiş, birçok kişi çerçeve yaptırıp kahve duvarlarına asmıştı.
Ne var ki bu şiir, bilgisayar ortamında Neyzen Tevfik adına kayıtlıydı. Geçen yıl Emin Çölaşan bile bu hataya düşmüş, Sözcü’deki köşesinde Neyzen Tevfik’in şiiri diye yazmış, sonra da şair Yükselecek Demirel’in uyarısı sonrasında özür dilemişti…” (Kaynak: Yükselecek Demirel/ 16 Haziran 2014 tarihli Devrim Gazetesi…)
O şiirin aslı şöyledir:
“Ne ararsın Allah ile aramda/ Sen kimsin ki orucumu sorarsın/ Hakikaten gözün yoksa haramda/ Başı açığa ne diye türban takarsın/ Rakı, şarap içiyorsam sana ne/ Yoksa sana bir zararım, içerim/ İkimiz de gelince kıldan köprüye/Ben dürüstsem, sarhoşken de geçerim/
Esir iken mümkün müdür ibadet/ Yatıp kalkıp Atatürk’e dua et/ Senin gibi dürzülerin yüzünden/ Dininden de soğuyacak bu millet/ İşgaldeki hali sakın unutma/ Atatürk’e dil uzatma sebepsiz/ Sen anandan yine çıkardın amma/ Baban kimdir, bilemezdin şerefsiz!”
Zaman zaman mahalle baskılarının arttığı günler olur. Her kafadan bir ses çıkar. Bazıları laik ve bir hukuk devletinde yaşadığımızın ayartına varmadığından olsa gerek, çevresine akıl hocalığı yapmaya kalkarlar. Halbuki herkes, yaptığı ibadetin sadece kendine ait olduğunu bir bilse, “her koyun kendi bacağından asılır” diye bir düşünebilse, bu mahalle baskılarını kesinlikle yapmazlar… Mübarek Ramazan’da bu sebeple böyle bir konuya yer verdim, sürç-ü lisan eyledikse affola…
Madem bu konuyu açtık, iki Bektaşi Baba Erenler fıkrasıyla yazımızı bitirelim:
“Bir Padişahınkine, Bir de Kendi Kuluna Bak!”
Bektaşi Babası bir gün İstanbul sokaklarında gezerken, çok görkemli bir binanın önünde durmuş. Kapı önünde bekleyen altın ve gümüş kaplamalı faytonu görünce, kendi kendine; “Tamam, burası olsa olsa Padişah hazretlerinin sarayıdır” diye düşünmüş?
Bir süre sonra, sırtında parlak ve sırmalı elbiseleri olan göbekli biri gelip faytona binmiş. Bektaşi hemen dış kapıda bekleyen bir muhafıza sormuş; “Faytona binen Padişah hazretleri mi?” demiş. Muhafız ciddi bir eda ile; “Ne Padişahı bre muhterem, o kişi sadece Padişah Hazretlerimizin hizmetindeki bir kuludur!” demiş.
Bunu duyan Bektaşi göğe doğru bakıp, ellerini de havaya açarak; “Eyy Ulu Tanrım, bu yaptığını beğeniyor musun şimdi!? Şu Padişahın kuluna bak, bir de bana, açlıktan nefesi kokan, yani senin hırpanî kulunun haline bak; ayıp, ayıp!” diye sitem etmiş…
“Kabahat Tarlayı Sana Gösterende!”
Köylüler bir gün yağmur duasına gidiyorlarmış. Yolda rastladıkları Baba Erenleri de bu duaya davet etmişler. Zaten kuraklıktan canı burnunda olan Bektaşi de bu guruba dahil olup yürümüş. Bir çayırlıkta adaklar kesilip, yemekler yenmiş, dualar edilip köye dönerken; Bektaşi bir değnek alıp, kendi tarlasının ortasına dikmiş ve gökyüzüne doğru; “Aha benim tarla burası Yüce Rabbim, biz gereğini yaptık, artık gerisi sana kalmış” deyip evine gelmiş. Akşama doğru öyle bir yağmur, fırtına ve ceviz büyüklüğünde dolular yağmış ki; Bektaşi üstüne bir çul alarak doğru tarlasına koşmuş. Bir de ne görsün, tarlada ürün namına bir şey kalmadığı gibi; şimşek, yıldırım ve yağış hâlâ devam ediyormuş… Bektaşi ıslak çulu tarlasına çarpıp; “Tarlada bir şey kalmamış. Ne diye o koca fenerini çakıp çakıp da, buraya bakıp duruyorsun ki!? Ama kabahat sende değil, asıl kabahat zati bu tarlayı sana gösterende!..” diyerek evine dönmüş, bir daha hiçbir yağmur duasına gitmemiş…
Mübarek Ramazan’ı biraz gülümseyerek geçirelim, kimseye de karışmayalım istedim! Sürç-ü lisan eyledikse tekrar affola… Kutsal Ramazan ayı tüm Müslüman camiasına hayırlı olsun…
Sakin KOŞAR…
