Günaydın’dan Hürriyet’e, Cumhuriyet’ten Sözcü Gazetesi’ne kadar, 60 yılı geçkin zamandır çalıştığı basın içindeki varlığından haz ve gurur duyduğumuz sayın Bekir COŞKUN büyüğümüz, bugünlerde 80’li yaşlarda ve hasta…
26 Eylül 2019 tarihinde Sözcü’deki köşesinde “Koş…” başlıklı bir yazı yayımladı… İçinde bulunduğu sağlık sorunlarını üstü kapalı anlattı… Eski günlerde bir solukta okuyuverdiğim o hep esprili, o hep damardan vuran yazılarını, bu sefer ağlamaklı bir halde, gözyaşları içinde çok zorlanarak okudum…
Diyordu ki; “…Cumhuriyet’te yazmaya başladığımda, yazımın bir bölümüydü… Her tökezlediğimde, hep ‘Koş’ demek istedim… Ama zor bir hastalık… Bedenim beyni dinlemiyor, o zaman sizden uzakta, zaman zaman ortadan kayboluyorum… Bağışlayın… Sabahları gazeteler gelir… SÖZCÜ’de canım arkadaşlarımın manşetleri, haberleri, yazıları… Ülkemizin üzerine çöken karanlığı dağıtıp, aydınlığı yakalamak için koşuşturmalarını okurum… Kimi zaman hırslanır, kimi zaman küçük fotoğraflarını öpesim gelir, kimi zaman yanaklarım ıslanır… Uzak da olsam her birine seslenirim: ‘Koş!..’ Bir kişi önemli değildir, biz önemliyiz... Bir giderse, yerine Bin gelir…” diyordu…
Aahh benim yeri doldurulamaz üstadım, hiç gidenler geri gelmiyor, maalesef yerleri de doldurulamıyor!.. Aman kendine iyi bak!.. Söylemesi kolay da, hani baksanıza Neyzen Tevfik, Yaşar Kemal, Nazım Hikmet, Yunus Nadi, Orhan Veli, Aziz Nesin, Mustafa Ekmekçi, Uğur Mumcu, Hasan Pulur, Ümit Yaşar Oğuzcan, Bedri Koraman, Tekin Aral, Ünal Türkeş… gibi nice yazar-çizer- şairlerimizin yerleri doldurulabildi mi!?
Sizleri bilemem, ama benim şu anda yaşayan en büyük ve yeri doldurulamaz gördüğüm köşe yazarlarının başında Bekir Coşkun vardır!.. Kısa, öz, esprili ve damardan vuran sözcükleri, onun kadar cümleye dönüştürene az rastlanır… Örneğin: 24 Temmuz 2015 tarihli köşesinde; “Ey Aptal Oğulları” başlıklı yazısında şöyle diyordu: “…IŞİD komutanlarından Ebu El Tunusi, örgüt kasasından 6 Milyon Doları çalıp tüydü… Koşup aradılar, taradılar, uçmuş… Giderken de örgüt liderlerine altın değerinde bir not bıraktı, diyordu ki; ‘Ne İslâm devleti, ne hilâfeti, ey aptal oğulları...’ Bu değerli ve anlamlı mesaj, dinci terör örgütlerinin gerçek sürecini anlatıyor bence… Çağdaş bilim, bilişim ve teknolojinin egemen olduğu bir dünyada ‘Din Devleti’ olmaz!.. Olursa, bu 6 Milyon Doları alıp tüymek içindir!.. Bu yüzden Müslümanlar hep nereye kaçıyorlar? Hristiyan dünyasına!.. Orada mutlu oluyor Müslümanlar” diyordu…
21 Ağustos 2018’deki “Kurban Bayramı” günlerindeki köşe yazısında; “Normalde danaların bizi kovalaması lâzım!..” diye yazmıştı…
6 Mart 2019 tarihli seçimler öncesi yazısında; “İşte Benim Belediye Başkanı Adayım!” diyordu… Her aday çıkıp da; “Yol, asfalt, köprü, kaldırım, sinema, park-bahçe, çocuk oyun alanları, konut…” filân yapacağım diye halktan oy ister ya?
Bekir Coşkun da birini bulmuş, bu hizmetlerin hiç birine elini sürmeyeceğini söyleyen, seçilince hiçbir iş yapmayacağına söz veren birini bulur ve ona sorar; “Öyleyse size niye oy versinler?” Adam gayet sakin; “Hiçbir şey yapmayacağım için” der… Coşkun yine sorar; “Hizmet yarışı adına ya ahali bir şey yapmanızı isterse?” deyince de, aday; “Yapan puşttur!..” der… En son olarak adaya; “Ya seçilince bir şeyler yapmaya kalkarsan ne olacak?” Adam gayet emin şekilde; “Yapanın taaa an…. av…” der… Bunları duyan Bekir Coşkun da ona bağırır: “İşte benim belediye başkanım!..” der…
Dualarımız seninle, Allah sizi başımızdan eksik etmesin üstat!..
