10 Ekim Cumartesi günü Ankara’da düzenlenen barış-demokrasi ve kardeşlik mitinginde resmi kaynaklara göre 95, diğer kaynaklara göre 128 barışsever vatandaşımız, patlatılan iki bomba ile hayatlarını kaybetti. Yine yüzlerce barış özlemcisi ve savunucusu yaralandı. Ülkemiz, bir kez daha bir mitingde toplu katliama tanık oldu. İlki 1 Mayıs 1977’de Taksim meydanında yaşanmıştı. O katliamda da 34 emekçi/yurtsever yaşamını yitirmişti… Ülkemizde toplu katliam örnekleri çok… Önce Çorum-Maraş katliamları, sonra Sivas’ta aydınların yakılması, Yakın zamanda Uludere-Roboski ve Suruç katliamları vd.
7 Haziran seçimlerinden bu yana 727 (asker-sivil-polis-korucu ve Kürt) ülke insanı hayatını kaybetti. 1984’den bu yana ülkemizde, 40 bin’e yakın insan öldü bu sonu olmayan iç savaşta. Analar-babalar-çocuklar ve eşler ağladı. Ocaklara ateşler düştü. Hiç kimsenin yarın ne olacağının garantisi yok. İnsanların, bu ülkede, yaşam garantileri yok. Gittikleri bir yerde, tesadüfen ölümle karşı karşıya gelebilirler ve ölebilirler…
Bir belediye otobüsü, durağa dalar ve onca insanı öldürebilir… Bir veya çok sayıda işçi, çalıştığı yerde, alınmayan işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerinden dolayı evine götüreceği 3 kuruşluk ekmek parası uğruna hayatını kaybedebilir… Türkiye, insan yaşamının, her an kopabilecek durumda olan, pamuk ipliğine bağlı olduğu bir ülke… Kurtulanlar şans eseri kurtuluyor, ölenler ise bir dizi ihmaller sonucu…
Ülke kan gölüne dönmüş, bazı siyasiler ise küsleri oynuyor. Başbakan, ‘ben HDP ile görüşmem’ diyor. MHP, ‘ben başbakanla ve HDP ile görüşmem’ diyor. Siyasette esas olan diyalogdur. Siyasette ve devlet adamlığında küslük olmaz. Ülke ve toplum çıkarları için, siyasetçiler her zaman bir araya gelebilmeli ve bunun koşullarını yaratmalıdırlar.
7 Haziran sonrası süreçte, bazı partiler, HDP’yi demokratik siyasetin dışında, baraj altında bırakmak için yoğun çaba harcıyorlar. HDP’siz bir Türkiye siyasi tablosu düşünülmemeli. 6 milyon oy alabilen bir parti, bir takım zorlamalarla demokratik siyasetin dışına itilmemeli. HDP’siz bir parlamento, kısa-orta ve uzun vadede Türkiye’nin siyasal ve toplumsal yaşamına büyük zarar verecektir…
Burada bir gözlemimi ve tespitimi de belirmeden geçemeyeceğim… CHP’de bazı isimler, HDP’yi hedef alan, sanki onun zayıflamasını ister bir biçimde açıklamalar yapmaktadırlar… HDP, CHP’nin rakibi konumunda değildir. HDP, seçimlerde kendi doğal tabanının ve biraz da farklı kesimlerin oyunu alacaktır. HDP’nin aldığı oylar, kesinlikle CHP’ye gidebilecek nitelikte oylar değildir. HDP baraj altında kalırsa, bundan doğrudan yararlanacak olan ne MHP ne CHP’dir…
Vakitsiz ve ecelsiz her ölüm acıdır, hüzün vericidir. Geride çok büyük duygusal ve psikolojik yıkımlar/travmalar bırakırlar. Tıpkı Ankara’daki barışseverlerin ölümü; tıpkı öncekileri, asker, polis, sivil ölümleri gibi…
Burada, ölümler sonrasında söylenen ve sıradanlaşan, klasik hale gelen, gelenekselleşen bazı sözler var… Artık onları söylemek te bir şey fark ettirmiyor… Önemli olan çözüm bulabilmek, akan kanı durdurabilmek, gözyaşlarını dindirebilmek… Ölümün sağı-solu-muhafazakârı-liberali olmaz. Her insan için yaşama hakkı; temel insan hakkıdır. Bu hakkı yok etmeye, kimse kendisini yetkili kılmamalıdır!
Kısa ve net olarak şunu söylüyorum: masum insanların ölümünden kim veya kimler, hangi güçler ne şekilde medet umuyorlarsa; heveslerinin enkazı altında kalsın(lar) ve akıttıkları kanda boğulsunlar...
Başka söze gerek yok! Sözün bittiği noktadayız artık…
