Bazılarımız polen (çiçek tozu) yüzünden alerji olsa da, bazılarımızın başına bahar sarhoşluğu vursa da, mevsimlerin en güzelidir İlkbahar… Uyanışın, yaşama sevincinin, umutla göğüslerin kabarışının, çiftçilerin yine zengin olma hayallerinin depreştiği, tomurcukların kabardığı, toprağın uyandığı, suların azdığı, eski aşkların yeniden nüksettiği tek mevsimdir Bahar…
Hani şu “35 Yaş Şiiri”nin ünlü şairi Cahit Sıtkı Tarancı, 12 Eylül 1942’de İnkılâpçı Gençlik Dergisi’nde “Bahar Yeli” adlı şu şiirini yayımladı, bir bölümü şöyle:
“Nihayet damlarda leylekler göründü/ Upuzun gagalarını takırdatan/ Vefasız sandığımız turnalar döndü/ Geçen yıl gittikleri meçhul diyardan…/
Uzamaya başladı günler sahiden/ Güneşin batmak istemediği belli/ Eteğini havalandırarak esen/ Kış boyunca düşlediğim bahar yeli…”
01 Nisan 1948 yılında Varlık Dergisi’nde de şu “Bahar Hikâyesi” adlı şiirini yayımlamıştı:
“Alıştım, her yıl baharı dört gözle beklerim/ Kulağım o sabah kuş cıvıltılarında/ Bahar geldi mi, benden her tasaya elveda/ Ben, bütün dallarda açan bütün çiçeklerim!../
Öyle hesapsız coştuğum olur ki, sanırım/ Mektepten henüz çıkmışım, yaşım tam yirmi bir/ Kurduğum düşü gerçek etme gücü bendedir/ Ama nerde, her bahar şaşmadan aldanırım!../
Bir yaşa vardım ki, artık kolay kolay kanmam/ Geldiğinde söyleyin, haberi olsun kuşlar/ Ant içtim, bu yıl da beni aldatırsa bahar/ Yuh olsun bana, bir daha yüzüne bakarsam!..”
Bahar kiminin başına vurur, kimini azdırır, kimini kırlara - bayırlara koşturtur, kiminin açılıp – saçılarak peşinden koşanların aklını başından almasına sebep olur… Bizim deli Orhan Veli, 01 Mayıs 1946 yılında yazdığı “Sereserpe” şiirini “Varlık”ta yayımladı. Böyle bir bahar günü kırlara uzanıveren güzel bir kızdan bahsediyordu:
“Uzanıp yatıvermiş sereserpe/ Entarisi sıyrılmış hafiften/ Kolunu kaldırmış, koltuğu görünüyor/ Bir eliyle de göğsünü tutmuş/ İçinde kötülüğü yok, biliyorum!/ Yok, benim de yok ama/ Olmaz ki!/ Böyle de yatılmaz ki!..”
Bahar böyle bir şeydir… Asmalara su yürür, söğütlerin kabukları yeşillenir - yumuşar, hayvanlar ve insanların kan dolaşımları hızlanır, ilâhi gücün verdiği arzular depreşir, çoğalma ve üreme istekleri nükseder, insanlar bir kat daha duygusallaşır ve romantikleşirler…
Şu günlerde hep şunu düşünür oldum: Ne diye tam da baharın başında bir Yerel Seçimi biz insanların başına musallat ettiniz ki!? Sinirler gergin, sözler sert, propagandalar acımasız, kasetler ve iddialar havalarda uçuşuyor, her köşede bir gürültü ve görüntü kirliliği hepimizi rahatsız ediyor!.. Romantizm rafa kalkmış durumda, Nevruz kutlamaları filân hep bu seçimler yüzünden güme gidecek, insanlar baharın tadına yeterince varamayacaklar diye hayıflanıp duruyorum!.. Doğanın tam uyanışı sırasında siyasi çekişme yaratmanın ne mânâsı vardı ki, Allah’ın başka günü ve mevsimi mi yoktu sanki!?
Kim, ne derse desin! Bu bahar keyfimizin de içine ettiler, hevesimiz bir başka bahara kaldı dostlar!.. İyisi mi, bari siz de benim gibi yapın; gidin bir dere kenarına, söğütlerden dilli düdükler, borazanlar yapın, çocuklarınız ve torunlarınızla, yoruluncaya, bıkıncaya, sizden şikâyete karakollara gidinceye kadar beraberce bunları öttürün akşamlara kadar, bu doğanın bakir sesleriyle rahatlayın biraz…
