“Okurlarımdan günde otuz-kırk mektup aldığım, telefon zilinden gazete okumaya bile vakit bulamadığım, arka arkaya ve üst üste gelen konukları oturtmak için evimdeki sandalyelerin yetmediği günler geçti artık… Böyle günler gelir-geçer, gelir geçer… Gazetelerden, dergilerden adım kesilince; evimizin telefonu, elektriği kesilir, havagazı kesilir, suyu kesilir… Bunlar kesilince de, ziyaretçilerimin ayağı kesilir… Böyle günlerde akıl istemeye, para istemeye, yardım istemeye, iş istemeye hiç kimse gelmiyor; alacaklılar da gelmese var ya, işsiz ve parasız kaldığıma neredeyse sevineceğim!..
Bu yazar takımının bir garip alınyazısı var… Adları duyulur oldu mu, birden akıl danışılacak akıllı, para istenecek zengin, yardım istenecek yardımsever, iş istenecek işveren oluverirler ama; bir de adları duyulmaz, imzaları görünmez oldu mu; yine birdenbire akılsız, parasız, işsiz, yardım edemez kişi olur çıkarlar!.. Eskiden akıl danışanlar size akıl vermeye, para isteyenler sizden kaçmaya, iş isteyenler de sizin iş istemenizden çekinmeye başlarlar…
Cezaevinden son çıkışımdan beri, ben işte böyleyim… Hoş, bu başıma gelen birinci değil, beşinci değil… “Artık alışmışsındır” diyeceksiniz ama, hayır!.. Buna alışılmıyor, bin kez başa gelse yine alışılmıyor…
Bakınız, geçenlerde başıma ne geldi: Bir zamanlar bir solukta çıktığım Babıâli Yokuşu’ndan, dura-dinlene çıkabildim… Eskiden bu yokuş bu kadar dik değildi, her yıl galibe biraz daha dikleşiyor!? Böyle giderse bu Babıâli Yokuşu dimdik bir duvar olacak? Evet, o yokuştan çıkarken, kalabalık arasında bir dostumu gördüm… Beni çok seven bu dostum, her gördüğü yerde “Oooo!..” diye yüksek sesle bağırarak göğsüne bastırır, yanaklarımdan öperdi…
Meserret Kahvesi’nin karşısındaki trafik memuru elini kaldırıp, yayalara yol vermişti… İşte o sırada bu dostumu gördüm, aylardır birbirimizi görmediğimiz için, ondan daha sesli olarak bu sefer ben bağırdım; “Ooooo!..” Göz göze geldiğimizde, gözlerini benden kaçırıp, sol yanımdan aşağı doğru kayboluverdi… Nasıl bozulduğumu anlatamam, kollarım boşlukta kalakaldı!..
Derken, trafik memuru taşıtlara yol verdi… İnsan “Oooo!..” diye otomobillere, kamyonlara sarılamaz ya!? Kalabalık arasında tanıdık bir yüz aradım, “Oooo!..” diye bağırmaya devam ediyordum… Kalabalıktan orta yaşlı bir kadını tanır gibi oldum, bir hamleyle ona sarıldım… Bir kamyon şoförü camdan başını uzatıp; “Oooo-ha!..” diye bağırdı… Sonra o kadını hatırladım; dört-beş yıl kadar önce bir arkadaşımın evinde hizmetçilik etmişti, ama ne hizmetçiydi!.. Kadınsa neye uğradığını şaşırmıştı, o günkü büyük utancım hâlâ sürüyor!..”
Evet, bu hikâye unutulmaz mizah yazarımız Aziz Nesin’in 1962 yılında çıkardığı “BİZ ADAM OLMAYIZ” adlı kitabının 20. sayfasında yer alan bir hikâyedir… Nasıl, beğendiniz mi? Olaylar üzerinde biraz düşünüp de, aradan geçen 57 yıla rağmen, gazeteci-yazar-düşünürler için yaşamın biraz olsun iyiye gittiğini görebildiniz mi?
Hiç değişen bir şey yok değil mi? Her şey eski hamam, eski tas; şimdiki moda kitap ise “METASTAZ!..” En son Muğla’da 1979 yılındaki merhum Süleyman Demirel’in ara seçim mitinginde görüştüğüm büyük usta Aziz NESİN; sen ne büyük mizah ustasıydın, sen ne büyük yazar ve düşünürdün öyle!? Bunca sıkıntılarına, bunca adliye koridorları mesaisi ve hapis yaşamına rağmen, bunca eseri yaşamına nasıl sığdırdın be ustam!? Sen pek gülmezdin ama, biliyor musun, biz senin eserlerine, özlü sözlerine her gün gülüyor ve hâlâ üzerlerinde düşünüyoruz ustam!.. Işıklar içinde yat, e mi!?
