Biz insanları diğer canlılardan ayıran en önemli özelliklerimiz; düşünebilme, gülebilme ve stok yapabilme, öğrendiklerimizi geliştirerek çoğaltmak özelliklerimizdir…
Fransız bilgelerinden Rene Descartes; “Düşünüyorum, öyleyse varım!” demiş. Rahmetli Uğur Mumcu da sürekli tehditler aldığı bir zamanda; “Düşünüyorum, öyleyse vurun!” başlıklı bir köşe yazısı yayımladı, çok geçmedi dediğini yaptılar ve o güzel insanı vurdular…
Merhum İlhan Selçuk da 1996 yılında “Düşünüyorum, Öyleyse Vurun” adlı bir kitap yayımlamıştı; okumadıysanız eğer, mutlaka bulup okuyunuz, insanız çünkü…
Neyse, biz konumuza dönelim: Siz hiç karda düşen bir köpeğe, onu gören diğer köpeklerin kahkahalarla güldüklerine şahit oldunuz mu? Bir kargayı aldatıp da, ağzındaki peyniri kapıp kaçan tilkiye gülerek; “Ulan kargayı amma da aldattın ha, şu zekâna hayranım” diye gülerek öven bir ineğe rastladınız mı? Bir kömür ocağında kömür taşıyan sıra sıra vagonları öküze gösterip de; “İşte öküz kardeş, sizin için yapılan trenler bunlar! Çok yakında bunlara binip, meralara otlamaya götürüleceksiniz” diye dalgasını geçen bir beygire rastlayanınız oldu mu? Ya; ormandaki mağarasının önüne sahne kurup, geyiklere “Recep İvedik” oyununu sahneye koyan sanatçı ayıları duyanınız oldu mu? Ya da, sigara içen bir tiryaki kediye, rakı içen bir eşeğe rastladınız mı? Bana kalkıp da Baba Erenler gibi; “Eşekliğinden rakı içmez onlar” demeyin de, ne derseniz deyin!..
Bunların hepsi, biz insanlara mahsus işler olup, hayvanlar âleminde bu yeşilliklere rastlayamazsınız! Çünkü düşünmek ve gülmek özelliği, sadece biz insanlara bahşedilmiştir…
Ancak, yapılan her işin dozunu da kaçırmamak gerekir… Başkasına yaptığınız şakalar, yediğiniz yemekler, tiryakilikler, alışkanlıklar, hep tadında ve dozunda bırakılmalıdır…
Bakınız, 1492 yılında Amerika Kıtası’nı keşfeden Kristof Kolomb; Batı dünyası insanlarının hiç bilmedikleri “TÜTÜN”ü oradan alıp gelmiştir. Bazılarınız kalkıp da; “Oradan getirecek başka bir zıkkım bulamamış mı o herif?” filân demesinler de; Kızılderili yerlileri bu tütünü, sadece barış zamanlarında ve yemekten sonraları pipolarla içerlermiş. Bir kabile veya ‘Beyaz Adam’la savaşa başladıklarında, bir de bufalo avları zamanında hiç içmezler; pipolarını toprağa gömer, gömüdeki savaş baltalarını çıkarırlarmış…
E bizim Batı insanları ne yaptılar? Bu tütün zıkkımına alıştıklarında, günün her saatinde, her yerde, her savaş-barış zamanlarında içtiler, sadece uyurken tütün dumanından ayrı kaldılar… Oldu mu yani? Birçok hastalık bundan kaynaklandı ve sağlıklarını kaybettiler…
Bizim milletin başına da ‘RAKI’ belâ edildi… “Milli içkimiz, Atatürk içkisi” denildi, tiryakisi çoğaldı. Şimdiki iktidarlar, maliyetinin 5 katına fiyatla bunu satarak kendi vatandaşlarını kazıklıyor! Bazı insanlarımız da, kapasitesinin üstünde bunu içiyor, keyif yerine eziyetini görüyor: Bunu içip, kendini HİMEN zanneden tiryakimiz, ya birileriyle dövüşüyor, ya trafik görevlilerine yakalanıyor, ya da evinin yolunu bulamıyor… Yahu şu mereti içecekseniz eğer; Merhum Bal Mahmut gibi, sayın Aydın Boysan veya Hasan Pulur gibi içiniz… Bu meret şişede durduğu gibi durmaz!.. Bir oturuşta yetmişliği devirip de dünyaya kafa tutmaya kalkmayın, ortama rezil olmayın, her gece masada iktidar kurup, iktidarları devirmeyin yahu!.. Çünkü her şeyin azı karar, çoğu zarar arkadaşlar…
