Benim bahçem Türkiye gibi rengarenktir. Her çiçek kendi mevsiminde açar, çevreye güzel kokular ve renkleriyle yaşama zevki sunar. Hiçbiri bir başkasının yaşam alanına girmez. Hani birisi demokrasi nasıl olur diye sorsa, hemen bahçemi gösteririm.
Ne zamandır bahçeme her bakışımda biraz daha artıyordu tedirginliğim. Bahçem yeşildi yeşil olmasına da her geçen gün çiçeklerin biri daha kuruyordu.
Geçen pazar günü terastan bahçeye baktım. Şaşırdım. Her zaman içinden geçtiğim bahçede çiçekleri göremedim. Nergisler, kır laleleri, zambaklar, açelyalar, çuha çiçekleri, siklamenler… neredeyse hiçbiri görünmüyor.
Bahçe yemyeşil… Bahçe dediğin rengarenk olmalı, her renk kendine bir yer bulabilmeli orada.
Bahçeye indim. Tarhları dolaşmaya başlar başlamaz her şeyi anlayıverdim.
Geçen yıl, ziyaretime gelen bir dostum:
“Su parası çok. Bahçe çok masraflı. En iyisi sen şu “saçaklı”dan (ayrık gibi dalları saçaklı bir yayılıcı bitki) bir kaç kök al, kısa sürede sulama derdinden kurtulursun” dedi.
Yıllar önce tarlalarımızda, bahçelerimizde ayrıkla başa çıkmak için ne kadar uğraştığımızı anımsadığım için bahçeye sokmaya hiç niyetim yoktu.
Arkadaşım ısrarla:
“Bak dünyanın su parasını veriyorsun, üstelik sürekli de bahçeyle uğraşmak zorunda kalıyorsun. Birkaç kök ottan ne olur?” deyince babamın sözlerini anımsadım.
“Bahçeye sokarsan ayrık, aç kalırsın gayrık!”
“ Ayrık otur altı yıl güneş altında kalmış, rüzgâr toprağa düşürünce:
- Susuzluktan öleyazdım, demiş.”
Ayrık otunun ne denli arsız olduğunu biliyordum; ama dostuma söz geçiremedim. Gitti, bahçenin bir köşesindeki tarhın içine getirdiği dalları sokuverdi. Çok geçmeden ahtapot gibi her tarafa kol atmaya başladığını görünce endişelendim.
Eşim:
“Baksana yemyeşil, hatta beyaz minik çiçekleri de var. Sadece o tarhta kalsın. Başka yerlere yayılmasına izin vermeyiz” dedi.
Çaresiz kabul ettim.
Yaz nasıl geçti, güz ne zaman başladı? İş güç, aş ekmek kavgası derken bahçeyi unuttum. Dostumuza kanmış, bahçede oraya buraya kol atmasına göz yummuştuk. O, tüm nebatatın köklerine girmiş, onları boğmuş; deniz kıyılarından tek tek topladığımız rengarenk çakıl taşlarını bile örtmüş, bahçeyi yalnız kendi yaşam alanına çevirmişti.
Dostumu çağırdım:
“Ayıkla bahçenin ayrığını diyecek” oldum.
Önce o da şaşırır gibi oldu. Ama hemen sözü çevirdi:
- Yahu, amma da sinameki adamsın. Baksana yemyeşil bahçe. Güneş vurur açık yeşil olur, hava bulutlanınca nefti. Yeşil deyip geçme… Onun da bin bir çeşidi var. Varsın başka bitki olmayıversin bahçende!
Ben bahçemi hep çok renkli olduğu için sevmiştim. Dostuma hiçbir şey söylemedim.
Çocuklarımı çağırıp bahçeyi gösterdim.
- Söyleyin nasıl kurtulacağız bu ottan, dedim.
- Tek tek yolarak dedi, biri.
- Onunla boğuşabilecek başka bitkilere yol açarak, dedi öteki.
Radyoda sabah haberleri başlamıştı. Sunucular, haberleri niye böyle “desem mi, demesem mi “ tereddüdünde veriyorlar ki?
“Gençler harika bir direniş örneği göstermişler. Vali nedamet getirmiş. Topbaş, göstericilere yavrularım, demiş. Patronlar, karışıklık sürerse çalışanlarını işten çıkarmak zorunda kalmaktan korkuyorlarmış. Gezi parkına AVM yapılmayacakmış….”
- Bu ayrık otuyla kavgamız uzun sürecek, dedim kendi kendime. Yıllarca uğraşacağız.
Küçük oğlum ayrığı yolarken söyleniyordu:
-Ah ayrık otu, ah! Bunca arsızlık yapacağına şu güzel bahçede her çiçeğin yaşama hakkı olduğunu kabul etseydin ne olurdu?
