Ülkemizin her bölgesinde, muhabbetin bir yerinde “Avcılar ve Atıcılar Kulübü” adı geçti mi, tüm yüzlere bir gülümseme yayılır… Bu olay; tıpkı Nasrettin Hoca’nın, Karadenizli Temel ile Fadime’nin adının geçtiği yerlerde olduğu gibidir… Çünkü herkes bilir ki bunlar; bu lâfın ardından bir espri, fıkra veya fıkra gibi yaşanan bir olayın geleceğinin habercisidirler…
Yatağan Avcılar ve Atıcılar Kulübü; eskiden beri hafızalarda yer etmiş, oradaki espriler ve yaşananlar, desteksiz atılan avcı yalanları, Dernekte kullanılan, Başkan koltuğuna uzanan ipe bağlı ziller, naylondan oyuncak silâhlar ve av hayvanları, herhalde Türkiye’de bir eşi ve benzeri daha olmayan materyallerdi…
Hele oranın üyelerinden Şevket Usta, Hulusi Usta, Soğanların Niyazi, kardeşi Cavit ağabey ve amcası Mustafa’yı, Terzi Süreyya (Çavuş), İhsan Soymen, Alirzaların Mehmet, Hacı İzzettin, Berber Şükrü, Mehmet Şerefli gibi insanlarımızı unutmak mümkün mü?
1960’lı yıllarda, bir akşamüzeri Yatağan Avcılar Kulübü’nde toplanan avcılar muhabbet ediyorlarmış… Soğanların Mustafa, yani şu meşhur “Belen Kahvesi ve Ormancı Türküsü” kahramanı “Bay Mustafa” çıkagelmiş, sohbete katılmış. Tabii, avcılar toplanır da, desteksiz atışlar yapılmadan muhabbet olur mu?
Mustafa amca demiş ki; “Bakın, hepiniz avcı geçinirsiniz, lâkin hiç biriniz benim yaptığımı asla yapamamışsınızdır: Geçen hafta Gökbel’e ava gittim. Köpek bir tavşan kaldırdı… Tek bir sıkı attım ama, o tek atışla, çantama bir tavşan ile bir de keklik koydum!.. Söyleyin bakalım, ben bu işi nasıl başardım!?” demiş…
Avcılardan biri; “Yahu tavşan yerde, keklik havada vurulur, bu nasıl iş, ben buna inanmam” der… Bir başkası; “Tavşanı fişekle vurmuşsundur da, keklik korkudan önüne düşmüştür?” demiş, herkesi güldürmüş… Başka bir avcı; “Sen tavşanı vurunca, önceden kekliği vuran birinin avını da orada bulmuşsundur?” demiş… Mustafa amca yeminler ederek bunların hepsini reddetmiş, biraz düşünmelerini istemiş…
Oradaki altı kişi, tam iki saat tartışmışlar, bir türlü işin içinden çıkamamışlar… Biri çıkıp; “Arkadaşlar, bu iş burada çözülmeyecek. Hadi gidelim de, aşağıdaki Yusuf Kocabıyık’ın lokantasında biraz kafaları çekelim, belki orada kafamız çalışır, bu işi de çözeriz” demiş…
Öneri kabul görmüş, lokantaya gitmişler. Gece saat 23.00’e kadar tartışmışlar, işin içinden çıkamamışlar. Zaman zaman rahmetli Yusuf amca da muhabbete dahil olup, bazı önerilerde bulunmuş, o da kabul görmemiş… Sonunda Bay Mustafa dayanamayıp anlatmış: “Köpek tavşanı yola çıkarınca bir sıkı çektim, tavşan vuruldu. O sırada, benim yanı başımdaki böğürtlen ormanı içinde bir keklik alayı varmış. Sıkının sesi ile havalanırlarken, birinin kanadı böğürtlen dikenlerine takıldı. Benim köpek gördü, böğürtlene atılıp kekliği kaptı… Ben böylece bir sıkı ile hem tavşanı ve hem de kekliği avlamış oldum, şimdi anladınız mı?” demiş…
Bütün avcılar kafalarına vururken, Şevket Usta; “Ben bunu taa başından anlamıştım ama; şu bizi beğenmeyen avcılar kendileri bulsunlar diye, sırf ondan söylemedim vallahi!” demez mi? Hepsinden de yemediği zılgıt kalmamış, hesabı ortak ödeyip dağılmışlar…
Aaahhh ah!.. Keşke o eski Kulüp binası ile o lokanta yıkılmasaydı da, oralardaki unutulmaz anıları bugün de yaşatsalardı!..
25 Ocak 2014…
Sakin KOŞAR…
