Mezarlıklar Müdürlüğü açıklamış: “Bundan böyle sadece mezar yeri ücretleri ‘4.750 TL’ ile ’69.500 TL’ arasında değişiyor” demiş... Bendeniz hemen mezar yapım ücretlerini araştırdım ve sonuçta gördüm ki; mermerin kalitesi ve işlenmesi nedeniyle, artık mezar taşı yapımı da ’20 Bin TL ile 100 Bin TL’ arasında bir harcama yapmanız gerekiyor!.. Tabii, bu işte ölen kişi için bir sorun yok da, artık karnını zor doyuran geri kalmış canlı aile üyeleri için geçerli bu büyük maddi dert!..
Peki, fiyatlar neden bu kadar değişim gösteriyor? Efendim öncelikle, tıpkı hayattayken başımıza gelen, herkesin illâ mevkii bir yerde ebedi ikâmet etmek istemesiyle ilgili bir konu bu... Yol kenarına ve kapı girişlerine yakın, ağaçlık yerde, suya ve bekçilere yakın, genelde bakımlı mezarların olduğu mevkide bir mezar isterseniz eğer, kesenin ağzını açıp, sadece mezar yeri için 69.500 TL ödemek zorundasınız, tabii oralarda mezar yeri kaldı ise artık!..
İş bununla da bitmiyor; çevrenizdeki mezarlara bakınca, biraz cafcaflı, gösterişli mermerlerden mezar seçerseniz, 20 Binden 100 Bin TL’ye kadar da mezar yapım ücreti ödüyorsunuz... Her zaman oraya gidemediğiniz için, eğer mezar üstü ve çevresine çim-ağaç-çiçek falan da diktiyseniz, bunların zamanında sulanması için görevlilerden (ücret karşılığında) hizmet alabiliyorsunuz... Gözümüzle görmediğimiz için bu bölümü parantez içinde yazdım ki; bu işten ileride kimse suçlanmasın ve ceza görmesin diye böyle yazdım...
Sizleri bilemem, ama bu ihtiyar yazar kulunuz, zati bu mezar ve ölüm masraflarını çok iyi bildiği için, yakında ve hele emekli maaşı yeter duruma gelmedikçe ölmeyi asla düşünmüyor!? Yahu bir kahvehaneye gidince bir çay veya kahveyi zor içebiliyorum, et yemeyeli aylar oldu, elektrik-su-telefon parasını öncelikle ödüyorum, Belediye ve Şirketler bunları keserse, konu-komşunun duyup da ayıplamasından ödüm kopuyor!.. Kahvehanede en ücra köşeye, hiçbir tanıdığın göremeyeceği en ölü noktaya, biraz da kamuflaj bir kıyafetle oturuyorum ki, fazladan bir çay-kahve ücreti ödemeyeyim diye... İşim bitince de, hemen ve hızla oralardan uzaklaşıyorum!.. Eee, siz de takdir edersiniz ki, böyle yaşayan bir emeklinin, lüks harcamaları malûm olan ‘Ölümü’ göze alabilmesi mümkün mü!? Hani daha hacı-hocayla Hatim- Mevlit, yemekli hayır-lokma günleri... gibi harcamalar ne olacak!? Görüyorsunuz işte, ölmek hem zor, hem de masraflı ve meşakkatli bir ‘son sefere gidiş’ dostlar!..
Bugün akşam haberlerinde duydum; 2050 yılına kadar insanların yaşam süreleri de en az ‘5 Sene’ daha uzayacakmış!? Yüce Tanrım bile halimizi biliyor da bizi yaşatmaya çalışıyor, görüyor musunuz!? Halimiz buyken, hiç yoktan ölüp de, bunca masrafa girmeye ne lüzum var, zati cepte de beş kuruş yokken, değil mi? Siz de benim gibi yapın, maddi durumunuz düzelmeden sakın Azrail Hazretlerine tatlı canınızı asla teslim etmeyiniz, olur mu?
Son yıllarda nice emekli arkadaşlarımızı erken yaşlarda ebediyyen kaybettik!.. Ne acelesi vardı sanki? İnsan biraz dirençli durmaya çalışmaz mı yahu!? Sağ olur da 2050 yılını da görürsek inşallah, belki bir mucize haber daha gelecek, ömrümüz bir 10 Sene daha uzayacaktır, kim bilebilir ki? Ama umudumuzu yitirmeden, kuyruğu dik tutmayı hiç ihmal etmememiz gerekir, değil mi? Belki işçilerimizin dediği gibi; bu hakkı da ‘direne direne kazanacağız’ belki, olamaz mı yani!?
Neyse, bir fıkrayla yazımızı bitirelim:
---Bizim Temel televizyon izlerken telefon acı acı çalar, karısı Fadime telefona bakar, birden morali bozulur ve Temel’e bağırır; “Cemal’un karisi ölmüş, seni cenazeye çağıriyi!” demiş... Temel çok üzgün bir ifadeyle itiraz etmiş; “Ha pu sefer cenazeye gitmayacağum Fadima!..” demiş... Fadime yine; “Olir mu ula Temal, o senun en iyu arkadaşun, hadi acele et da!..” deyince, Temel biraz düşünmüş ve omuz silkerek; “Ula Fadima, Cemal peni üçünci karısinun cenazesine çağıriyi, ha pen oni bir defa bile cenazeye davet edemedum, sen de dokuz canli çıktın Fadima, hangi yüzle o cenazeye gidecağum yahu !?” demiş...
