Ülkemiz çok zor günlerden geçiyor.
İktidar, millet kesesinden rant lobisine ulufe, yoksul kitlelere fındık çerez dağıtarak bugünlere geldi.
Artık minareye kılıf bulunmuyor.
Sonunda herkesin apolitik olarak gördüğü 90 kuşağı sokaklara çıktı.
Vesayetlerden yakınanların, kendi vesayet düzenlerini kurdukları da bu olaylarla, ayan beyan oluverdi.
Yasaklara karşı çıkan, katılımcı demokrasiden yana tavır koyan gençlere acımasızca, hatta hunharca saldıran polisler, elleri sopalı tosuncularla birlikte yürümekte hiçbir sakınca görmüyor.
Başbakan daha düne kadar meşruiyetinin kaynağı olarak gördüğü kimi kesimlerin uyarılarını, komplo teorileriyle püskürtmeye çalışıyor.
Şakşakçı, yalaka medya gördüklerini yayımlamaktan ödü kopuyor.
Biliyoruz ki din bulamaçlı rantçılar, çıkarcılar bu iktidar sayesinde dünyalıklarına, dünyalık kattılar. Eğer bu iktidar düşerse başlarına gelecekleri çok iyi biliyorlar.
Başbakan her nutuk çekişinde “benim halkım!”demeyi çok seviyor.
KONDA’nın araştırmasına göre, bu eylemlere katılanlardan %58 ‘i gerekçe olarak, özgürlüklerin kısıtlanmasını, % 37’i Ak Parti’ye ve politikalarını, %30 ile Erdoğan’ın açıklamalarını, tavrını gösteriyor. Ağaçların sökülmesini gerekçe gösterenler ise %20.
Yine aynı araştırmaya göre katılımcıların % 35 lise mezunu, %43 üniversite mezunu. %33’ünün babası üniversite , %28’nin babası da lise mezunu.
Bu insanlar, bu ülkenin okuyan, araştıran; toplumsal duyarlıkları gelişmiş kesimi.
Bireysel çıkarları için değil, toplumsal duyarlıkları gereği sokaklara çıkıyorlar.
Biat ettikleri; “öl de ölelim!” dedikleri bir liderin şakşakçısı değiller.
Bu kesim, başbakanın halkı olmadığına göre; kimdir başbakanın halkı?
İnanç soslu rantçılar mı?
Halisane inanan insanlar mı?
Başbakan, çapulcu, ayyaş olarak nitelediği bu insanlarla, halkım diye bağrına bastıkları arasındaki farkı elbette biliyor.
O, aslında “Biz sessiz çoğunluğun sesiyiz.” derken ne dediğini de fark etmiyor olabilir mi?
Çoğunluğun sessiz olduğu bir ülkede demokrasi inşa edilebilir mi?
Çağdaş demokrasilerde iktidarların görevi, sessiz çoğunluğu çok sesli çoğunluğa dönüştürmektir. Çünkü çağdaş demokrasiler varlıklarını “farklılıkların birliği” üzerine inşa ederler.
Başbakan sessiz çoğunluğu elbette sevecek. Çünkü onlar tek tiptirler. Çünkü onlar yüzyıllardır bir lokma bir hırkaya muhtaç bırakılmış, Allah ve devlet korkusu ile susturulmuş kitlelerdir.
Bu ülke, milletin bu kutsal değerleri üzerinden siyaset yapma cennetidir. İktidarların geleneksel öcü hikâyeleri vardır. Onlara göre, her başkaldıran kökü dışarıda din, ırz ve millet düşmanıdır. Allah ve devlet korkusuyla sindirilmiş kitleler de buna hemen kanarlar.
İktidar, gezi parkındaki direnişçilerden korkmamalıdır. Tam tersine onlardan yararlanmalıdır. Bizce iktidar, asıl, kendisine halisane duygularla bağlı kitlelerden korkmalıdır. Eğer onlar, inançlarının rant ekonomisinin sosu olarak kullanıldığını fark ederlerse, bezirganlara ne Menderes’in ne Özal’ın ne de öykündükleri Osmanlı padişahlarının ruhları yardımcı olacaktır.
“Bilginlerin aydınlatamadığı insanları, şarlatanlar aldatır.” sözü, şimdilerde dilime niye dolanıyor ki?
Not: Güllük’te 7 işçi kardeşimizi kaybetmenin acısını yaşıyoruz. Kederli ailelerine başsağlığı
diliyorum.
