-Yarın tütün fidanı ocağı hazırlayacağız, değişiğe gelir misin Fatma.?
Her şeyin ortak yaşandığı, para yerine birlikte iş yapmanın yaşandığı bir kasabadan, paranın merkeze getirildiği insan ilişkisine geçişe böyle başladık.
Ahi köyümüzün ekonomisi, ortakçılık, birlikte iş yapma üzerine kuruluydu.
Ahi köy, kuruluşu ‘’yarin yanağından gayrı, her şeyin paylaşılmasını’’ savunan, bu uğurda Osmanlıya baş kaldıran, Şeyh Bedrettin’in iki yoldaşı tarafınca kurulan, ortak yaşam kültürünün başlatıldığı bir yerdi.
Ve böyle bir yerde doğmanın ve yaşamanın onuruyla geçti gençliğimiz.
Bizler ‘’köy enstitülerinde okuyan son mezunların’’ öğrencileri olmanın da onurunu yaşayanlarız aynı zamanda.
Ne oldu da bugünlere geldik.?
‘’1970’li yıllarda çok çetin bir politik çatışmanın içinde, bıyıklarımız bile terlemeden, ‘’yok olmanın siyasal koşulları’’ içinde bulduk kendimizi…
Ve ‘’sağcılık-solculuk’’ gömleği giydirilerek, birbirlerini acımasızca inciten bir gençlik çatışması yaşayarak geldik bugünlere.
Mahalle çeteleşmelerinin ortaya çıkardığı çatışma kültürü, siyasal çatışma içine çekilerek, toplumdaki dayanışma kültürünü ortadan kaldırmaya başlıyordu.
Mafyacılık kültürünün izlerine ne kadar benziyor değil mi..
Güzel şeyler de olmuyor değildi.
Kitap okuma en azından bugünden çok fazlaydı.
Bilimsel araştırma değildi ama, en azından toplumsal bilincin oluşması bile eğitim görecek gençlik üzerinde yaratacağı etkiyi düşünebiliyor musunuz?
Üniversiteler, birer bilim yuvası olarak öne çıkıyor, bu anlamda ‘’Odtü, İtü mühendislik, Hacetepe, Ege Tıp’’ alanında öne çıkan üniversitelerimizdi.
Toplumsal uyanışın sağlanması için ‘’gezici kütüphanelerimiz ve tiyatrolarımız’’ önemli işlev üstlenmişlerdi.
Ekonomik kaynaklarımız her ne kadar tarımsal faaliyetlere dayansa da, ‘’tarıma dayalı Nazilli basma, Merinos, Şeker, Süt ve yem fabrikalarımız’’ önemli görevler üstleniyordu.
Ahi köyde tarımsal faaliyetler, her ailenin ihtiyacına karşılayacak şekilde sürdürülüyordu.
Sokaklarımız bu kadar dağınık görünümlü de değildi.
Temizdi.
Kayrak taşları döşeli yollarımız, ahşap ağırlıklı işyerlerimiz ‘’ahilik terbiyesini’’ yaşatan esnaflarımız vardı.
Gençliğin aydınlanması ve ülkenin eğitimli insan sayısını arttırmak için çırpınan eğitimcilerimiz de.
Her şeyin bir çırpıda değişmesi de beklenemez.
Bu anlamda boş durmayan birileri de vardı.
Ülke gençliğinin yaşatıldığı bu çatışma siyaseti, bunun için sokağa dökülmüştü.
Ve küçücük ilçemizde oynanan oyunların bugün ülkemizin içine sokulduğu ‘’ekonomik savaşlara’’ kurban edildiğini düşünüyorum.
Ve ‘’ekonomik soygunlarını yaşanan statüko’’ içinde yasalaştırmak.
İlçemize giydirilen aslında ekonomik savaşların resmileştirilmesi olayı, sonrası yaşadığı kimlik bunalımı, yerel kaynakların yeterince kullanılmaması gerçeğini ortaya çıkarmış durumda.
İlçemiz ovasına kurulan ‘’Termik santralı’’ hem ovamızı, hem de çevremizi yok etmek üzere.
‘’Ahi Sinan’’ dedemizin bulunduğu dağımız bir taş , hemen altıda, ilçemizin çöplüğüne dönüşmüş durumda.
Evlerimize döşenilen kanalizasyon ise, tam evlere şenlik.
Sokaklarımız kaynakların yeterli kullanılamaması nedeniyle, neredeyse yürümek imkansız hale gelmiş durumda.
Şehir planlaması ovayı tehdit eden hale getirilerek ‘’alt yapı’’ tamamen terk edilerek, görüntü ve ranta hizmet etmekten başka bir politika üretemiyor.
Oysa böyle değildi hiçbir şey.
Böyle bir amaçla kurulmamıştı, Ahi köy.
