Ağlama konusu aklıma nereden geldi, biliyor musunuz? Televizyonda Başbakanımızı ağlarken gördüm de ondan. Ağlama konusunun bana ilham veren yönünü aşağıda anlatacağım. Onu ağlarken birkaç kez görmüştüm. Ne kadar çirkin oluyordu anlatamam. Anlatabilsem beni Ergenekon’a mı atarlar? Belli olmaz. “Çok güzel oluyorsun” (desem)Kendisi inanır mı bilmem.;ama vatandaşların inanacağından eminim. Aslında kendisine ağlamasını tavsiye etsem, süregelen (ağlama tavsiyesi) alışkanlığımı yinelemiş olmaz mıyım? O zaman da yurttaşlar beni tefe alırlar. Gerçekten bir devlet adamının olmadık bahanelerle ağlamaya başlamasını (afedersiniz)yakışıksız buluyorum. Anası öldü, başbakanımızın elinde mendil, hü hü hü…. Babası öldü gene öyle. Amcası öldü, gene hü hü hü… Son kez Mısırlı bir kızın ölümüne yas tutan bir babanın mektubu okunurken başbakanımızın halini görmeliydiniz. Neredeyse ağlamaktan ölecekti. A be kardeşim bu kadar yufka yürekle sen nasıl hükümet başkanlığı yapıyorsun? Bunca yıl ölümüne neden olduğun kimseler için ağladığın oldu mu? “Ne kadar Gaddar mışsın da haberimiz olmamış.” Bu yüzeysel ağlamalara karşı 50 yıl önce hastalarıma yaptığım tavsiyeleri sana da yinelemek isterim: “Ağla açılırsın.” “Küfret rahatlarsın.” “Yüzünü yıka serinlersin.” Hoş, bu tavsiyelerimi zaten yaparsın. Hele ikinci tavsiyemi…? Günde bin kez yapmaktasın.
Şu anda aklıma geliveren şu tarihi öykü de önemlidir.
İberi Yarımadasını ele geçiren Emeviler, orada bir Endülüs Emevi İslam Devleti kurmuşlardı(756-1031). İberi yarımadasından Müslümanları kovmak isteyen Avrupalılar, Pirene dağlarının güneyinde örgütlenerek çetin savaşlar verdiler. Sonuçta Müslüman Emevileri geldikleri yere , yani Kuzey Afrika’ya püskürttüler. 280 yıl sonra Endülüsün Müslüman olan kralı, ailesini ve eşyalarını toparlayarak Cebeli Tarık Boğazından Afrikaya, yayan yapıldak geçmek zorunda kaldı. Afrika kıyılarından, terk ettiği Kurtuba kentini ve Medine –tüz Zehra Sarayı’nı son kez bir daha seyretmek istedi. Geriye dönüp bakınca sarayının som altın olan saçaklarından yansıyasn gün ışıkları gözlerini kamaştırdı ve ağlamaya başladı. Oğlunun ağladığını gören (Ana Kraliçe) oğluna hitaben şunları söyledi:
“-Ağla oğlum ağla. Vatanını koruyamayan senin gibi alçaklara işte böyle ağlamak yaraşır.”
Ne dersiniz?
Savaş çıkarıp Atatürk’ün kurduğu orduya yenilgi ortamları yaratmaya çalışanlar da bir gün ağlarlar mı? O zaman belki dedelerimiz onlara Ana kraliçenin söylediği sözlerin tersini söyleyeceklerdir : “Ağlama oğlum ağlama… Kendi düşen ağlamaz.” 