Ağlamak güzel şeydir ağlayan insan psikolojik olarak rahatlar. Sinir hastalarının ağlarsa açılacağına inanır bizim toplumumuz. Geçenlerde bir aile toplantısında bana söz verilmişti. Konuşurken biraz duygulanmışım. Gözlerimin biraz dolduğunu gören bir hanım duruma hemen el koydu:
- Ağla ağla! dedi açılırsın.
Ne var ki ağlamak herkese yakışmaz. Koca koca adamlar ağızlarını yaya yaya ağlamaya başlayınca ne kadar gülünç olurlar. Hemen kendimi toparladım. Gözyaşlarımı çaktırmadan parmak uçlarımla sildim. Yaşlandıkça ayıp hale geldiğini gördüğüm, büyükler aklıma gelince vazgeçtim ağlamaktan. Vaktiyle sağlık memuru olarak çalıştığım köylerde çantamda taşıyamadığım için ilaç yerine ağlama tavsiyesi taşırdım. Özellikle karsından kocasından yakınan olursa Nevrol Cemal denilen, ancak öbür dünyada şifaya kavuşturan damla vermek yerine hastaya “ağla ağla” diye teselli öğüdü verirdim. Zamanla tavsiyelerimin arasına küfür de karıştı. Yani öfkeli birisini gördüm mü “haydi bir küfür savur, göreceksin ne kadar iyi gelecek” demekten kendimi alamazdım.
Aslında haksız değildim. O zamanlar dağ köylerinde çaresiz insanlar benden dertlerine derman isterlerdi. Ben ise köy sağlık memuruydum. Yasa ve yönetmelikler “asla tedavi yapamaz, ancak aşı yapabilir” diye diploma vermişti. Oysa aspirin bile verme hakkım ve yetkim yoktu. Mevzuattan öyle korkardım ki aspirin içeceğim zaman bile kendime sorardım :”Kendime aspirin verme yetkim var mı?”diye.
Yaşadığım olaylar beni böyle olumsuz düşünmeye zorlamıştı. Hiç unutmuyorum: Görevde olduğum sıralarda bir ara ateşim yükseldi. O sıralarda Penicilin tababette moda idi. Köylüler, dolaplarından penisilini eksik etmezlerdi. Ben de yanımda her zaman penisilin bulundururdum. Yükselen ateşim için kendi kabama bir penisilin iğnesi yapıştırdım. Biraz zorlandım ama başardım. Ama bir aksilik oldu. Şırınganın iğnesini “Nervus Siyatikus” denilen sinirin yan kollarından birine saplamamış mıyım.? Ayağım kopacak gibi ta kemikten ağrıyor.
Aklıma, aynı zamanda amirim olan hükümet tabibi Sabahattin Kilci geldi. Köydeki Ormancı evine topallaya topallaya gittim. Ancak sadece orada var olan tek telefonla hükümet tabibini aradım. Acılar içinde derdimi anlattım.
- “Efendim ne yapacağım bilemiyorum, bana bir yol gösterin, ağrıdan ölüyorum” dedim. Doktorum, büyük bir öfkeyle bağırmaya başladı:
- Sen hangi yetkiyle iğne yapıyorsun? Hakkında soruşturma açacağım…
Gerçekten çok korkmuştum. “Bir daha tövbe efendim…” dedim.
Bir daha kolay kolay iğneyi elime almadığım gibi, mesleği de bıraktım. Öğretmen okulunu bitirerek meslek değiştirdim. Artık hasta olduğu için bana başvuran sinir hastalarına “ağla açılırsın” Öfke krizine yakalananlara “küfret rahatlarsın”ateşi yükselmiş olanlara, “yüzünü yıka serinlersin” demeyi alışkanlık haline getirdim. Ama tababet de artık beni terk etmişti
