Demokratik ülkelerde en önemli görevlerin başına getirilecek bütün insanlar, aday olanlar arasından seçimle, yani halkın tercihiyle iş başına getirilirler… Cumhurbaşkanı, Milletvekilleri, Belediye Başkanları, Parti Yönetimleri, Dernek-Sendika-Kooperatif Başkanları gibi… Biz buna en basit halk diliyle; “Milletin Kendi Kendini Yönetmesi” deriz…
Arapça bir sözcük olan LİYAKAT; “Layık olma, uygunluk, yaraşırlık, erdemli, değim, yeterlilik, kifayet” demektir… Tabii, bazı insanlarımızın ‘KİFAYET’ sözcüğünü yanlış anlayıp, ‘KIYAFET’ ile karıştırınca, “en bilgili ve en becerikli insanlar” yerine, bazen yanlışlıkla “en iyi giyinen” süslü adayları seçerek, çok büyük hayal kırıklıklarına uğradıkları da çok görülmüştür ya, neyse…
Efendim, yıllardır her ülkede yapılan seçimlerde “moda” olan bazı görüş ve duygular hemen öne çıkıverir… Bu durumu da, o ülkenin o günkü hal ve gidişi üzerinden değerlendirmek gerekir… Örneğin; 19’uncu yüzyılda ABD’de yapılan tüm seçimlerde, Amerikan iç savaşı sırasında galip gelen “Kuzeyli Asker-Kahraman Olma” özelliği, aday tercihinde birinci sıradaydı… Savaşı kaybeden “Güneylilere” pek itibar edilmezdi… Bütün Başkan, Senatör ve Valiler bunlardan seçilmişti…
20’nci yüzyılda ise süper devlet haline gelen, bulduğu ülkeye saldıran ABD’de; Kore, Çin, Japonya, Vietnam ve Afganistan’da savaşanlar, her seçimde favori adaylar oldular… 21’inci Yüzyılda ise “Ticaret Adamı, Zengin Olma” özelliği öne çıktı da, Bush ve Trump gibi siyasiler iktidara geldiler…
Bizde de “Kurtuluş Savaşı” sırasında kahraman olan Atatürk, İnönü, Celal Bayar gibi büyüklerimiz,1970’li yıllara kadar iktidar ve muhalefetin hep en önünde yer aldılar… II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa ve ABD etkisinde kalan siyasilerimiz moda oldu… 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı sonrası Ecevit ve Erbakan gibi büyüklerimiz, 12 Eylül 1980 darbesi sonrasında da halka ‘Özelleştirme’ sonucu bolca iş, aş, ev, araba (İki Anahtar) vadeden ‘Özal, Yılmaz, Çiller’ gibi siyasiler modası başladı… Her seçimde böyle adaylara oylar verildi…
Ancak, II. Dünya Savaşı sonrasında aklını başına toplayan Batı ülkelerinin çoğu, seçimle göreve getireceği adaylarda “Liyakat, Demokratik Düşünce, Ahlâk” aramaya başladı… Buna dikkat eden tüm ülkeler bilim, teknoloji, tarım ve tıp alanında çok ilerlediler, adam gibi sendikacılığa ve kooperatifçiliğe önem verdiler; hem çok zengin oldular ve hem de “adaletli kazanç paylaşımına” özen gösterdiler… İşte bugün bizim bir türlü aralarına giremediğimiz “AB Ülkeleri” bunlara en çok uyan örnektir…
Yani demek istediğimiz şu: Mart – 2019’da Yerel Seçimler var… Yine Belediye Başkanları, Belediye Meclisi Üyeleri, İl Genel Meclisi Üyeleri, Muhtarlar seçilecekler… Hangisine aday olurlarsa olsunlar, iktidarıyla ve muhalefetiyle, aday olacak her insanımızda aramamız gereken ilk özellik “LİYAKAT” olmalıdır!.. Hiç kimsenin abartmasına, yönlendirmesine, tatlı vaatlerine aldırmadan, her adayda öncelikle bu özelliği gözlememiz gerekir!.. Yüce Allah hepimize akıl-fikir vermiş, kendi kararımızı sadece beş duyumuza güvenerek, sadece kendimiz vermeliyiz!.. Hiç olmazsa bu sefer hata yapmamalıyız!.. İş başına getireceğimiz adayları seçerken; onun bu işi yapacak becerisi, bilgisi, tecrübesi, tahsili, ahlâkı ve yeterliliği olup-olmadığını iyice bir düşünüp, ona (hısım-akraba-arkadaş-partili gibi) hiçbir torpil de geçmeden, günümüzün modasının ‘üretime dönük ekonomik yatırımlar’ olduğunu asla unutmadan, sadece bu özelliğine göre oylarımızı verip, artık başımıza bunları yapabilecek “Liyakat” sahibi insanlarımızı getirmeliyiz!..
