CHP'de, ülke genelinde, aday gösterilmedim diye bir istifa yoğunluğu yaşanıyor. İstifaları ben merkezli, kerameti kendisinde bulan, bireysel davranış ürünü olarak değerlendiriyorum. Genel merkez, aday belirleme yöntemi olarak, önseçimi tercih etmemiştir. Bu, ta baştan yapılan bir yanlıştı. Önseçim olsaydı, aday belirleme, üyelerin özgür iradesine bırakılsaydı; parti içi bu kargaşa yaşanmaz, AKP'nin her türlü yıpranmışlığı karşısında, parti içi bütünlük korunarak, bu seçimlerden zaferle çıkılabilirdi...
Atamalara tepki gösteren bazı aday adaylarıyla belediye başkanlarının partiden istifa ederek, başka partilere(özellikle DSP'ye) gittiklerini, oradan aday olacaklarını okuyoruz/görüyoruz. Yanlışa yanlışla cevap vermek, doğru bir davranış biçimi değildir. Genel merkez aday belirleme yöntemi konusunda yanlış yaptıysa, siz de yanlış yapmayın. Bunca süredir, üyesi olunan, adına görev yapılan bir partiyi; bu tür sübjektif nedenlerle terk etmek doğru değildir. Bu, kişisel çıkarcılık ilişkisidir.
Geçmişten kısa bir not aktarmak istiyorum. Ben 1999 yerel seçimlerinde, DSP'den, Ecevit rüzgârının estiği dönemde, Milas'ı, sahip olduğu tarih ve kültür değerleriyle bir dünya kenti yapma iddiasıyla, Milas Belediye başkanlığına aday oldum. O zaman örgütsel destek olmadan bir avuç vefakâr arkadaşımın çalışmalarıyla ve kıt maddi imkânlarımızla; 1831 oy aldım. Arkamda bir örgüt desteği yoktu, çünkü DSP'de örgüt kültürü yoktu, bir üyelik sistemi yoktu. Ben o zaman kendi afişimi kendim yapıştırmak zorunda kaldım. Arkamda bir örgüt desteği olsa ne olurdu, belediye başkanlığını kazanamasam bile meclise 4-5 arkadaşımın girmesi sağlanabilirdi. Alacağım oy 1831 değil de; 3-4 bin olurdu.
Geçmişten bu kısa notu aktarmamın nedeni şu? Hiç kimse CHP'den ayrılıp, bir başka yere geçerek orada seçim kazanacağını düşünmesin. Bir kişi, ne kadar cevher olursa olsun, tek başına hiçbir şeydir. Arkasında mutlaka bir örgüt desteği olması gerekiyor. Seçim kazanma; örgüt işi, örgütsel mücadele işi ve ekip işi... Hiç kimse işi duygusallığa dökerek, bir yanlışın içine girmesin. 2-3-4 dönem belediye başkanlığı yapanlar da sıranın bir başkasına geldiğini düşünmeli; ölünceye kadar belediye başkanı kalacağını sanmamalı, koltuğa yapışıp kalmamalı... Uzun süre bu partiden belediye başkanlığı yapıp da, aday gösterilmeyince, bir başka partiye geçen/geçmek isteyen belediye başkanlarının da tavrı hiç etik değil… Hiç kimse vazgeçilmez değildir. Herkes yerini, sırası geldiğinde, yeni ve dinamik insanlara bırakabilme olgunluğunu ve erdemini gösterebilmelidir...
İstifa niyetlisi olan veya gücünü çok abartanlara da şunu söylemek istiyorum: her şey makam ve mevki değildir. Yeri geldiğinde inandığınız ve içinde yer aldığınız yapı için, bir nefer olmasını da bilebilin, böyle kalın. Bu da bir onurdur... Bir partili için en önemli şey; "bir nefer" olarak ta kalmasını becerebilmektir… Ben, öyle inanıyorum!
