Taksim ve Gezi Olayları’nın birinci yıldönümü olan 31 Mayıs öncesi, sayın Başbakan TV’lere çıkıp; “Polise verdiğimiz yetkiler, gerekli hallerde A’dan Z’ye kullanılacak!” diyerek, Gezi ve Taksim yasağını ilân edip, bu yürüyüşe katılacakları adeta tehdit etti… Ne demekti bu söz: “Alın bunları, Zıbartın!” filân mı demekti bu, ne!?
Her toplantıda sayın Başbakan ne diyordu; “Ce Ha Pe Genel Müdürü Kılıçdaroğlu her ağzını açtığında, benim için ‘Diktatör!’ diyor… Yahu ben diktatör olsa idim, sen sokağa çıkamaz, bunları söyleme cesaretini bile bulamazdın!” diyordu değil mi?
E, 31 Mayıs günü yaptığınız neydi efendim!? Taksim ve Gezi Parkı’na giden bütün yollar polis barikatı ile tutuldu, vapur-otobüs-metro seferleri durduruldu, köprüler kapatıldı, binlerce insan sokağa çıkamadı, alışverişe bile gidemedi… Bu yapılanlar neydi sayın Başbakan!?
Sadece polislerle güvercinlere serbest olan Taksim’de, evine gitmek isteyen ak saçlı, zor yürüyebilen yaşlı bir kadın, yolunu kesip de, dolambaçlı yollardan evine göndermek isteyen polislere; “Size bir emir verilmiş olabilir, ama koyun gibi olmayın, siz bari akıllı davranın da, milletin huzurunu kaçırmayın evlâdım! Benim evime kolayca buradan gidilir. Şu yaşımda beni kilometrelerce öteden niye yürütüyorsunuz, bırakın da şuradan kolayca evime geçip gideyim!” diyor, derdini hiç birine dinletemiyordu…
Peki; polisin görev, yetki ve sorumlulukları nelerdir? Özetle şöyle denilebilir:
Türkiye AB’ye aday ülke olunca, 1999 yılında “Helsinki Zirvesi”nde şu maddelerin altına imza attı ve yürürlüğe girdi:
“• Yetkinin kaynağı kanundur. Yetki, yalnız bir hak değil, aynı zamanda bir sorumluluktur. Yetki, kamu yararı için kullanılır, kişisel çıkar için kullanılamaz. Yetki bağlayıcıdır. Yetki devredilebilir.”
“• Yetki ile sorumluluk arasında yakın bir ilişki söz konusudur. Yetkili olmak, aynı zamanda görevli ve sorumlu olmak demektir. Sorumluluk kavramı iki şekilde anlaşılmaktadır: Bunlardan biri, görev veya yapmakla yükümlü olmak anlamında; diğeri de, bir yetkiyi kullanmanın sonucundan mesul olma veya hesap verme anlamındadır…”
Şimdi şu Taksim ve Gezi Olayları’nda polisimizin tutumunu bir gözden geçirelim:
-Polisin esas görevi kamu için, yani halk için çalışması gerekirken, hep kimin dediği oluyor? Tek bir kişi çıkıp; “Polise bu yetkiyi ben verdim... Benim polisim Taksim’de kahramanlık destanı yazmıştır… Benim Bakanım, benim Valim, benim Müsteşarım… Ben, ben, ben!.. Benim, benim, benim!..” diyor. Hani bu yetkinin kaynağı kanunlardı?
-Önüne gelenin gözüne biber gazı sıkan, yürüyen herkesi TOMA suyu ile yıkayan, ele geçirdiği vatandaşı coplayıp, tekmeleyip, ellerine kelepçe takarak gözaltına alan polis, A’dan Z’ye kimin için görev yapıyor? Halk için mi, yoksa o malûm “Tek Kişi” için mi!?
-Taksim’e, Gezi Parkı’na gelenlerin ellerinde sadece Türk Bayrakları, karanfiller, kitaplar ve pet su şişeleri var… Diyarbakır’da, Bingöl’de, Şırnak’ta, Ağrı’da, Hakkari’de yol kesip, yollara hendekler kazıp kimlik kontrolü yapanlarda her türlü silâh ve bombalar var! Aynı güvenlik güçleri orada bunların kıllarına dokunmuyor, Batı’da ise sadece yürüyen gençlerin imanını gevretiyor! Bu bir çifte standart değildir de, ya nedir!?
-Aynı gün İzmir Gündoğdu Meydanı’nda on binler toplandı. Polis hiç müdahale etmedi, hiçbir olay da çıkmadı, neden!? Artık bunu gören herkes, İstanbul ve Ankara’daki şiddet olaylarının esas kaynağının polis müdahalesi olduğunu düşünmeye başladı, bilesiniz!..
Taksimde evine gidemeyen yaşlı kadının sözleri aklımdan hiç çıkmıyor: “Size bir emir verilmiş olabilir; ama koyun gibi olmayın, bırakın evime kolayca gideydim, siz bari akıllı davranın da, milletin huzurunu kaçırmayın evlâdım!..
