(“Vatanı korumak, çocukları korumakla başlar!” İmza = M. Kemal ATATÜRK!..)
Bu bilgiyi kamuoyuna duyuran, devletin resmi makamı “Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK)” oldu… Bir yılda tam 104 Bin çocuk kayıp!.. Bu sayı, ülkemizin 81 İlinden birinin nüfusu kadar… Oturun da bir düşünün bakalım, bu durum size çok normalmiş gibi geliyor mu!?
24 Haziran günü yeni erken genel seçimler yaptık… Hangi partimizin bu konuyla ilgili ısrarlı çözüm çabaları vardı? Arada bir “İdam İsterük!..” nidaları yükseliyordu, hepsi buydu… Ancak, modern bu çağ dışı idam isteğinin yerine gelmesi olacak iş mi? Bu kararı aldığınız zaman AB rüyası bitecek, dış yatırımcılar kaçacak, hukuk bütünlüğü içinde olmak isteyen ülkeler bize sırtlarını dönecek, yabancı turist sayımız en az yarıya düşecek, itibarımız daha da azalacak!.. Bu olumsuzlukları kim göze alabilir ki?
Son günlerde Ağrı’da minicik Leyla kızımızın, Ankara’da Eylül evlâdımızın başına gelenlerden sonra olayın vahametini görmeye başlayan halkımız, bu konu üzerinde durmaya başladı… Ama bu işi hukukçulara ve uzmanlara bırakmak yerine, tek çözüm üzerine yoğunlaşmaya başladılar… Daha önceleri teröristlerin asılması için meydanlarda idam isteyerek “idam ipi” atan sayın Devlet Bahçeli’nin davranışları da bu istekte etkili olmuş olabilir?
03 Temmuz günü sayın Cumhurbaşkanı halkla vedalaşırken, bir kadın çıkıp yine bağırdı; “İdam istiyoruz efendim!..” Sayın Cumhurbaşkanı net bir yanıt vermek yerine ona dönüp; “Acele etmeyiniz, yavaş yavaş o da olur” demekle yetindi…
Düşünüyorum da, 8 yılda tam 104 Bin çocuğumuzun kayboluşu olayı, bir başka demokratik ülkede olsa idi; örneğin Fransa’da, İngiltere’de, Almanya’da, Japonya’da veya Danimarka’da… Acaba o halk orada taş taş üstünde bırakır mıydı? Bu kaybolan çocukların bir anlık annesi-babası-kardeşi, dedesi-ninesi, amcası-dayısı-halası olduğunuzu bir düşününüz!? Bir de bu 104 Bin çocuğun, yüz binlerce yakınlarının hallerini düşününüz!? Yüce Allah kimsenin başına böyle bir şey vermesin, dayanılacak ve unutulacak bir olay değildir bu durum!..
Allah’ın her günü yatıp-kalkıp, uyuyup-uyanıp; “Acaba çocuğumu öldürdüler mi? Organ mafyası mı kaçırdı? Bir aile düşmanımızın işi mi? Çocuğum taciz-tecavüze maruz kaldı mı? Teröristler eğitim için mi kaçırdı, yoksa bir yerini sakatladılar da, bir köşede dilendiriyorlar mı? Bir sapığın elinde hâlâ rehin mi? Bir başka ülkeye köle olarak mı satıldı? Yoksa, çocuğu olmayan bir aile onu evlât mı edindi?” sorularını sorup durmak, insanı delirtmez mi?
Çocuk demek; “Bebeklik ile ergenlik arasındaki gelişme döneminde bulunan oğlan veya kız evlât, uşak” demekmiş… (TDK Sözlüğü-Sayfa=444.) Çocuk eğitimi ailede başlar, okulda devam eder… Çocuklarımızı korumamız için, çocuklarımızın kendilerini korumayı bilmeleri için, önce aileler eğitilmelidir!.. Yıllardır bizim ihmal ettiğimiz konu da budur!.. Eloğlunun yüzlerce yıl önce kurdukları kreşleri, anaokulu ve anasınıflarını, Çocuk ve Aile Sağlığı Kurumlarını, Çocuk Mahkemelerini, Emniyet Çocuk Suçları Masalarını, biz daha 1970’li yıllardan sonra kurmaya başladık… Ama “Aile Eğitimi” konusunu ve “Çocuklara Karşı İşlenen Suçlar” yasalarını hep ihmal ettik!.. Yıl 2018, son seçimlerde halkın ısrarlarıyla daha bu yasaları ancak çıkarmaya başlayacağımızı söylüyoruz!.. İyi de, bu kayıp 104 Bin çocuğumuzun hesabını, bunların bu acılı ailelerine karşı kim verecek!? İşte bunu hiç sorgulayan yok!..
Kamu görevi yapan bir basın mensubu olarak, bu önemli konuda bütün siyasi partilerimizi bu ihmallerinden ötürü kınıyorum!.. 