Evet, 9 günlük Ramazan Bayramı tatilinin beşinci gününde, yani 06 Haziran 2019 Perşembe günkü resmi kaza verileri böyleydi… (Kaynak: Aynı günün gazeteleri…)
Hemen hemen uzatılan bayram tatillerinin hepsinde aynı durumla karşılaştık durduk!.. Tatil sonunda 169 ölü, 984 yaralı da oldu; 117 ölü, 743 yaralı da oldu!.. Ama bu tatiller sırasında ölen insanlarımızın sayıları hiç de 100’den, yaralı sayısı da 700’den aşağıya hiç düşmedi!..
Pek çok arkadaşımı biliyorum, eğer bu bayram tatilleri sadece belirlenen resmi günlerde olsaydı, en fazla üç gün veya dört gün tatil olacak, çoğu hiç yerlerinden kımıldamayacak, zaten olmayan paralarını da harcamayacaklardı!.. Ama tatil uzayınca evdeki ne çocuklar susuyor, ne de hanımları orada durmak istemiyorlardı… İllâ bir yerlerden borç paralar bulunacak, konu-komşuları gibi onlar da bir yerlere gidecekler, -sağ salim dönerlerse eğer- dönüşte de, kara kara bu borçları nasıl ödeyeceklerini düşüneceklerdi!.. Uzun zamandır durum budur…
İnsan ister istemez düşünüyor; “Yahu bu tatiller bize çok mu lâzım? Biz çok çalışıp, çok üretip, çok kazanıp da, böyle ara dinlenmelere ihtiyaç duyan bir millet miyiz acaba? Avrupa’da da durum böyle mi ki? Örneğin bir Almanya, Fransa, İngiltere böyle mi yapıyor? Baştan belirlenen çalışma takvimleri dışına bir kez olsun çıkıyorlar mı acaba?” Ben hiç sanmıyorum!? Adamlar üretim ve çalışmanın dakikasının hesapları içindeler!.. Ne o öyle bizim gibi 9 gün tatiller yapmaları mümkün mü? En başta buna iş ve üretim uzmanları ile sendikalar karşı çıkarlar!..
Bizimkilere sorarsanız; “Efendim bu 9 günlük tatilde oteller doluyor, sahildeki işletmeler, lokantalar, yollara dökülen tatilciler nedeniyle iyi para kazanıyorlar, vergi geliri artıyor, turizm patlıyor, petrol satışları katlıyor, aşırı çalışmaktan zayıf kalan insanlarımız yiyip-içmekten çatlıyor, her şey yoluna giriyor!” diyorlar… Acaba öyle mi?
Bu hayatta her şey dinlenme, birilerinin para kazanmalarını sağlama, durgun ekonomiyi böyle suni tedbirlerle bir miktar canlandırma değildir!.. Birden yollara dökülen bunca insanın sebep olduğu trafik yoğunluğunu ne yapacağız? Ya o trafikte her defasında ölen ve yaralanan yüzlerce insanımıza ne diyeceğiz? Ne yapsak, bunca insanımızın bir tek saçının telini geri getirebilir miyiz!? Bundan sonraki bayramlarda lütfen oturup da, biraz da bunları düşünelim artık!.. Bizim tatile değil, öncelikle daha çok çalışıp da, daha çok üretmemiz gerekiyor!.. Aksi halde, biriken dağlar gibi iç ve dış borçlar nasıl ödenecek!?
Bu bayram da böyle geçti… Nasılsa tatil sonunda bu seferki acı bilanço da açıklanacak, yine yüzlerce evde, binlerce insanımız acılı yaslar edecekler, yazık değil mi?
Neyse, bugün hayıflanıp durduğumuz yeter… Cahit Sıtkı Tarancı’nın 1947’de yayımladığı “Gariplik” şiiriyle yazımızı bitirelim…
“Babam kırdı beni önce, babam/ Dosttan gördüm kahrın daniskasını/ Nankör çıktı iyilik ettiğim adam/ Sevdiğim kız da savdı sırasını…// Bendim hayal üstüne hayal kuran/ Gözüm kapalı olduğu zamanlar/ Benim başını taştan taşa vuran/ Sandığım gibi değilmiş insanlar!..// Garibim dünyada garip, nafile/ Gelse boynuma dolansa da bahar/ Kendi hoş, kendi masum sesinizle/ Siz söyleyin garipliğimi kuşlar!..”
