--1970’li yılların sonuna doğru, Yatağan’da üç avcı arkadaş anlaşıp, gece vakti projektörle tavşan avına gideceklerdi… Hava çok soğuk olduğu için, yanlarına bir miktar “Rakı-Su-Çerez” de aldılar, tüfeklerini bagaja koyup, birisinin Reno aracıyla, Kavaklıdere yolundan Göktepe’ye doğru yola çıktılar…
O tarihlerde ne trafikte fazla araç var, ne de bugünkü gibi sıkı denetimler vardı… Yerleşim yerlerini geçince, projektörü aracın aküsüne bağlayıp, şoförün sağında oturan arkadaşlarına verdiler, sağ arka koltuğa da elinde çifte tüfek olan arkadaşları oturdu… Camları açıp, yol kenarındaki buğdayı biçilmiş arazileri taramaya başladılar… Bu arada biraz dinlenip, rakıdan biraz içip, etrafı da kolaçan ederek, avlanmaya devam ettiler…
Bir arazide gözleri parlayan bir tavşan gördüler, eli tüfekli arkadaşları uzak olmasına rağmen iki el ateş etti, ama tavşanı vuramadı… Öfkeyle tüfeğine iki mermi daha süren avcı, bir miktar daha rakı istedi, hep beraber içip, taramaya devam ettiler… Bu arada soğuk biraz daha artmış, elleri ayakları üşümeye başlamıştı…
Büyükçe bir tarlayı tararken, hemen yakınlarında iki göz parladı, tarlanın ortasına doğru kaçmaya başladı… Epeyce kafayı da bulan ekibin avcısı, güzelce nişan alıp, bir atışta tavşanı vurdu… Elinde siyah poşetle koşan şoför, tavşanı hemen alıp torbaya koydu, gelip aracın bagajına attı; “Hadi yeter arkadaşlar, biraz daha oyalanırsak donacağız, hemen bunu bir lokantaya götürüp pişirtelim, biraz da ısınalım” dedi…
İlçe merkezine gelince düşündüler, taşındılar, bu saatte bunu ancak Beypınarı’ndaki arkadaşları Şapkalı Bekir’in lokantasında pişirebileceği kararını verdiler ve aracı oraya sürdüler… Üşüdükleri için, hızlı şekilde rakı içmeye devam ettiler… Kapanmak üzere olan lokantaya varınca, bagajdan çıkardıkları siyah torbayı Bekir’in eline verip, hemen bu tavşanı kanlı kavurma yapmasını, sobaya da birkaç odun atmasını söyleyip içeri geçtiler… İçkiden dolayı ayakları birbirine dolanıyordu…
Bekir torbayı alıp mutfağa geçti… İki dakika sonra koşarak geldi, telaşla dedi ki; “Yahu arkadaşlar, bu tavşan değil, siz buraya beyaz bir kediyi vurup getirmişsiniz, ben bu kediyi pişiremem, günahtır!” demez mi… Bizimkiler kös kös Yatağan’a dönmüşler…
--Aynı yıllarda Bozüyük-Pınarbaşı’nı merhum Mehmet Aslan hocamız işletiyordu… O yıllarda Doğu tarafında bir mutfak, Koca Kavak’ın yanında da bir salon vardı, belli kişiler dışında oraya pek gelen-giden olmazdı… Bir gece geç vakit, Çine’de balık yiyip, kafayı çekmiş bir gurup geldi, muhabbete burada devam edeceklerdi… Kimler yoktu ki; Elektrikçi Necdet, Erol Çelik, Şoför Rahmi, Demirci Hasan, Şoför Halilibrahim, Eskihisarlı Memet, Terzi Nail… Hemen kendilerine bir tavuk kavurma yapmasını, yetmişlik rakı açmasını istediler… Mehmet Aslan dolaba baktı, tavuk kalmamıştı, yetmişlik rakıyı getirip önlerine koydu, başka mezelerle içmelerini söyledi… Kafayı çekmiş adamlar illâ tavuk kavurması istediler…
Mehmet Aslan gecenin bir vakti nereden tavuk bulacaktı ki? Hemen aklına bir çözüm geldi… Arka taraftaki çifte tüfeğini alıp, Koca Kavak’ta her akşam tünemeye gelen yüzlerce karganın sıkça tüneyebileceği bir dala ateş etti… Üç tane koca koca karga düştü… Her tarlada domuz beki yapıldığı o yıllarda, bu tüfek sesinin oralardan geldiğini zanneden bizim sarhoş gurup, tüfek sesiyle hiç ilgilenmediler bile…
Mehmet Aslan üç karganın derisini soyup, temizleyip, hemen dığana attı… Çok acılı ve yağlı kavurmayı getirip, önlerine koydu… Bizimkiler aç kurtlar gibi karga kavurmasını iştahla yiyip, rakı içmeye devam ettiler!.. Mehmet Aslan arada bir gelip soruyordu; “Eee, nasıl olmuş tavuk kavurması, beğendiniz mi!?” diyor; ötekiler, keçeleşmiş ağızlarını şapırdatarak; “Valla Hocam senin yaptığın kavurma bir başka oluyor, ellerine sağlık” diye dua ediyorlardı…
Kiminiz bugünlerde bunları duyup, ağız-burun kıvırsanız da, bu anılar hoş bir seda olarak bu kavanoz dipli dünyada yaşandı ve belleklerimizde yerini aldı…
