Resimlerine bakıyorum, Van'da 7 çocuk, kızlı, oğlanlı,
ayakları çıplak, papuçsuz... Bir kardeşlerini kurban vermişler soğuğun
zatürresine... Bu soğuk çadırda kalırlarsa bilmem sıra kime gelecek. Yoksa
hepsine mi? “Çok çocuk yapın.” Al sana çok çocuk, bakabiliyor musun?
Sokak Çocukları şiirimden:
“Biz sokak çocukları,
Biz dünyanın en yalnızları,
Birlikte anarsınız bizleri,
O, gün boyuna çiğneyip
Akşamları terk edip gittiğiniz,
Sokakları biz,
Acılarla birbirine sarılan
İki öksüz gibiyiz
Düşeriz karanlıkların gecelerine
Yorgun...
Ezilmiş....
Terkedilmiş...”
- - - - - - - -
Bütün gece açıkta,
Bedenimiz nasıl buz keser?
Soğuk yüreğimizi nasıl sapından söker?
Bilir misiniz?
Bilmezsiniz,
Hiç yaşamadınız...
Biz sokak çocukları,
Biz dünyanın en yalnızları,
Yoksulluktu anamız,
Hep karanlıktı gecelerimiz,
Hiç yoktu ayı,
Büyük soygunlardan,
Büyük vurgunlardan,
Düşmedi bize insanca yaşama payı.
Hapishaneler oldu okulumuz,
Eli kanlı katiller hocamız.
Söyleyemem nerede çalışır bacımız.
İnsanlığını yitirmişlere,
Dert değildir acımız...”
Evi, barkı tarumar edilmişlerin akıbetini yazdım. Van halkı
göçmen kuşlar gibi, ayaklanmıştır sıcak ülkelere gitmek için, o çok sevdikleri
Van ölüm tuzağıdır. Güzel Van elveda, sevdiğimiz dostlar, arkadaşlar...
Ve biz düşünelim 9 şiddetindeki depremde Japonlar ölmüyor da
Türkiye'de 5,6 şiddetinde ölüyor. Bir yanda bilim ve teknik bir yanda ise....
Adını siz koyun...
Sıradaki haber yükleniyor...
TEKİN ECZANESİKONAK MAH.ATATÜRK CAD.NO:22/A YATAĞAN / MUĞLA