Kısa açış konuşmasını, emekli öğretmen ve aynı zamanda da Yatağan ADD Başkanı olan Mahmut Ayık yaptı… Müzik eşliğinde yemekler yenilirken, değerli GELİ personeli, öğretmenlerine eksiksiz bir servis sundular…
Gecenin ilk esprili sohbet konuşması Sakin Koşar’dan geldi. Daha sonra Emekli öğretmen Suna Arslan, kadınlar ve el sanatları hakkında kısa bir konuşma yaptı. Sonra gidip, Anadolu Lisesi Müzik Öğretmeni Hatice Özcan’ı sahneye davet etti. Halkın çok sevdiği türkü, şarkı ve marşlarla, konuklara çok hoş vakit geçirten Hatice Özcan’ın söylediği bütün müzik parçalarına, herkes sözleriyle ve alkışlarıyla eşlik ettiler…
Gecede görev alan “Seher Müzik” sahibi Mehmet Şadi Kırıkoğlu org, Savaş Kayabaşı elektrosaz eşliğinde yöresel ve özgün müzik çeşitleriyle, 100’ün üzerindeki öğretmen konuklara adeta müzik ziyafeti çektiler… Mahmut Ayık, Ali Kaya, Kemal Yıldıran, Fikret Yavuz, Halil Arslan, Nail Oral, Adil Oral, Hasan Ali Ortan, Ergün Alpözen, Emin Can, Semih Serttaş ve Zübeyir Erdinç, hiç meydandan çıkmadılar… Bir emekli öğretmen de davul kasnağı üzerine çıkarak, kendi yöresinin yerel bir oyununu başarıyla ve davulun üzerinden düşmeden arkadaşlarına gösterdi…
Yemek sırasında birden sahneye çıkan Emekli Öğretmen Sakin Koşar; “Burada kaç matematik öğretmenimiz varsa lütfen elini kaldırsın arkadaşlar” dedi… 13 el havaya kalktı… Demek ki 13 matematik öğretmeni vardı… Onlara dedi ki; “Siz bize, 5 kere 5 = 25 eder diye öğrettiniz değil mi? Hayır!.. Bu ülkede bu bilgiler yanlış!.. Benim bir öğrencim var; mal satarken ‘ 5 kere 5 = 45 eder‘ diyor, mal alırken de; ‘5 kere 5 = 15 eder’ diyor!.. Adam şu anda ‘Bakkallar Zinciri’ kurdu ve çok zengin oldu… Şimdi okulda değiliz, hadi söyleyin bakayım, kimin hesabı doğru!? Sizin öğrettiğiniz mi, yoksa benim öğrencimin hesabı mı doğruymuş? Bu ülkedeki gerçek yaşam koşullarına göre, demek ki siz matematik öğretmenlerimiz bize doğruları öğretememişsiniz, ben bunu şimdi o öğrencimin yaptıklarından ve zengin oluşundan anlıyorum! Eee, hani siz Emekliler ne halde-âmeldesiniz? Hepiniz parasızlıktan aybaşlarını iple çekiyorsunuz değil mi?” dedi, konuklar yerlere yattılar…
Konuşmacı Koşar devam etti: “Arkadaşlar, aranızda kaç Edebiyat ve Türkçe Öğretmenimiz varsa lütfen ellerini kaldırsın?” dedi… Bu sefer nedense dört parmak kalktı… Onlara dedi ki; “Arkadaşlar, sizler de yıllardır bize en doğru şiir okumasını öğretemediniz!.. En çok bağıran, en fazla ayağını yere vurup, hep şiirin sonunda kürsüyü yumruklayan öğrencilere şiir okuma görevi verdiniz!.. Ben de İlkokuldayken, ‘Bu Vatan Kimin?’ şiirini kimselere kaptırmamıştım!.. Her seferinde; “Bu vatan toprağın kara bağrında/ Sıradağlar gibi duranlarındır/ Bir tarih boyunca onun uğrunda/ Kendine tarihe verenlerindir…” derken, ayaklarımı sertçe yere vurur, şiir bitiminde de yumruğumu masaya vurarak, elimi sakatlardım. Her şiir okuduğum günün akşamı, rahmetli anacığım da gece ‘tatlı hamur’ yapıp elimi sarar, ertesi güne kadar elimin berelerini aldırırdı… Bu şiir okumadan kimse benim kadar çile çekmemiştir arkadaşlar… Bir gün okula müfettiş geldi. Rahmetli öğretmenim Süreyya Buğday sınıfta, ‘Bağdat’ın Fethi’ konusunu işliyordu. Beni işaret ederek, ‘Genç Osman Destanı’nı okumamı istedi. Ben bu anî ve heyecan verici görev için kalkıp, ayaklarımı olanca gücümle yere vura vura, sıramı da yumruklayarak ciyak ciyak ötüyordum; “…Sultan Murad, eydür gelsün göreyüm/ Nasıl yiğitmiş ben de bileyüm/ Vezirlik isterse üç tüy vereyüm/ Kılıcından al kan sıçtı Genç Osman!..” demez miyim?
Halbuki doğrusu; ‘Üç Tüy’ değil, ‘Üç Tuğ vereyüm’ olacaktı… Müfettişin arkasından Süreyya bey ağzını büzüyor; “Tuğ, tuğ!..” diyormuş ama, o heyecanla onu kim anlayacaktı? Bu sefer ben son iki mısraı yine tekrar ettim: “Vezirlik isterse, üç tuğla vereyüm/ ‘Al kan sıçtı Genç Osman’ dedim… Halbuki; ‘al kan saçtı’ demem gerekiyordu… Bir çuval inciri berbat etmiştim… Süreyya Öğretmenim, müfettişin arkasında bana; iki ön sırası da hep altın kaplı olan dişlerini gösterip, başını sallayarak, ‘göreceksin gününü sen!’ der gibiydi. Korkudan tir tir titrediğimi, dizlerimin bağı çözülerek, susam çuvalı gibi sırama çöktüğümü hiç unutamam!.. Ama kabahat bende değildi ki; esas kabahat, sert ve hiddetli şekilde şiir okumamı isteyen öğretmenimdeydi” dedi…
Bu esprili anıyla, tüm öğretmen arkadaşları yine gülmekten kırıldılar…
Yemek sonunda sohbetler koyulaştı. Masa ziyaretleri arttı… Seher Müzik Orkestrası eşliğinde söylenen şarkılar, türküler, marşlar ve destanlar eşliğinde oynanan zeybekler ve horonlarla, bu güzel gecenin tadını çıkardılar. Biraz geç saatlerde, kendisi emekli öğretmen ve Muğla İl Genel Meclisi Başkanı olan Cemal Gürpınar ile emekli öğretmen eşi geldiler. Yatağan İlçe Milli Eğitim Müdürümüzün de yemeğe katılımlarıyla, 100 civarındaki öğretmen ailesinin yemeği, saat 23.00’e kadar sürdü…
Gelecekte Yatağan için hazırlanacak daha etkin ve tüm programlarda yine yer alacaklarının sözünü birbirlerine verdiler… Öğretmenler, böyle yemekli – sohbetli aile gecelerinin biraz sıkça, örneğin “en geç iki ayda bir” yapılması gerektiği fikrinde birleştiler. Topluca yemekten kalkan konuklar birbirleriyle vedalaştıktan sonra, GELİ Sosyal Site Tesisleri sorumlusu Erol Kılıç’a ve Seher Müzik’e de teşekkür ederek tesislerden ayrıldılar…
