Suat Gezgin: 15. 4 . 1952 tarihinde Erzurum’da doğdum.
T.M: Ailenizi tanıtır mısın?
S.G: Ailem memuriyet nedeniyle önce Amasya’ya , daha sonra yurdumuzun diğer ilçe ve illerinde bulundu. Babamın adı Tahsin Gezgin , Annemin adı Hatice Gezgin’dir. Yedi kardeşiz. Cevat, Leyla, Misket, Selami, Suna ve Sedat adlı kardeşlerim var.
T.M: Çocukluğunuzda ne tür oyunlar oynardınız?
S.G: Tahtadan tekerlekli arabalar yapardık. Tel arabalarda yapar sürerdik. Uzun eşek oynardık. Uçurtma uçurur, çember çevirirdik. Çeşitli top oyunları oynardık.
T.M: İlkokulu hangi okulda okudunuz?
S.G: Amasya’da Atatürk İlkokulunda okudum.
T.M: Ortaokulu nerede okudunuz? Hatırladığınız öğretmenleriniz ve anılarınız var mı?
S.G: Yatağan Ortaokulunda okudum. Kadri Gürhan ve Mehmet Gezen Bey Öğretmenimizdi. Ortaokulda Edebiyat Kolu Başkanıydım. Duvar gazetesi çıkarırdık. Cevat Fehmi Başkut’un ‘’Buzlar Çözülmeden’’, Cahit Atay’ın ‘’ Pusuda’’ adlı tiyatro eserlerini oynadık. Bu anılarımı unutamam. O yıllar güzel yıllardı.
T.M: Liseyi nerede okudunuz? Öğretmenleriniz kimlerdi?
S.G: Muğla Turgutreis Lisesinde okudum. Musa Kaya Müdürümüzdü. Ayten Çatık Tarih öğretmenimizdi. Felsefeci Selami Karaçam ve eşi Psikoloji öğretmeni Üstel Hanımı hatırlıyorum.
T.M: Mahalle, okul ve gençlik dönemindeki arkadaşlarınız kimlerdi?
S.G: Şakir Can, Armağan Delibaş, Mustafa Salcı, Haşmet Işık, Turan Özdemir, Kudret Ceyhan, Berrin Ceyhan, Cihat Uysal, Ramazan Gibyeli, Servet Düzen, Abidin Özmen, Şenay Uyar, Burhanettin Irgat, Tarcan Oğuz, Erol Yaratıcı, Ayhan Özdemir, Turgay Mutlu, Hasan Avcı, Ali Kocabıyık, Ekrem Keleş, Mehmet Emin Uysal, H.İbrahim Yiğit , Mehmet Kocabıyık ve Kadriye hanımı hatırlıyorum. İsimlerini unuttuğum arkadaşlarım kusura bakmasın. Hepsini çok seviyorum.
T.M: Üniversiteyi nerede okudunuz? Paylaşmak istediğiniz anılarınız var mı?
S.G: Aix—En Marsilya Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyoloji bölümünde okudum. Fransa’da okurken Hürriyet Gazetesi Yurt dışı muhabirliğini yapıyordum. Dış haberleri ülkemize ulaştırıyordum. Cannes Film Festivaline ve Türk işçilerinin bulunduğu illere gider onların sorunlarına dile getirir, röportajlar serisi hazırlar, sonra onları gazeteme Hürriyete ulaştırırdım. O dönemde arabam yoktu. Otostopla giderdik. Cannes Film Festivaline ilk gittiğimde görev yapan gazeteci meslektaşlarımın akşam yemeklerine veya toplantılarına smokinle geldiklerini görünce , yazın tatile Yatağan’a gelince Anneme, smokin diktirmemin önemli olduğunu , Cannes Film Festivallerine gidemeyeceğimi söyleyince rahmetli Annem (Ruhu şad olsun) ‘’ Oğlum sen oraya evlenmeye değil, okumaya gittin. Ne smokini? Şaşırdın mı sen ‘’ dedi. Ben üsteleyince ‘’ git o zaman terzi Orhan Can Ustaya diktir parasını ben veririm ‘’ dedi. Fransa’ya dönünce hemen bir bisiklet aldım. Kokteyllere ve toplantılara katılıyordum. Bisikletim çalınmasın diye saklıyordum. Türk artisti Filiz Akın Hanımla söyleşi yaptım.
T.M: Askerliğinizi nerede yaptınız?
S.G: Burdur’da 4 ay piyade olarak özel taburda tamamladım.
T.M: Askerden sonra nerelerde çalıştınız anlatabilir misiniz?
S.G: Askerden sonra muhabirliğe devam ederken Aix—Marsilya Üniversitesinde akademik çalışmalara devam ettirdim. 1993 Yılında kesin dönüş yaparak Türkiye’ye döndüm. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesinde öğretim üyesi olarak devam ederken dekan yardımcılığı ve bölüm başkanlığı yaptım. 2000 Yılında İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dekanı olarak 3 dönem 10 yıl boyunca Başkanlık görevime devam ettim. Sağ—Sol çatışmasında öğrencileri çok yatıştırdığım olmuştur. Birçok uyarıya rağmen araya girer, onları sakinleştirirdim.
T.M: Ne zaman evlendiniz?
S.G: Fransa’da Doçentlik kadromu almıştım. O sırada Eşim Berrin Hanımla tanıştık. 3 Nisan 1987 tarihinde İstanbul’da evlendik.
T.M: Politikayla uğraştınız mı?
S.G: Yok uğraşmadım. Ama ülkemizin gündemini ve politik gelişmelerini yakından takip ediyorum. Gelecekten kaygım olsa da bir gün bu karanlık günlerin biteceği ve aydınlığa ulaşacağımızı inanıyorum.
T.M: Çocuklarınız var mı ?
S.G: Başak isminde bir kızım var. Bahçeşehir Üniversitesi İletişim Fakültesi Halkla İlişkiler bölümünü bitirdikten sonra Koç Üniversitesi İşletme alanında mastırını yaptı.
T.M: Kısaca günlük yaşamınızdan bahseder misiniz?
S.G: İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesinde Öğretim Üyeliğine devam ediyorum. Ayrıca Galatasaray Üniversitesi Yüksek Lisans, Aydın Üniversitesinde Doktora dersleri vermekteyim.
T.M: Hangi tür kitapları okumayı seversiniz?
S.G: Her türlü kitap okumayı çok severim. Özellikle İletişimle ilgili kuram, teori ve ders kitaplarını okurum. Ayrıca yerli ve yabancı romanları, şiirleri ve öyküleri okumaktan zevk alırım.
T.M: Şimdiye kadar kaç kitap ve makale yazdınız?
S.G: Birçok bilimsel makalem yanı sıra kitap bölümleri de yazdım. 6 tane yayınlanmış kitabım var.
T.M: Basında Fotoğrafçılık adlı kitabınızın konusunu biraz değinir misiniz?
S.G: Fotoğrafsız bir haberin olamayacağını ve haberde fotoğrafın kullanımını tarihsel açıdan incelendiğini, haberde fotoğrafın kullanımının yer aldığını anlatıyorum bu kitapta.
T.M: Medya sektöründe en çok beğendiğiniz yazarlar kimlerdir?
S.G: Orhan Erinç, Cevat Çapan, Doğan Hızlan, İlber Ortaylı, Sina Akşin, Rahmi Turan, Oktay Ekşi, Altan Öymen, Emin Çölaşan, Bekir Çoşkun ve Yılmaz Özdil’i sayabiliriz.
T.M: Kaç ülke gezdiniz, gördünüz?
S.G: Birçok ülkeyi gezdim, gördüm. 80 ‘e yakın diyebilirim. Ama en güzel ülke bizim ülkemizdir.
T.M: Şimdiye kadar kaç ödül aldınız?
S.G: Bugüne kadar birçok başarı ödülü aldım. Benim için büyük değer taşıyan ödüllerim şunlardır: Monako Krallığı Bilim ödülü, Fransız Kültür Bakanlığının vermiş olduğu Bilim Ödülü ve MOTİF Halk Oyunları Eğitim Derneği Gençlik Kulübü’nün düzenlemiş olduğu 8. Geleneksel Halkbilim Ödülleri , ‘’Halkbilim Araştırma Ödülünü ‘’ aldım. Ayrıca Gazeteciler Cemiyetinin basın özgürlüğü dalındaki ödülünü aldım.
T.M: Unutamadığınız anılarınız var mı?
S.G: 25 Yıllık eğitim, öğretim yıllarında yerleştirdiğim öğrencilerimle ülkemizde ve yurt dışında karşılaşmamız beni çok mutlu ediyor.
T.M: Yerel basınımızın sorunları nelerdir? Bu sorunların aşılması için ne yapılmalıdır?
S.G: Yerel basına çok önem verilmelidir. İletişim Fakültesinde yetiştirdiğimiz gençlerin 212 yasasına tabi olarak illerde ve ilçelerde yayınlanan yerel gazetelerde, televizyonlarda ve radyolarda görev almaları, çalışan emekçilerin sigortalarının ödenerek maaşlarının düzenli bir şekilde ödenmesi gerektiğini düşünüyorum. Basından sorumlu Bakanlığın yerel medyaya sorunlarını gündeme getirebilecek toplantılar yaparak bazı yasaların yapılması görevidir.
T.M: Ülkemizin birçok sorunu var. Siyasi olarak Akademisyenler, Dekanlar ve Rektörler konuşmuyorlar. Fikir beyan etmiyorlar. Sizce bu doğru mu?
S.G: Daha önceki yıllarda Türkiye’deki gündemi belirleyebilmek için İstanbul Üniversitesi olağanüstü Senatosunu toplayarak konuları tartışır ve medya aracılığıyla duyururduk. Bu da İstanbul Üniversitesinin ‘’Özerk’’ olduğunu gösterirdi. Siyasi baskı Üniversiteler üzerinde yoktu. Şimdi tam tersi. Siyasi baskı nedeniyle Rektörler, Dekanlar ve Öğretim Üyeleri sessiz kalmayı tercih etmektedirler. Bu kabul edilemez bir olgudur.
T.M: İstanbul Üniversitesini hakkında biraz bilgi verebilir misiniz?
S.G: Osmanlı döneminde Fatih’in İstanbul’u aldığı dönemde 1453 yılında kurulan ilk Üniversitedir. O yıllardan günümüze kadar birçok bilim adamı, akademisyen yetiştirmiş, Türkiye genelinde birçok Üniversitenin açılışına ve girişimine yardımcı olmuştur.
T.M: İlçemizi kültürel ve sanatsal açıdan nasıl görüyorsunuz?
S.G: Daha çok çalışılmalı. Özellikle Yatağan ve çevresindeki antik tarihi şehirlerinin tanıtılması, müzelerin kurulması gerekir. Yurt dışındaki birçok şehrin kardeş şehri olarak kabullenilmesiyle kültür alışverişinin yapılması gerekir.
T.M: Ulusal Medyanın durumu nedir?
S.G: Cumhuriyet sonrası Ulusal ve Yerel Medyanın gücü daha etkiliydi. 12 Eylül sonrası bu kırıldı. Gerçek gazetecilerin ve patronlarının yerine yandaş medya sahipleri gazeteciliği öldürdü. Birçok yayın organı dışında elle tutulur gözle okunur yayın organı kalmadı diyebiliriz..
T.M: Ulusal Medya konusunda neler yapılmalıdır?
S.G: Toplumu bilgilendirmek çocukların ve yetişkinlerin görsel yazılı ve işitsel medyadan en iyi şekilde yararlanmasını sağlamaktır. Toplumu bilgilendiren yönlendiren programların yapılması Türkiye’nin tanıtılması, belgesellerin yapılması gerekir.
T.M: Gazeteci olmak isteyen gençlere ne tavsiye edersiniz?
S.G: Alaylı bitti. Okullu olacak. Eğitimli gazetecilerin yetişmesi, dürüst, objektif ve bağımsız haberlerin yapılması, kamuoyunu bilgilendirmeleri mesleğin birinci kuralı olmalıdır. Yandaş olmamaları gerekir.
T.M: Gezginler Kulübü adlı bir gurup var. Biraz bu guruptan bahseder misiniz?
S.G: Benim soyadımdan yola çıkarak öğrencilerimin benim adıma kurmuş oldukları bir gurubun internet sitesidir. Kulüp haline geldi. Büyük ilgi görüyor. Ayrıca suatgezgin.com diye bir site oluşturduk. Buradan da benim çalışmalarım görüldüğü gibi İstanbul Üniversitesi İletişim Müzesini sanal alemde gezebilirler, görebilirler. Bu siteyi, müzeyi ben kurdum.
T.M: Suat Bey, bu güzel söyleşi için çok teşekkür ediyorum. Son olarak ne söylemek istersiniz?
S.G: Ben teşekkür ederim. Yatağan ilçesinde uzun süre bulunmam nedeniyle çocukluğum , gençliğim bu ilçede geçti. İnsanlarının sevecen olmaları, sevgi, saygı içerisinde hoşgörülü olmaları beni mutlu kılıyor. Ailem, arkadaşlarım, anılarım hepsi burada. Yatağan’ı unutmam mümkün değil. Herkesi çok seviyorum. Tüm halkını çok seviyorum. Son olarak şunu söyleyeyim; Yatağan benim ilçem. Burada yaşayan halkın tümünü çok sevdiğimi tekrar belirterek herkese sevgi ve saygılarımı iletirim. Hoşça kalın.
