Yirmi sekizindeydi, genç sayılırdı. Savunduğu ve uğruna kavgalar verdiği partisine uygun bir şekilde bıyık bırakıyordu. Delikanlıydı. Severdi kitap okumayı. Sert görünürdü. Sert görünse de merhamet ağaçları dikmişti bahçesine. Siyaseti severdi. Fırsatını bulur bulmaz başlardı partisini övmeye! Fikir tartışmalarına açıktı ama kavgacı değildi. Delikanlıydı...
Seksenli yılların başlarıydı. Mercedeslerin cirit attığı yıllar yani. Dolmuşa binmişti. Atatürk Üniversitesi'nde, Eski Türk Edebiyatı alanında okutmandı. Okula gidiyordu, sabahtı. Önünde oturan kadına dikkat kesilmişti. Kadının kulağında, bakanları rahatsız edecek bir yara vardı. Acaba kadın bu durumda rahatsız mıydı? Acaba kadının ne dertleri vardı? Mutlu muydu? Onun evinde de her şeye burnunu sokan kaynanalardan birisi var mıydı?
Düşünüyordu. Bıyıklarını tutarak düşünüyordu. Düşün-dükçe de kafasındaki deftere bir şeyler ekliyordu. Ekliyordu ve bu eklediklerini akşam eve gidince bir kağıda yazıyordu. Yazıyordu ve bu yazdıklarından küçürek öyküler oluşturuyordu. Öyküler yazıyordu ve bu yazdığı öyküleri daha sonra yırtıyordu. Yırtıyordu ve yırttığı bu saman kâğıtlarını sobaya atıyordu. Kâğıtlar atılıyordu ve kâğıtlar sobada yanıyordu. Kâğıtlar yandıkça, onun içindeki yangın da demleniyordu.
