Bu ülkenin suları ne güzel, havası ne güzel... Kirazı, elması, her türlü meyvesi, sebzesi ne güzel!.. Dağları, ovası, yaylası, denizi ne güzel, hiç bu güzellikler bırakılıp gidilir mi? Askerde pisi pisine ölünür mü?
- Ben askerliği sevmiyorum, kabul etmiyorum. Asker olmak insanları öldürmek, bunu vicdanım kabul etmiyor, ret ediyorum?
- Peki sen ölmezsen, ben ölmezsem kim bekleyecek bu vatanı? Kürtler, Ermeniler gelip almazlar mı? O vakit sen ne yapacaksın, nerede oturacaksın?
- Gelsinler, birlikte otururuz, zaten şimdi de birlikte oturmuyor muyuz? Onlarda gelsinler birlikte oturalım. Bu topraklar onlara da bize de yeter...
- Onlar gelince sen yine böyle ağalık, beylik yapabilecek misin?
- Yaparım, yaparım! Hiç kimse engel olamaz, Ahmet oğlu Mehmet'le, Hasip oğlu Nasip'in konuşması böyle sürüp gidiyordu.
İşin sonunun nereye varacağını düşünmeden, birkaç boş hukuk dalkavuğunun ortaya attığı Vicdani ret sloganı, dünya kriziyle uğraşan devlet adamlarının başını iyice derde sokuyordu.
Ya askerlik çağına gelmiş herkes vicdani reddi kullanırsa ne olacaktı?
Evet, bu ülkenin suyu, havası, meyvesi, sebzesi, dağı, ovası, denizi her ülkedekinden daha güzeldir. Yalnız onlardan yararlanmak için sen, ben herkes bir fedakârlıkta bulunacaktır. Bundan kaçmaya kimsenin hakkı yok! Hak denilen bir şey varsa, onun var olacağı bir ülke olacak, bir devlet olacak ve onları koruyacak bir ordu olacak, bu vicdani retle olmaz...
