Sevgili yazarımızı, ölümünün 19. yılında saygıyla anıyoruz. Ruhu şad olsun. Uğur Mumcu, 24 Ocak 1993 günü otomobiline konan bir bomba ile inandığı değerler uğruna öldürüldü. Atatürkçü, laik, cumhuriyetçi, demokrat bir Türkiye'nin, yılmaz savunucusuydu. Devrimci, her daim emekten yana olan, hem araştıran hem de soruşturan ve aynı zamanda Cumhuriyet Gazetesi'ndeki köşesinde sorgulayan gazeteci kimliğiyle ön plana çıktığı için de mesleğinde çok başarılıydı.
Yazılarını hiç kaçırmazdım. İlgiyle okur, aydınlatan ışığından yararlanırdım. Sevgili Mumcu'nun yaşadığı dönemle, şimdinin Türkiye'sinde adalet sisteminde pek bir şey değişmedi, hukuksuzluk ve haksızlıklar devam ediyor. Hrant Dink cinayeti bile doğru dürüst aydınlatılamadı. Mahkeme kararı kamu vicdanında aklanamadı. Davanın savcısı ve mahkeme başkanı birbirlerine göndermeler yaparak suçlamalarda bulundular. Örgütü ve kanıtı ortaya çıkarma konusunda anlaşmazlığa düştüler. Her şey kamuoyu önünde tartışıldığı ve bilindiği halde bir sonuç alınamaması, Uğur Mumcu'nun gerçek faillerinin yakalanmamasıyla da aynı paralellik taşıyor. Sanki rahmetli, o günlerde bu günlerin yaşanacağı garip ileri demokrasi (sözde) kargaşasını, hukuksuzluğunu meğersem biliyormuş. Yazılarındaki görüşler aynen çıkıyor. Ah! Mumcu sen neymişsin de biz senin kıymetini bilememişiz. Seni yok edenlerin vicdanı rahat mı acaba? Elleri kırılsın yapanların, yaptıranların. Değerini umarız anlamışlardır. Bizler seni özlüyoruz.
Uğur Mumcu, ailesi Ankaralı olmasına karşın, 22 Ağustos 1942'de, babasının görevi nedeniyle bulundukları Kırşehir'de doğdu. 1961 yılında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi,ne girdi. 1965'te bitirdi.
Öğrencilik yıllarında 'bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunamayacağını' kavramış, etkin, coşkulu, çok okuyan, araştıran ve sorgulayan bir gençti. Onun öncülüğünde yapılan toplantılara zamanın politikacıları, bilim ve sanat insanları çağırılıyor, 'münazara'lardaki başarısıyla dikkat çekiyordu. Daha 20 yaşındayken 'Türk Sosyalizmi' başlıklı yazısıyla Yunus Nadi Makale Yarışması,nı kazandı. Daha iyi, daha güzel, daha aydınlık bir dünya isteyen insanlar, düşünceleri uğruna çok eziyet çektiler. Uğur Mumcu da onlardan biriydi. Åžimdi sözde Ergenekon Davası,nda Silivri'de yatan gazeteciler de aynı dünyanın çilekeş meslektaşları olup, yargılanmayı bekliyorlar. Henüz neyle suçlandıkları meçhul gazeteci kardeşlerimizin bir an önce aklanıp aramıza dönmelerini bekliyoruz.
Karanlıklarda çevrilen dolapları, kredi yolsuzluklarını, devleti milyarlarca lira zarara sokanları, suistimal belgeleri ile bir bir ortaya koyan, açıklayan Mumcu, anlaşılan fincancı katırlarını ürkütmüştü.
Vizyonunu, bakış açısını ve öngörüsünü güvenerekten bugün içinde yaşadığımız dönemi sanki şu sözleriyle açıklıyor: 'İnsanlara can güvenliği sağlayamamış bir düzene hukuk devleti denilemez. Devrimcilerin faili meçhul cinayetlere kurban gittiği bir düzene demokrasi denilemez. Yolsuzlukların devlet yetkililerini sardığı bir düzene anayasa düzeni denilemez. Bu katiller demokrasisidir. Bu hırsızlar düzenidir.' Aralık 1970.
Açık yüreklilikle o yıllarda her zaman korkmadan, çekinmeden bilgisini, düşüncesini açıklaması, onun erdemini gören cumhuriyet gençliğine de bilinç aşılıyordu. Köşe yazıları ve kitapları en çok okunan yazarlar arasında ilk sıradaydı. Basın şehidine ne kadar övgüler sıralasak azdır. Işıklar içerisinde yatsın. Seni hiç unutmayacağız.
