Ne zaman Yerkesik üzerinden Bodrum'a gelsem, Akbük'ü gördüğüm bir dönemeçte durup nefesimi tutar ve bir tutkulu yeşilin esrik bir maviye uçuşunu seyrederim. Bu yeşil, Kıranlar'ın zirvesinden çağıl çağıl akan çam yeşilidir; denizin dudağına yaklaşırken pırnal, sandal ya da mersin çalılarına göz ederek, kendisini cumbadak mavinin koynuna atar. İşte o zaman müthiş bir şey olur. Ya bir gümüş martı ayartır beni, ya bir deli rüzgâr dolduruşa getirir. Kendimi, karşı kıyıda ya bir adada ya bir koyda ya da bir bükte buluveririm.
Ada, adayla kapı komşusu; koy, koyla halvette, bük bükün sırdaşıdır buralarda. Bu Sedir dersiniz, bu Boncuk, bu Hırsız, bu Löngöz, Yediadalar, Bördübet...
Balıklar şahidimdir
Ant içerim ki
Yakamozların tapınağıdır
Kutsanır kumları
Ve gümüş taraklarıyla tarar ay,
Kömürden de kara saçlarını Ada'nın.
Siz, Ada yerine Kleopatra da diyebilirsiniz, Afrodit de. Çünkü göz ufkunuzdan sonsuza uzanıyormuş hissi veren yarımadanın ucunda Knidos Afrodit'i Ege'yi Akdeniz'le baş göz etmektedir.
Mevsim böyle güz ucu ve hava hâlâ sıcaksa, mavi gümüşlenir, gümüşün buram buram buğusu tüter. Belki sizin de dilinize benimkine benzer bir şarkı yerleşiverir:
Smoke on the water, a fire in the sky” (Suda duman, gökte ateş)
Dımp dımp drıımmm, dımp dımp dırıııım
Bu dağlar gibi gümbür gümbür, bu deniz gibi baştan çıkarıcı.
Deep Purple, bu şarkıyı 1972 yılı Montreux Caz festivali'inde yaşanan yangın felaketi üzerine yazıp bestelemiş.
Sözle müzik arasında garip bir ilişki var. Kimi müzikler sözle hayat buluyor, kimileri ise vahşi atlar gibi. Sözün buyruğuna girmekten hoşlanmıyor.
Geçenlerde aklıma nereden estiyse, yetmişli yılların bu hit şarkısını dinlemek istedim. İnternetten kolayca buldum. Deep Blue'nun bir konserinden kayda almışlar. Klipi izlerken binlerce insanın müziğin ritminde dans edişleri dikkatimi çekmiş “Ölüm şarkılarının eşliğinde dans etmek” gerçeği yine kapımı çalıvermişti. Biz de ölüm türkülerinin önünde oynamıyor muyuz?
Vurulmuş da kanıyor
Kerimoğlunun her yanı da her yanı...
Zeybek oynarken, bu türkünün yarım saat önce evinin önünden geçtiğim Kerimoğlu'nun ölüm türküsü olduğu hangimizin aklına gelir?
Dans, bedenin ezgiyle uyumu, Dans, düşlerimizi sadece bizim kılan bir esrime hali. Yay gibi gerilen bir belin omurlarının, piyano tuşlarıyla binlerce seyirci önünde sevişmesini anlamak için şaman olamaya gerek yok. Dansta sözün, anlamı birden çıplaklaştıran işgüzarlığı yok. Åžarkının ya da türkünün sözleri dans edenlerin pek de umurunda olmaması bundan olsa gerek...
Montreux Caz festivali, dünyanın en önemli caz festivallerinden biri. 1967'den beri her yıl temmuzun ilk iki haftası yapılıyor. Dünyanın en ünlü müzisyenleri bu festivalde performanslarını sergiliyor. 2006 yılının festivali, bir Bodrum aşığı Ahmet Ertegün'e adanmış. İşte o festivalin DVD'sini geçen cuma akşamı İskele Meydanı'nda binlerce Bodrumlu izledi.
Claude Nods, gerçek bir başarı öyküsü. O, Monteux festivalinin yaratıcısı ve sürdürücüsü. Sekseni aşkın yaşına karşın hâlâ coşkulu, hâlâ müzik adına bir şeyler yapmanın düşlerini kuruyor. Onu gösteri sonunda ağız mızıkası çalarken izleyenler, herhalde yaşlılık kavramının, yaşla olmaktan çok, hayat bağlarımızla ilişkili olduğunu bir kez daha düşünmüşlerdir.
Bugün buralar daha bir farklı görüyor bana. İş güç, eş dost ve sorumluluklar olmamalı, Nietzsche gibi kalmalıyım bu dağ başında....
Cova'ya doğru ömrüm, deli dolu özlem
Çam sakızlarında giz, martı kanatlarında meltem
Bu dizeleri yazıya döktüğümde 1970'li yılların başıydı. Örenli Orhan'ın piyade kayığıyla Gökova boyu ha bu yanda, de karşı yanda dolaşırdık. Orhan, gübre taşır, balık tutar; ben şiir yazardım. Cova, Orhan için aş işti, benim için de şiir köşkü.
Yıllar Gökova'yı da beni de değiştirdi elbette. Benim gönlüm duruldu; ya Gökova?
Aklıma birden Turgay 'ın ( Mutlu) sözleri çörekleniyor. Turgay, son on yılda köşeyi on kez dönen biri için: “Buralardan yüzlerce dönüm toprak aldı.” demiş, şaşkınlıkla açılan gözlerime bakıp “2B yasasını bekliyor.” diye eklemişti.
Çevreme, az sonra kasabın canını alacağı kurbanlık kuzuya bakar gibi bakıyorum. Parmağım durmadan fotoğraf makinemin deklanşörüne basıyor. Kareye alınmamış hiçbir görüntü kalmamalı. Ah o kız, içimde şarkı söylemeye başlıyor yeniden. Sesi pırıltılı. Duruşu Gökova: tedirgin.
Nihân ettim seni sînemde ey meh-pâre cânımsın
Benim râz-ı derûnum sevdiğim dilber-nihânımsın
Gönül sende gözüm hâk-i derînde ey şeh-i devrân
Benim cân ü cihânım rûz ü şeb vird-i zebânımsın
(Ey ay parçası, seni kalbimde gizledim, zira canımsın. Benim kalbimdeki sırrım, sevdiğim, gizli aşkımsın. Ey zamanın şahı, gönlüm sende, gözüm kapının toprağındadır. Canım ve dünyamsın, gece dilimden düşmeyensin.)
Bu şarkıyı Özge Eyüboğlu'dan Bodrum Kalesi'nin orta avlusunda dinleyeli bir hafta olmuş.
Karsanat'ın 2. Barok Müzik Festivalinde onca güzel şarkı dinlemiştik oysa. Her bir sanatçı bizi yüzyıllar öncesine alıp götürmüştü. Onları, plastik sandalyelerde birbirimizin ensesine bakarak dinlediğimizi fark etmemiştik bile. Hatta antik müzik seven kargaların bağrış çığrışları da aldığımız hazzı azaltmamıştı. Hal böyleyken benim Dede Efendi'nin bu Sultânîyegâh ağır semaîsiyle içli dışlı olmamın bir nedeni olmalı?
“Anılar geçmişten, düşünceler gelecekten yanadır.” Böyle bir söz anımsıyorum; ama kimin? Bu aralar sırtımı ikide bir geçmişe dayayıp duruyorum. Acaba yaşlılıktan ya da zamana ayak uyduramamaktan mı bu?
Hayır, Hayır!
Yüzyıllar geçse de eski şarkıları dinlemek, eski yazıları okumak mümkün; ya bu Akbük'ü böyle seyretmek, Gökova'yı böyle yaşamak mümkün mü?
Biz, bu güzellikleri sindire sindire yaşadık. Görmeyenler ve yaşamayanlar için zaten Gökova
bir değer ifade etmez, deyip buraların talan edilmesine hangi aklı başında biri göz yumabilir?
Kimse bizden asla böyle bir şey beklememeli.
