Beni boğan bir şeyler vardı.
Yüreğimi bir rüzgâra kaptırmıştım sanki. Savruluyordum.
Dakikalarca, sessiz sessiz bekliyordum.
Beni sorgulayan bir şeyler vardı. Birileri vardı. Birisi...
Beni sorgulayan...
* * *
Akşam, yine demleniyordu şehirde. Yavaş yavaş bütün dükkânlar kapanır birazdan. Telaşlı bir bekleyiş kaplar tüm durakları. İşçiler evlerine gitmek için otobüs bekler. Trafik polisleri düdükleriyle öğrencilere geçiş hakkı tanır. Akşam demleniyor şehirde. Işık vuran perdelerin arkasından çatal-kaşık sesleri çalınır kulaklara. Televizyon kanallarında haberler sunulur. Ve akşam demlenmiştir artık. Haberler bitmiştir. Yemekler yenmiştir ve evin kızları bulaşıkları yıkayıp ocağa çayı koymuştur. Öğrenciler ödevlerini bitirmiştir. Ve boşalmıştır kavşaklarla duraklar...
Ben de akşamı soyunup, geceyi giydim üzerime. Ne de olsa akşam çekilmişti göklerden. Ama beni boğan bir şeyler vardı. Ne zaman geceyi görsem, gözlerimde bir yıkılmışlık belirir. Aslına bakacak olursak bunun sebebini biliyorum. Ama bu bildiğim sebepler benim sorgulanmamı gerektirmiyor! Biliyorum, yine tonlarca soruyla karşılaşacağım birazdan. Olsun, alıştım artık...
Annemin çarşamba pazarından aldığı mor nevresimimi yatağıma geçirdim. Son sigaramı içtim. Ucu başı kırılmış LM paketini de balkondaki çöplüğümün kenarına savurdum. Dişlerimi fırçaladım ve tebessüm dağıtarak aynaya baktım. Dişlerime baktım. Yan odaya geçip Åžükrü'ye baktım. Uyuyordu. Odama geçip, kitabımı yatağımın üzerine koydum. Gece lambasını açtığıma göre sarılabilirdim artık kitabıma. Hava soğuk! Annemim gözlerini ve sözlerini hatırlamıştım: “Oğlum, Karaman soğuktur. Yatarken üstünü iyicene ört. Hasta olma!” demişti. Örttüm. Kitabı da okumaya başlamıştım. Sayfalar ilerliyordu. Kitap çok güzel. Genç bir öykü yazarının kitabı. Ödüllü bir kitap. Ve büyük ihtimalle, bu kitap bittiğinde birileri beni sorgulayacaktı! Olsun, alıştım artık...
Geceydi. İkiyi yirmi geçiyordu saat. “Issız” isimli öyküyü okuyordum. İsmail kahvaltısını yapıp işe gidecekti. Yolda bir kadın görecekti. Gördü de. Geceydi. Issızdı. Yan odada uyuyordu Åžükrü. Uyusun. Kapım çalındı. “Issız”daki kadındı gelen! İçeri davet ettim, girdi. Sanki yıllarca benimle yaşamıştı. Evi tanıyordu. Beni... Beni tanıyordu. Biraz önce kitap okuduğum yatağa oturdu. Duvarımdaki İzmir resmine bakarak:
-“Neden İzmir?” dedi.
Garip. Çok garip. Kendimi tanıyamıyordum. Geceydi. Ve ben gece gece kapıma habersizce gelen bu kadını tanımıyordum. Bu “yabancı”yı! Åžükrü uyanırsa kim bilir ne düşünür? Bu kadının İsmail'in karşısına çıktığını az önce okumuştum. Ve bu kadına dair bildiğim tek şeydi bu! Ama buna rağmen onunla konuştum:
-İzmir'i kendim gibi gördüğüm için...
-Kendim gibi derken?
-Kendim gibi işte. Bulanık, karanlık, canlı, parça parça ve bütün bütün. Nasıl anlatayım bilmiyorum. Bir tarafım Bornova'dır benim, bir tarafım da Alsancak. Bir sokak kadınını da taşıyabilir yüreğim, iffet âbidesi bir kadına da hayran kalabilir. İzmir gibiyim işte, İzmir... İki cebim var yılların eskitemediği pantolonumda! Sağ cebimde fakirlik kol gezer, sol cebimde ise Kordon'da kahvaltı yapabilecek kadar param var!
Dindarlar, dinsizler, satanistler, gülenler, ağlayanlar, güzeller, çirkinler, evler, çadırlar, öpücükler, tokatlar, ezanlar, çan sesleri... Her şey... Kısacası kendimi tek kelimeyle ifade etmemi isteyenler için: İzmir..!
-İzmir dışında seni anlatabilecek hiçbir şey yok mu?
-Tam anlamıyla anlatabilecek bir şey yok. Kitap okumayı severim. Sürrealist yazarları okumayı... Sürrealistlerde kendimden bir şeyler bulurum. Bir şeyler katarım anlatılanlara. Gerçeklikten uzaklaşıp yeni bir gerçeklik kurmak! Hayâlin zirvesine ulaşmak. Alışılmamış benzetmeler, yaratan, yaratılan ve yaratılacak olan... Sorguluyordum kendimce, sonunda inandım galiba; Allah var! Cemal Süreya da çok merak etmiş Allah'ı. Keşke şimdi yaşasaydı. Keşke bulutu bölebilseydi üç parçaya.
Bulutların üzerinde geziniyordum. Hayâller bile ufacık görünüyordu. Yaşadıklarımı hatırlıyordum. İsmail işten çıkmıştı. Eşi Sinem'e bir buket çiçek almıştı. Kordon'daki sevgililer kavga etmişti. Sevdiğine aldığı gülleri denize atmıştı genç. İki dost Pamukkale'den bilet kesmişti: “Muğla yolcusu kalmasııın!”
Telefonumun alarmı çalıyordu. Åžükrü hâlâ uyuyordu. İki saate kadar ders başlayacaktı. “Issız” bitmemişti, ama sorgulanmam bitmişti. Gece bitmişti. “Uyanmıştım..!”
