İlyas-ı Habır isimli bir Mardinlinin, Roma'da bir restoranda çalışan akrabaları varmış. Onları ziyarete gitmiş. Akrabaları her gün çalışmaya gidince o da sokağa çıkıyor, Roma'da bilmediği yollarda dolaşıp duruyormuş. Bir gün yolu park gibi nefis bir yere düşmüş. Orada çiçekler, ağaçlar, göller arasında gezmeye başlayınca gözüne bir takım mezarlar çarpmış.
Mezarlar birer mutluluk tablosu gibi mermer heykellerle, bin bir renkli çiçekle süslüymüş. Ama mermerlerin üzerindeki yazıları görünce çok şaşırmış. Çünkü kiminin üzerinde 21 gün, kiminin üzerinde 34 gün, kiminin 17 gün yaşadıkları yazılıymış. O dili bilmese de, mezar taşlarındaki sayıların bunu gösterdiğini anlamış. Mezarların boyları da bebek mezarı olamayacak kadar uzunmuş. Bu işe hayret etmiş, bir anlam verememiş, İtalyancası olmadığı için parkın bekçisine de soramamış.
Evde akrabalarına anlatmış, izin gününde beraber o parka gidip bu işin sırrını çözmelerini rica etmiş.
Bir tatil günü hep beraber gitmişler, parkta bekçiyi bulmuşlar, ona mezarda yazılı günlerin sırrını sormuşlar, bekçi ''Burası özel bir mezarlıktır.'' Demiş. ''Buraya gömülen insanlar mezar taşlarının üstüne gerçek yaşlarını değil, hayatta mutlu oldukları günleri yazarlar. Kimi 21 gün mutlu olmuş, kimi 37 gün, 52'yi geçen çıkmadı daha.''
Bekçiye teşekkür edip ayrılmışlar. İlyas bir süre sonra Mardin'e dönmüş. Uzun bir ömür sürmüş, sonra bir gün hastalanmış. Ölüm döşeğinde oğullarını toplamış ve demiş ki:
''Size bir vasiyetim var. Mezar taşıma aynen şöyle yazacaksınız: İlyas-ı Habır bitti / Anasından doğru kabre gitti.''
Hayatta bir gün bile mutlu olmamış adamcağızın hikayesi, Zülfü Livaneli'nin ''Serenad'' adlı romanının 405. sayfasından alıntıdır. Umarım zevkle okumuşsunuzdur.
Bu hikayeyi kendi hayatınıza uyarladığınızda, (Allah geçinden versin) mezar taşınıza acaba kaç gün mutlu yaşadığınızı yazdırırsınız.
Hayatınızda mutlu günleriniz olmuştur elbette, ama mesele sadece mutluluk değildir. Önemli olan ne yaşadığınızı, hayatın bir anlamı, bir değeri olduğunu hissetmenizdir.
Her şey, 2001 yılının şubat ayında soğuk bir gün, İstanbul Üniversitesi'nde halkla ilişkiler görevini yürüten Maya Duran'ın (36) ABD'den gelen Alman asıllı Profesör Maximilian Wagner'i (87) karşılamasıyla başlar.
1930'lu yıllarda İstanbul Üniversitesi'nde hocalık yapmış olan profesörün isteği üzerine, Maya bir gün onu Åžile'ye götürür. Böylece, katları yavaş yavaş açılan 60 yıllık dokunaklı bir aşk hikayesine karışmakla kalmaz, dünya tarihine ve kendi ailesine ilişkin bir takım sırları da öğrenir.
Konusu, kısacası bu. Zülfü Bey'in bu güzel romanını alın. Okuyun. Okutun. Romanda, iç içe geçmiş bir çok hikaye yazılmış. Osmanlı öncesi ve sonrası bir döneme ışık tutan hikayeler sizleri de büyüleyecektir. Doğan Kitapçılığın yayını olan bu kitabı tavsiye ediyorum. Okumaya başladınız mı bir türlü bırakamıyorsunuz. ''Serenad'' akıcı ve sade bir dille yazılmış. Eline ve beynine sağlık yazarın. Mutlu anlar yaşatıyor okurlarına. Okuyun ki, sizde bu mutluluğu tadın. Mutluluğunuzu hikayedeki gibi yazdırınız. İyi okumalar efendim. Kitapsız gününüz geçmesin. Kitaplarla yaşayın. Aydınlanın. Aydınlatın. Işık saçın ışık..
