Geçtiğimiz cuma günü sizlerle paylaştığım Gıymık Köşesi'ndeki yazımda “Devletin malı deniz olmasın” başlığı altında kamu kurumlarında yaşanan ihalelerden bahsedip, kamu yararı olacağına inandığım bazı konuları paylaşmıştım. Anlaşılan yazım amacına ulaşmış olacak ki birileri bundan çok rahatsız olmuş(kendilerine hiçbir sataşma olmadığı halde). Yani aslında bizim Gıymık amacına ulaşmış, birilerine batmış!...
Bu yazının yayımlandığı gün öğlen saatlerinde bir telefon aldım. Arayan GELİ Müessese Müdürlüğü Sekreteryası idi. Görevli hanımefendinin son derece nezaketli telefon karşılamasının ardından çiçeği burnunda Müessese Müdür Vekili(henüz atanmadığı için adayı olan) Sayın Gebeş'e bağlandık. “İyi günler Sayın Müdürüm nasılsınız?” demeye kalmadan “gazetecilik adına, yaptığınız gazetecilikten utanıyorum, çok yazık valla” diyiverdi!... “Müdürüm hayırdır ne olmuş? Siz neden utandınız bizim gazeteciliğimizden” diye sordum, şaşkın bir şekilde. 'Bırakın birilerini zengin etmeyi artık, işçinize güvenmeyi öğrenin' dememize içerlemiş Sayın Gebeş. Sayın Müessese Müdür Vekili Gebeş, daha iki ay olmadı oraya gelip oturalı, siz kaç ihale yaptınız ki bu güne kadar da niye üzerinize alındınız, “yaranız mı var ki gocunuyorsunuz” diyiveresi geliyor insanın.
Sayın Gebeş, sizin yapacağınız bir ihale var önünüzde, belki de yaptınız o ihaleyi bilemiyorum. Koskoca müessese müdürlüğüne aday olmuşsunuz ama ne demek istediğimizi anlamamışsınız. Benim yazımın sadece son kısmında size hitaben yazılan “Artık GELİ'nin yeni yönetim kadrosu bu işçiye güvendiklerini gösterip, iş barışı içinde başarılı çalışmalarını sürdürür. İşçiler de eminim onların yüzünü kara çıkartmaz, her ne kadar kendi yüzlerindeki kara, kömür karası olsa da” kısmını üzerinize alınır, gereksiz yere öfkelenip huzursuz da olmazdınız.
Evet Sayın Gebeş gerçekten utandım, niçin biliyor musunuz? Uzun zamandan bu yana gazetecilik görevini vekâleten değil, asaleten yürütüyorum. Bir çok eleştirel haber yaptım, kısa bir süreden bu yana da gazetemizde köşe yazmaya başladım. Ama bugüne kadar ne haberini yaptığım esnaftan, muhtardan, siyasetçiden, belediye başkanlarından, kaymakamlarımızdan, valilerimizden veya milletvekillerimizden ne de sokaktaki sade bir vatandaşımızdan sizin gösterdiğiniz şekilde tepki almadım. Eleştirilmek mi? Tabi ki sonuna kadar eleştiri ve tenkitlere açığım. Hatta kendi köşe yazımı yazdığım gazetemizde, yazılı olarak gönderilen şahsıma veya haberlerime yönelik cevap haklarını ve açıklamaları noktasına bile dokunmadan yer verdik yayımladık. Keşke siz de öyle yapsaydınız da beni gerçekten utandırsaydınız.
Ama yine de utandırdınız koskoca bir kurumun başına geçmeye aday bir kişinin bu tarzından dolayı, inanın ben sizden çok daha fazla utandım...
