Dünyamızda binlerce tür vardır. Bunlar birbirlerinin nasibidirler, birbirlerini yiyerek yaşarlar. Yemek hep kaba güç kullanarak mı olur? Hayır. Bazen de çoğul halde büyükler bunu tuzak kurarak çözerler.
İnsan toplumları için de bu böyledir. Toplumlar birbirlerine tuzak kurarlar. Aynı toplum içinde de tuzaklar vardır. Akılsızın ürettiği artı değeri yemek için...
“Deniz Kuşları” adlı şiirimde şöyle demiştim:
“Martılar kanatlarım
Uçuyorum
Karşı Yunan adalarına
Geçiyorum.
Merhaba Eleni komşular
Size Dikili'nin selamı var.
Bitsin artık bu ayrılık, gayrılık.
Yalnız dostluklardan varlık.
Silah tüccarlarını zengin ettik.
Kendimiz yoksul düştük, bittik.”
Yoksul, küçük ülkeri dünyanın patronları kışkırtırlar, birbirlerini vururlar, sonra onları soyarlar, silah satarlar. Ülke içindeki yöneticiler de ülke içindeki beceriksizliklerini dış düşman yaratarak örtmeye çalışırlar.
Alın size Kıbrıs çevresindeki petrol arama çalışmaları, orada petrol varsa yıllardan beri vardı. Niye o zaman çıkarmaya kalkmadınız? Åžimdi Yunanistan battı, batının yardımları da kurtarmaya yetmedi. Åžimdi Yunan halkına bir düşman gerekiyor. O da yüzyıllardan beri hazır: Türkiye...
Türkiye desen borç dert içinde terör belasına saplanmış.
Dövüşün iç belalardan kurtulun, silah tüccarlarını zengin ederek Amerika'yı, dünyayı ekonomik buhrandan kurtarın...
Halbuki batının, Amerika'nın bilgi, teknik, para yardımıyla o petroller çıkarılabilir, hem Yunanistan hem de Türkiye'ye yardım edilmiş olunur, sıkışık durumdaki dünya ekonomisi bir nebze olsun nefes alırdı.
Ne diyelim dünyayı yönetenler ve onların kahyaları yoksulları birbirlerine kırdırmaktan zevk alıyorlardır. Bunlar yenilmedikçe insanlık rahat bir nefes alamaz....
