Onlar taze yemiş dallarıydı... Al, yeşil... kahpe bir el onları dalından koparıverdi. Düştüler doğunun yollarına, dağlarına, cansız, soluksuz... onlardan ne güzel anneler olurdu, onlardan güzel öğretmen, polis olurdu. Çocuklarını yarına hazırlarlardı, vatanı beklerlerdi. Olmadı. Olmadı... Güya sınır ötesi operasyonlarla hainlerin kökleri kazınmıştı. Dağ, taş en son model silahlarla taranmış, halka “korkmayın, soyları, sopları temizlendi” denilmişti. Hani? Hani? Ankara'nın göbeğine kadar geldiler, adam öldürdüler, yaktılar, yıktılar.
Emekli bir Genel Kurmay Başkanı çözümü söylüyordu:
Kuzey Irak'a gireceksin, hainlerin yurtlarını dağıtacaksın, orada cephe tutacaksın, bir daha silahlanıp Türkiye'ye geçemeyecekler. Bunların yurtiçindeki yurtdışındaki para kaynaklarını, desteklerini kurutacaksın. Bunlara destek üreten kalemleri kıracaksın...
Söylediğimiz önlemlerle yapılanların ne alâkası var? Sanki yurdun bekçisi değil, Amerika'nın, Avrupa'nın, Ortadoğu'da bekçiyiz. Petroller, zenginlikler Arap, Müslüman ülkelerin malı değil, batılıların... Dün olduğu gibi... Biz onların koruyucusuyuz, yeni Müslüman modellerimizle...
