Geçmişte Polonya'da geçinemeyen bir aile, bir grup Amerika'ya göç ederler. Bunlardan bir çift birbirine deli gibi aşıktır, Amerikan deryasında birbirini yitirirler. Yaşam kavgasına girişirler, kız geneleve düşer, oğlan onu orada görünce deliye döner, niçin bunu yaptığını sorar. Kızın yanıtı ilginçtir: “ailemizi yaşatmak için en son satılması gereken ne varsa sattım.”
Dünyada bu böyledir, yaşamak için satılması gereken en son şey satılır. İnsan için o ne kadar değerli olursa olsun...
Ülkemizde namus cinayetleri işlenir. Ailenin namusu temizlenir.
Devletin görevi bir yerde bireyin namusunu korumaktır. Bunun için Türk Ceza Kanunu'na maddeler konulmuştur.
Bir af kanunuyla kendisine tecavüz eden adamı affedildiğini gören bir kadın bir milletvekiline şöyle der; “senin namusuna mı tecavüz edildi de onu affettiniz?”
Gazetelerde okumuşsunuzdur 26 kişi mi ne 13 yaşındaki bir kıza tecavüz ediyorlar, bunlar hafif cezalarla kurtuluyorlar. Neymiş, kendi rızası ile tecavüzü kabullenmiş. Olacak şey mi? 26 canavar çocuk yaşındaki kıza tecavüz ediyorlar, hakim efendiler bunu gönüllü eylem kabul ediyorlar. Onlara en ağır cezayı vereceksin ki ibreti alem olsun. Yoksa çok fakir kızları tecavüz eylemlerine kurban giderler...
Toplumumuzda ne kadar çok korunmaya muhtaç kız vardır... analarının, babalarının olması bunları korumaya yetmez...
Devlet önce;
Bunlara iş vererek koruyacak, sonra da bunların namuslarını saldıranlara polisiyle, jandarmasıyla, hakimiyle koruyacaktır.
