Bugün hüzünlüyüm!
Rüyalarımda bir yolculuk beliriyor. Sokak aralarına düşürdüğüm gözyaşlarımı arıyorum. Bir haber bekliyorum gözlerimi yollara dikip. Bir bilinmezin ardına düşmemeli hedeflerim.Kayalara çarpan öfkeler büyüttüm içimde; dalgalar gibi. Ruhum bir tatminsizliğin girdabına yakalanmış. Satır aralarında hoş bir kelime arıyorum. Hüznüm dağılmalı...
Bugün hüzünlüyüm; şehrin sokaklarını terk etme mecburiyetim var. Belki bu gördüğüm taşlar bir daha ki sefere böyle güzel serilmeyecek önüme! Bir daha ki yolculuğumda bu kadar kişi gelmeyebilir beni uğurlamaya. Bulutlar ne de tatlıydı günün en sıcak anında. Åžehirden ayrılma vaktinin geldiğini anlatıyor muavinin gözleri!
Bugün hüzünlüyüm!
İğde kokularını özlüyor çocukluk fotoğraflarım. Mutlu bir şekilde oyunlar oynadığımı hatırlatıyor otobüsümün ışıkları. Beslenme çantasını doldurmanın neşesi sarıyor bir yanımı. Korkusuz ve mutlu olabilmeyi özlüyor gözlerim. Hüzünlü şarkılarda gülebilmeyi...
Bugün hüzünlüyüm!
Sokak başlarını kesen devleri artık ben de görebiliyorum! Aynalar benimde yollarımı kapatıyor. Vicdanımın derinliklerinde buluyorum aradığım her şeyi. En ağır sorgulamaların vicdanda olduğunu hissediyorum. Kırbaçlar geliyor gözlerimin önüne. Dönmeyi özlüyorum şehri terk ederken! Okyanus oluyor tüm şiirler. Şâirler görüyorum suyun altında. Boğulan insan resimlerini çiziyor ellerim! Gözlerine dikkat kesiliyorum terminaldeki kişilerin! Hüzünler gözlerde saklanırmış!..
Bugün hüzünlüyüm!
Rüyalarımda bir yolculuk beliriyor. Yollara düşmüş arabalardaki sesleri dinliyorum. Bir umut arıyorum kitapların sayfalarında. Mutlu olmayı, yalnızlıkla özdeştirmiş İmam Åžafii! "Ferhat" kazmayı vuruyor toprağa! Leyla Mecnun'u arıyor göklerde. Hüzün umutta saklıdır, umut hüzünde!
Bugün hüzünlüyüm, şehri terk etme mecburiyetim var; umutluyum!
