Bir sözlüğe göre 'güdü' bilinçli yada bilinçsiz olarak davranış doğuran, sürekliliği sağlayan ve ona yön veren herhangi güç, buna içgüdüyü de ekleyebiliriz.
Hayvanlar, canlı varlıklar çoğunlukla da içgüdüleriyle hareket ederler, yiyeceklerini, içeceklerini bulurlar, barınaklarını sağlarlar, çiftleşirler, nesillerini çoğaltırlar, kendilerini korurlar.
İnsanlar hayvanların üst düzeyindedirler. Onların davranışlarını çoğu halde düşünme, muhakeme etme hakim olur. Burada iradenin varlığı söz konusudur, ahlak söz konusudur.
Konumuzun can damarı buradadır. Bizim eylemlerimizi yön veren asıl etken güdülerimiz midir, yoksa irademiz midir, yoksa toplumun iradesiyle kazanılan ahlak mıdır? Soruyu örneklerle açalım:
Oldukça açız, fırının önündeyiz. Kızarmış, dumanı tüten ekmekler... Sahibi de ortalıkta gözükmüyor. Elimizi uzatıp ekmeği alıp yiyebiliriz. Ama içimizden bir ses “olmaz” diyor. Bu ahlakın sesi mi, irademizin sesi mi?
Başka bir örnek:
Issız bir dağ başındayız. Çok güzel bir kadınla karşı karşıyayız. İçimizden bir ses “kadını sev, okşa” diyor. Başka bir ses, ahlakın sesi “olmazzz” diyor. Hangisine uyacağız? Güdümüzün sesine mi, ahlakımızın sesine mi?
Psikologlar güdüler karşısında “ahlakın, iradenin gücü yoktur” diyorlar.
Biz de diyoruz ki; güdülerinden, içgüdülerinden boşanmış bir toplumda bireyler birbirleri karşısında tehlikededirler. İyi ahlakla sağlamlaştırılma-lıdırlar, iradelerinin gücü arttırılmalıdır.
“Herkes için iyi bir dünya” amaç olmalıdır.”
